หมอสิ่งเลวร้ายพลิกไปหน้าถัดไป “จากอาการที่คุณผู้ชายบอกว่าเริ่มมีปฏิกิริยาตั้งแต่เมื่อวาน รวมถึงอาการแพ้ท้อง ภรรยาของคุณน่าจะตั้งครรภ์ได้ประมาณ 1 เดือนแล้ว ส่วนที่คุณผู้หญิงบอกว่าตัวเองอ้วนขึ้น…เป็นเพราะคุณค่อนข้างผอม จึงเห็นหน้าท้องเร็วกว่า”
“อีกความเป็นไปได้คือ คุณผู้หญิงอาจมีอาการท้องอืดหรือแน่นท้อง เลยทำให้เห็นหน้าท้องเร็ว โดยปกติจะเริ่มเห็นหน้าท้องตอนตั้งครรภ์ได้ 3 ถึง 4 เดือน”
สองสามีภรรยายังคงอยู่ในอาการมึนงง เหมือนไม่ทันได้สติกลับมา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอพูดอะไรไปบ้าง หากหมิงเสี่ยงสังเกตว่าหมอยังพลิกอ่านหนังสือไปเรื่อย ก็คงอดสงสัยไม่ได้ว่าฝีมือการรักษาของหมอเชื่อถือได้แค่ไหน
“อ้อ ยังมีอีกเรื่องครับ ที่สามีของคุณเข้าใกล้แล้วเกิดอาการ อาจเป็นเพราะตอนนี้คุณไม่ชอบกลิ่นตัวของเขา พอได้กลิ่นก็เลยเกิดอาการแพ้ท้อง นี่เป็นปฏิกิริยาจากฮอร์โมนอย่างหนึ่งเหมือนกัน ลองเว้นระยะห่างกันสักหน่อย อาการน่าจะไม่หนักขนาดนี้”
ทางเดินนอกห้องตรวจเงียบสงัด มีผู้ป่วยสิ่งเลวร้ายประปรายกุมแขน ขา หรือศีรษะของตัวเองเข้าไปให้หมอเย็บซ่อม
เซี่ยจวินเดินตามหลังอย่างเก้ ๆ กัง ๆ สายตาจับจ้องหน้าท้องของหมิงเสี่ยง พลางนึกย้อนถึงตอนก่อนออกจากห้องตรวจ หมิงเสี่ยงรออยู่ด้านนอก ส่วนเขาถามหมอสิ่งเลวร้ายว่า
“ภรรยาผมตั้งครรภ์เหรอ คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหม”
ตอนนั้นหมอสิ่งเลวร้ายแสดงท่าทีเคารพนอบน้อมอย่างยิ่ง “ท่านเจ้าสิ่งเลวร้าย ถึงฝีมือการรักษาของผมจะไม่น่าเชื่อถือ แต่ผมยังสัมผัสถึงพลังชีวิตได้ครับ ลองดูดวงตาทั้งสามบนหน้าผากผมสิครับ ตอนมองภรรยาของท่าน ผมสัมผัสได้จริง ๆ ว่ามีพลังชีวิตใหม่โอบล้อมตัวเธออยู่”