“อ้อ ฉันไม่สนหรอกว่าเป็นใคร” เจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายยกมุมปากอย่างดูแคลน “ช่างดอกไม้ที่ฉันถูกใจต้องเป็นของแดนสุขาวดีของฉัน เฟิงตูใช่ไหม? งั้นฉันก็จะยึดเฟิงตูมาเสีย เจ้าสิ่งเลวร้ายแห่งเฟิงตูก็จะกลายเป็นของฉัน ส่วนภรรยาของเขาก็ย่อมเป็นของฉันเหมือนกัน ฉันอยากให้เธอปลูกดอกไม้ยังไงก็ต้องทำ!”
ลูกน้องสิ่งเลวร้ายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พูดติดอ่างว่า “เจ้าสิ่ง...เจ้าสิ่งเลวร้าย แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ”
ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน เขาเหลือบมองร่างเล็ก ๆ ของเจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายอย่างมีนัย เด็กแค่แปดเก้าขวบ ขนยังขึ้นไม่ครบ กลับคิดเรื่องแย่งภรรยาคนอื่นได้แล้วหรือ?
เจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายจับได้ว่าเขามองอย่างไร จึงแค่นเสียง “อะไร คิดว่าฉันสู้เจ้าสิ่งเลวร้ายแห่งเฟิงตูไม่ได้หรือไง? ฉันแค่อยากได้ช่างดอกไม้ ในเมื่อเขาไม่ยอมให้ ฉันก็ต้องแย่งมาด้วยกำลังสิ”
ลูกน้องสิ่งเลวร้าย: ……เมื่อกี้คุณทำท่าขึงขัง ราวกับอยากแย่งภรรยาคนอื่นจริง ๆ เลยนะครับ
“เจ้าสิ่งเลวร้าย แบบนี้ไม่ดีจริง ๆ นะครับ ไม่เหมาะเลย...” ลูกน้องสิ่งเลวร้ายอยากเกลี้ยกล่อม แต่พอสบสายตาดุดันของเจ้านาย ก็ทำได้เพียงหุบปาก
“ดูสิว่าดอกไม้นี่เป็นอะไรไป ทำไมถึงตายแล้ว?” เจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายชี้ไปยังกระถางดอกไม้หลายใบในกล่องอย่างหงุดหงิด ตอนเห็นครั้งแรกยังมีชีวิตชีวาและงดงาม แต่ตอนนี้กลับเหี่ยวแห้งไร้ชีวิต
ลูกน้องสิ่งเลวร้ายมองตาม ใบไม้แห้งกรอบราวกับถูกสูบชีวิตไปจนหมด เขาเกาหัว “เจ้าสิ่งเลวร้าย เป็นไปได้ไหมครับว่าคุณไม่ได้รดน้ำ?”
“ต้องรดน้ำด้วยเหรอ?”
“ต้องสิครับ ดอกไม้ไม่ดื่มน้ำก็เหมือนคนไม่ดื่มน้ำ หรือสิ่งเลวร้ายไม่ดูดซับกลิ่นอายหยินก็ต้องตายไงครับ”