หมิงเสี่ยงมองเขา ดวงตาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ที่รัก ลูกเป็นลูกของเรา ฉันรักคุณ ย่อมรักลูกด้วย คุณก็ต้องรักเขานะ เขาคือสายเลือดที่สืบทอดชีวิตของเรา”
เซี่ยจวินสบดวงตาอ่อนโยนของเธอ ซึ่งแฝงความคาดหวังให้ลูกมาถึง ในใจพลันคลายความกังวลเล็กน้อยที่มีอยู่ ราวกับได้เห็นทางสว่าง
ที่เซี่ยงเซี่ยงพูดก็ถูก ไม่ว่าลูกจะมาเพราะเหตุผลอะไร เมื่อกลายเป็นลูกของพวกเขาแล้ว ก็ย่อมเป็นลูกของพวกเขา
ลูกเติบโตอยู่ในครรภ์ของเซี่ยงเซี่ยง เขารักลูก แต่รักภรรยามากกว่า
กำแพงในใจที่เกิดจากความเข้าใจผิดเมื่อคืน จนเกือบทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ร้าวฉานได้สลายไปแล้ว ทว่าเรื่องทั้งหมดก็เกี่ยวข้องกับเด็กคนนี้ ทำให้เขารู้สึกซับซ้อนและลังเลใจ
เซี่ยจวินเหลือบมองท้องแบนราบของภรรยา ความลังเลใจทั้งปวงพลันมลายไป
ก็แค่ลูก ไม่มีทางสำคัญไปกว่าเขา ในใจเซี่ยงเซี่ยง คนที่สำคัญที่สุดก็คือเขา
ระหว่างที่ทั้งคู่เดินออกจากโรงพยาบาล หมิงเสี่ยงนึกถึงชื่อของลูกขึ้นมา “คุณว่าลูกของเราควรชื่ออะไรดี เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ตอนนี้เราต้องซื้อเสื้อผ้าให้ลูกแล้วหรือเปล่า?”
“ผ้าอ้อมก็ต้องเตรียม ไหนจะเปลเด็กอีก เนื้อผ้าของเสื้อผ้าต้องไม่หยาบ...” ยิ่งพูดก็ยิ่งมีเรื่องให้คิดมากมาย หมิงเสี่ยงเริ่มมึนงง รู้สึกว่าการเลี้ยงลูกยุ่งยากอยู่เหมือนกัน ต้องซื้อโน่นซื้อนี่เต็มไปหมด
“ไม่ต้องห่วง กลับไปแล้วผมจัดการเอง” น้ำเสียงนุ่มนวลของเซี่ยจวินช่วยปลอบความกังวลที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจหมิงเสี่ยง “คุณแค่ดูแลตัวเองให้ดี ใช้ชีวิตเหมือนเดิม ทุกอย่างทำตามปกติ ไม่ต้องตื่นเต้นเกินไป”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่หมิงเสี่ยงกลับรู้สึกว่าบางคนตื่นเต้นกว่าเธอเสียอีก ถึงขั้นเดินแขนขาสลับกัน ดูเหมือนยังตั้งสติไม่ได้ว่าตัวเองกำลังจะเป็นพ่อ แต่กลับมาปลอบเธอเสียอย่างนั้น