บอดี้การ์ดชุดดำทั้งสี่คนเข้ามาประชิดเฉินหนานในระยะสองเมตรแล้ว
ขอเพียงฟู่เจิ้นซานออกคำสั่ง พวกเขาก็จะลงมือทันที โยนไอ้หนุ่มที่กล้าพูดจาอวดดีในเฮ่อเหนียนถังออกไปบนถนน
กู้เจ๋ออวี่กำเข็มฉีดยาไว้ในมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชาอย่างแมวเล่นกับหนู
เขาวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว
รอให้บอดี้การ์ดกดเฉินหนานลงไปขยี้กับพื้นเมื่อไร เขาก็จะฉวยโอกาสเข้าไปกระทืบซ้ำอีกสักสองที ให้เสิ่นโยวฉู่เห็นชัด ๆ ว่าไอ้โง่นี่ช่างไร้ฝีมือเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเพียงใด!
ส่วนโจวย่าฉินก็กอดอก รอชมภาพเฉินหนานถูกตีจนขาหักอย่างสะใจ
ทว่า...
ฟู่เจิ้นซานผ่านร้อนผ่านหนาวทั้งในวงการธุรกิจและยุทธภพมาสามสิบปี คลื่นลมลูกใหญ่ขนาดไหนที่เขาไม่เคยพบเจอ?
เขาจ้องเฉินหนานที่ยืนอยู่ตรงประตูไม่วางตา
แม้ชายหนุ่มตรงหน้าจะสวมเสื้อผ้าตลาดนัดจนสีซีดจาง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบอดี้การ์ดฝีมือดีทั้งสี่ที่ล้อมกรอบอยู่ แววตาของเขากลับสงบนิ่งราวกับห้วงน้ำลึก
ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
และไม่มีความลนลานแม้แต่นิดเดียว
ความมั่นใจแน่วแน่และความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของกระดูกเช่นนั้น ฟู่เจิ้นซานเคยพบเห็นเพียงในตัวบุคคลระดับปรมาจารย์ผู้เร้นกายไม่ปรากฏตัวไม่กี่คนเท่านั้น!
“ช้าก่อน!”
ฟู่เจิ้นซานยกมือขึ้นฉับพลัน ห้ามบอดี้การ์ดทั้งสี่ไว้
“ประธานฟู่?”
“พ่อ เชื่อเขาจริง ๆ เหรอคะ?”
“ให้เขาพูด!”
ฟู่เจิ้นซานกล่าวขัดกู้เจ๋ออวี่กับลูกสาวอย่างเสียงขรึม สายตาคมกริบจับจ้องเฉินหนาน
“น้องชาย ตอนนี้พ่อของฉันอยู่ในภาวะเป็นตาย หากนายบอกเหตุผลมาได้ ฉัน ฟู่เจิ้นซาน จะต้อนรับนายในฐานะแขกคนสำคัญ แต่ถ้านายกล้าเอาชีวิตพ่อฉันมาพูดส่งเดช อย่าหาว่าตระกูลฟู่ไร้ปรานี!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซุนกั๋วโส่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็แค่นเสียงเย็นชา พลางยืนไพล่หลังอยู่ด้านหนึ่ง
เขาอยากฟังนักว่าไอ้หนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ที่ยังไม่เคยจับชีพจร จะพูดอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวได้!
เฉินหนานถือกล่องยาไม้จันทน์สองใบ มองฟู่เจิ้นซานกับฟู่ชิงเสวี่ยอย่างสงบนิ่ง
“เรื่องแรก เมื่อห้าวันก่อน คุณปู่ฟู่ได้รับของโบราณชิ้นหนึ่งที่มีคราบสนิมทองแดงใช่ไหมครับ แล้วตลอดห้าวันที่ผ่านมา ทุกคืนท่านวางมันไว้ข้างหัวเตียงแล้วหยิบขึ้นมาลูบคลำ?”
“เรื่องที่สอง ตั้งแต่สามวันก่อนเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ถึงเที่ยงคืน พอเข้าเวลาจื่อ กระดูกสันหลังของคุณปู่ฟู่จะหนาวเย็นราวกับถูกเข็มนับหมื่นทิ่มแทง ต่อให้ห่มผ้าฝ้ายสามผืน ฟันก็ยังกระทบกันกึก ๆ เพราะหนาวใช่ไหมครับ?”
“เรื่องที่สาม และเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด!”
เฉินหนานหยุดเล็กน้อย “ตอนนี้พวกคุณเปิดคอเสื้อคุณปู่ฟู่ดู ใต้กระดูกหน้าอกด้านซ้ายมีเส้นสีดำยาวสามชุ่น กำลังเลื้อยเข้าไปทางหัวใจใช่ไหมครับ?”
เงียบงัน
เงียบสนิทประหนึ่งความตาย
เมื่อเฉินหนานพูดทั้งสามเรื่องจบอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าของพ่อลูกฟู่เจิ้นซานกับฟู่ชิงเสวี่ยก็เปลี่ยนไปทันที!
โดยเฉพาะฟู่ชิงเสวี่ย ดวงตาทรงอัลมอนด์งดงามเบิกกว้าง เธอยกมือปิดปากแล้วร้องออกมาอย่างตกใจ
“คุณ...คุณรู้ได้ยังไงว่าห้าวันก่อนคุณปู่ได้รับสัตว์ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายสำริดจากยุครณรัฐชิ้นหนึ่ง?!”
“ส่วนเรื่องที่หลังหนาวตอนเที่ยงคืน คุณปู่กลัวว่าถ้าคนนอกล่วงรู้แล้วจะทำให้คนในสมาคมการค้าหยุนซานเสียขวัญ เลยบอกแค่ฉันกับพ่อ แม้แต่ซุนกั๋วโส่วยังไม่เคยบอก คุณรู้ได้ยังไงคะ?!”
ตูม!
คำพูดของฟู่ชิงเสวี่ยประหนึ่งฝ่ามือที่มองไม่เห็น ฟาดเข้ากลางหน้ากู้เจ๋ออวี่กับสองแม่ลูกตระกูลเสิ่นอย่างแรง!
โจวย่าฉินอ้าปากค้าง ลูกตาแทบถลนออกมา
เสิ่นโยวฉู่เองก็สะท้านไปทั้งร่าง มองเฉินหนานอย่างตกตะลึง
เขาพูดถูกจริง ๆ เหรอ?!
แถมยังเป็นความลับของตระกูลฟู่ที่แม้แต่ซุนกั๋วโส่วยังไม่รู้!
ตอนนี้ฟู่เจิ้นซานไม่อาจมัวตกตะลึงได้อีก หัวใจของเขาเต้นรัว เขาก้มตัวลงฉับพลัน ใช้สองมือกระชากคอเสื้อบริเวณอกของชายชราออก
เมื่อคอเสื้อเปิดออก ก็เผยให้เห็นแผงอกซ้ายที่ผอมแห้งของฟู่ชางไห่
ทุกคนรอบข้างต่างชะเง้อมองพร้อมกัน
ใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายที่ซีดขาวของฟู่ชางไห่ มีเส้นสีดำประหลาดขนาดเท่าตะเกียบ ยาวถึงสามชุ่น พันขดอยู่ตรงนั้นอย่างเห็นได้ชัด!
เส้นสีดำนั้นขยับดุจหนอนพิษที่มีชีวิต กำลังดิ้นไหวอยู่ใต้ผิวหนัง ตำแหน่งของมันห่างจากหัวใจไม่ถึงครึ่งชุ่นแล้ว!
“นี่...นี่มันอะไรกัน?!”
ซุนกั๋วโส่ว แพทย์ชื่อดังจากเมืองหลวงประจำมณฑล ถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ ใบหน้าแก่ซีดเผือด
เมื่อครู่เขาใช้หูฟังแพทย์ตรวจเสียงหัวใจผ่านเสื้อเชิ้ตเท่านั้น ไม่ได้เปิดดูใต้กระดูกไหปลาร้า และไม่เคยเห็นเส้นเลือดสีดำที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน!
เหงื่อเย็นผุดพราวบนหน้าผากของฟู่เจิ้นซาน
เขาหันกลับไปมองเฉินหนานทันที แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและร้อนใจ
“คุณหมอน้อย! คุณมีดวงตาเทพจริง ๆ! แล้วเรื่องที่คุณบอกว่าหยกโบราณบนอกพ่อผมชิ้นนี้แนบไม่ได้ มันเป็นเพราะอะไรครับ?!”
ฟึ่บ!
สายตาทุกคู่ในโถงพลันหันไปจับจ้องหยกที่เสิ่นโยวฉู่เพิ่งมอบให้ ซึ่งถูกเรียกว่า ‘หยกอุ่นตะวันจากสุสานโบราณ’
เสิ่นโยวฉู่หน้าซีด รีบก้าวออกมาอธิบาย
“ประธานฟู่ อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลนะคะ ที่เขาเดาเรื่องก่อนหน้านี้ถูกคงเพราะไปได้ยินข่าวลือจากที่ไหนมา แต่หยกอุ่นตะวันชิ้นนี้เป็นของแท้ที่เครื่องประดับตระกูลเสิ่นซื้อกลับมาจากโรงประมูลด้วยเงินแปดแสนหยวน มีใบรับรองการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญ จะมีปัญหาได้ยังไงคะ?!”
กู้เจ๋ออวี่รีบเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วช่วยพูดสนับสนุน
“ใช่แล้วครับ ประธานฟู่! หยกช่วยบำรุงร่างกาย จะทำร้ายคนได้ยังไง? เฉินหนานเป็นแค่คนขายซาลาเปา จะรู้อะไรเรื่องตรวจสอบหยกโบราณ เขาจงใจเล่นงานโยวฉู่ต่างหาก!”
หึ ๆ
เฉินหนานมองทั้งสองคนที่ยังปากแข็งทั้งที่หลักฐานมัดตัว แล้วแค่นเสียงเย็นชา
“ใบรับรองจากผู้เชี่ยวชาญงั้นเหรอ?”
“ในวงการของเก่า มีหยกชนิดหนึ่งเรียกว่า ‘หยกเลือดกลืน’ มันถูกงัดออกมาจากปากคนตาย เพราะแช่อยู่ในน้ำเลือดเน่าจากโลงศพที่มีศพผุพังเป็นเวลานาน จึงมีปราณอัปมงคลและพิษศพที่รุนแรงจนน่ากลัว คนปกติสวมใส่ไม่ถึงสามวันก็ต้องล้มป่วยหนัก”
“พ่อค้าไร้คุณธรรมบางคนอยากขายหยกคนตายพวกนี้ให้ได้ราคาสูง ๆ จึงนำไปแช่กรดเข้มข้นกับน้ำยากำมะถัน ต้มเคี่ยวนานสี่สิบเก้าวันเต็ม ๆ เพื่อฝืนล้างคราบศพบนผิวออก ทั้งยังทำให้เกิดภาพลวงตาทางเคมีว่าผิวหยกอุ่นขึ้นเล็กน้อย แล้วเอาไปหลอกคนที่ไม่รู้จริงแต่แสร้งทำเป็นรู้แบบพวกคุณ โดยอ้างชื่อไพเราะว่า ‘หยกอุ่นตะวัน’!”
เฉินหนานยกมือขึ้น ชี้ไปยังจี้หยกสีแดงคล้ำบนหน้าอกของชายชราโดยตรง
“เดิมทีชีพจรหัวใจของคุณปู่ฟู่ก็ถูกรุกรานด้วยปราณอัปมงคลหยินจากศพเย็นที่อยู่บนภาชนะสำริดยุครณรัฐอยู่แล้ว เสิ่นโยวฉู่ยังเอาหยกเลือดกลืนที่เคยอมอยู่ในปากคนตายมาแนบลงไปอีก พิษศพสองสายปะทะกัน เส้นสีดำที่เมื่อครู่เดิมทีต้องใช้เวลาอีกสามชั่วโมงถึงจะโจมตีหัวใจ กลับถูกเร่งให้เร็วขึ้นถึงสิบเท่า!”
“ถ้าไม่เชื่อ ก็ทุบหยกชิ้นนี้ให้แตกเดี๋ยวนี้ แล้วดูว่าข้างในมีไอศพเหม็นเน่าที่ล้างไม่ออกอยู่หรือเปล่า!”
“แกพูดบ้าอะไร!”
“หยกโบราณราคาแปดแสน แกนึกจะทุบก็ทุบได้หรือไง? ถ้าทุบพังขึ้นมา แกจ่ายไหวหรือเปล่า?!”
“ไม่กล้าทุบ ก็แปลว่ารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี”
เฉินหนานคร้านจะเสียเวลาพูดกับโจวย่าฉิน จึงหันไปมองฟู่เจิ้นซาน
ฟู่เจิ้นซานเป็นใคร?
เรื่องเป็นเรื่องตายของบิดา อย่าว่าแต่หยกราคาแปดแสนเลย ต่อให้ราคาแปดสิบล้านเขาก็จ่ายไหว!
ฟู่เจิ้นซานคว้าหยกสีแดงคล้ำจากอกชายชราขึ้นมา ไม่แม้แต่จะมองเสิ่นโยวฉู่ที่สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน ก่อนออกแรงสะบัดแขนฟาดจี้หยกลงบนแผ่นหินเขียวใต้เท้าอย่างแรง
เพล้ง!
เสียงแตกดังขึ้น
จี้หยกสีแดงคล้ำแตกกระจายออกเป็นสี่ส่วน แยกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ต่อมา กลิ่นเหม็นศพฉุนรุนแรงประหนึ่งหนูตายเน่าอยู่ในท่อระบายน้ำมาครึ่งเดือน พลันพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกด้านในของหยก กระจายไปทั่วโถงใหญ่ของเฮ่อเหนียนถัง!
“อ้วก!!!”
กู้เจ๋ออวี่กับซุนกั๋วโส่วที่อยู่ใกล้ที่สุดสูดกลิ่นเข้าไปโดยไม่ทันตั้งตัว ต่างก้มตัวขย้อนออกมาทันที
ฟู่ชิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หน้าซีด รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกปาก แล้วมองเสิ่นโยวฉู่ด้วยสายตาเย็นชาและเดือดดาล
“คุณเสิ่น! นี่น่ะหรือหยกอุ่นตะวันที่เครื่องประดับตระกูลเสิ่นมอบให้คุณปู่ฉัน? พวกคุณมาเยี่ยมคนป่วย หรือมาตั้งใจเอาชีวิตคุณปู่ฉันกันแน่?!”
ตูม!
เสิ่นโยวฉู่ราวกับถูกฟ้าผ่า เธอมองหยกแตกที่มีควันดำลอยกรุ่นอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย สมองว่างเปล่า แม้แต่ริมฝีปากก็ยังสั่นระริก
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
หยกชิ้นนี้เป็นของที่เธอกับแม่ตั้งใจเลือกซื้อมาเพื่อประจบตระกูลฟู่แท้ ๆ ทำไมถึงกลายเป็นหยกพิษที่เคยอมอยู่ในปากคนตายจริง ๆ ไปได้?!
โจวย่าฉินเองก็ขาอ่อนด้วยความตกใจ แทบทรุดลงไปกองกับพื้น
ในจังหวะนั้นเอง
ฟู่ชางไห่บนรถเข็นกระตุกขึ้นมาอย่างแรง ลมหายใจที่แผ่วเบาของเขาพลันหยุดลง เส้นสีดำบนอกซ้ายเลื้อยไปถึงตำแหน่งหัวใจแล้ว!
“คุณปู่!”
ฟู่ชิงเสวี่ยร้องไห้โฮด้วยความตกใจ
ซุนกั๋วโส่วพุ่งเข้าไปจับชีพจร เมื่อเห็นดังนั้นใบหน้าก็สิ้นหวัง เขาส่ายหน้า
“จบแล้ว...ชีพจรสลาย ปราณเย็นอัปมงคลปิดตายชีพจรหัวใจแล้ว ต่อให้ยกเครื่องพยุงหัวใจและปอดจากโรงพยาบาลมณฑลมา ก็ช่วยชีวิตไม่ทัน...”
ดวงตาของฟู่เจิ้นซานเอ่อคลอด้วยน้ำตา ร่างกายโอนเอนวูบหนึ่ง
แต่เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว รีบหมุนตัวแล้วก้าวฉับ ๆ ไปหาเฉินหนาน
ประมุขตระกูลมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลในเจียงโจว จนแม้แต่ผู้ว่าการเมืองยังต้องให้ความเกรงใจต่อหน้าเขา กลับทรุดเข่าลงต่อหน้าทุกคนในโถง!
“คุณหมอเทวดาน้อย! ในเมื่อคุณมองปราดเดียวก็รู้ที่มาของปราณอัปมงคลหยินจากศพเย็นได้ คุณต้องมีวิธีรักษาแน่นอน! ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตพ่อผมด้วย ขอเพียงพ่อผมรอด ผม ฟู่เจิ้นซาน จะยกชีวิตนี้ให้คุณ!”
ฟู่ชิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ก้มตัวลงทั้งน้ำตา “ขอร้องล่ะค่ะคุณหมอเทวดาน้อย ช่วยคุณปู่ฉันด้วย!”
เฉินหนานยื่นมือข้างหนึ่งออกไปประคองแขนฟู่เจิ้นซานไว้มั่น ไม่ปล่อยให้เขาคุกเข่าลง
“ประธานฟู่ ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ครับ คุณอายุมากกว่าผมหนึ่งรุ่น ผมรับไม่ไหว”
“ลมหายใจแห่งชีวิตของคุณปู่ยังไม่ดับสนิท ผมมีวิธีขับปราณอัปมงคลออกมา”
เมื่อได้ยินเฉินหนานบอกว่าช่วยได้ แววตาของฟู่เจิ้นซานกับฟู่ชิงเสวี่ยก็เปล่งประกายยินดีขึ้นมาทันที!
ทว่าในตอนที่เฉินหนานวางกล่องยาลงบนเคาน์เตอร์ เตรียมให้เด็กฝึกงานไปหยิบเข็ม...
กู้เจ๋ออวี่ที่เพิ่งอาเจียนน้ำย่อยเสร็จ มองเฉินหนานซึ่งได้รับความเคารพจากพ่อลูกตระกูลฟู่ราวกับเป็นดวงดาวล้อมจันทร์ ดวงตาแดงก่ำด้วยความริษยา
ไม่ได้!
จะปล่อยให้ไอ้โง่นี่ช่วยชีวิตคนได้เด็ดขาด!
ถ้าวันนี้คุณปู่ฟู่ตายไปแบบนี้ ก็ถือว่าเขาถึงคราวสิ้นอายุขัย แต่ถ้าเฉินหนานไอ้โง่นั่นช่วยชีวิตขึ้นมาจริง ๆ ข้อหาที่เขากับตระกูลเสิ่นมอบยาผิดและหยกพิษให้เมื่อครู่ก็จะกลายเป็นเรื่องจริงที่ดิ้นไม่หลุด ถึงตอนนั้นตระกูลฟู่ต้องถลกหนังพวกเขาแน่!
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ซุนกั๋วโส่วยังประกาศว่าชีพจรสลายแล้ว ไม่มีทางรอด เฉินหนานที่เป็นแค่คนไร้ค่าและเสียสติไปหกปี จะช่วยชีวิตคนได้ยังไง? เขาต้องแค่แสร้งทำเป็นเก่งแน่ ๆ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้เจ๋ออวี่ก็พุ่งไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้เฉินหนานแล้วตะโกนเสียงดัง
“ประธานฟู่! อย่าหลงกลเขาเด็ดขาด! เมื่อครู่คุณหมอซุนตรวจยืนยันแล้วว่าชีพจรของคุณปู่ฟู่สลายหมด ไม่มีแม้แต่เซียนก็ช่วยไม่ได้!”
“ไอ้หมอนี่ไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ ถ้าปล่อยให้เข้าไปแทงเข็มมั่ว ๆ มีแต่จะทำให้คุณปู่ฟู่ตายเร็วขึ้น พอตายแล้วศพอาจไม่ครบด้วยซ้ำ! ถ้ามีคนตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?!”
โจวย่าฉินราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตได้ รีบกล่าวเสริมเสียงแหลม
“ใช่ ๆ! ประธานฟู่ เช้าวันนี้พวกเรายกเลิกการหมั้นกับไอ้หมอนี่ไปแล้ว ถ้ามันแทงคุณปู่ฟู่จนตาย ก็เป็นเรื่องของมันคนเดียว ไม่เกี่ยวกับตระกูลเสิ่นของเราสักนิดนะคะ!”
เสิ่นโยวฉู่กัดริมฝีปาก มองเฉินหนานที่มีสีหน้าสงบนิ่ง แล้วอดเอ่ยขึ้นไม่ได้
“เฉินหนาน เมื่อกี้นายมองหยกโบราณออกก็ถือว่ามีสายตาอยู่บ้าง แต่การตรวจของเก่ากับการรักษาคนเป็นคนละเรื่องกัน! คุณปู่ฟู่มีฐานะสูงส่ง ไม่ใช่คนธรรมดาที่นายจะเอาสูตรยาตามตรอกมาทดลองได้ อย่าทำลายชีวิตตัวเองในอนาคตเพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจเลย”
เมื่อได้ยินทั้งสามคนพูดจาน่ารำคาญไม่หยุด
ฟู่เจิ้นซานก็เดือดดาลขึ้นมาก่อนเฉินหนานจะทันได้พูด!
เพียะ!
ฟู่เจิ้นซานหันกลับไปตบหน้ากู้เจ๋ออวี่อย่างแรง
แรงตบนั้นหนักหน่วง แว่นกรอบทองบนใบหน้ากู้เจ๋ออวี่ปลิวกระเด็นไปทันที แก้มซีกหนึ่งบวมเป่ง เลือดไหลออกจากมุมปาก
“ไสหัวไป!”
ฟู่เจิ้นซานชี้หน้ากู้เจ๋ออวี่กับสองแม่ลูกตระกูลเสิ่น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้โง่สองคนอย่างพวกแก คนหนึ่งจะฉีดยากระตุ้นหัวใจ อีกคนเอาหยกคนตายมาแนบอกพ่อฉัน แล้วพ่อฉันจะทรุดหนักเร็วขนาดนี้หรือไง?!”
“ตอนนี้ยังกล้าขวางคุณหมอเทวดาน้อยไม่ให้ช่วยคนอีกเหรอ? บอดี้การ์ด! คุมตัวพวกมันให้ดี ถ้าวันนี้พ่อฉันรอดก็แล้วไป แต่ถ้าท่านไม่รอด ฉันจะให้ตระกูลกู้กับเครื่องประดับตระกูลเสิ่นทั้งหมดฝังไปพร้อมกับพ่อฉัน!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธสะเทือนจนทั่วโถงดังก้อง
บอดี้การ์ดทั้งสี่รีบเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าล้อมกู้เจ๋ออวี่ เสิ่นโยวฉู่ และโจวย่าฉินไว้ตรงมุมกำแพงอย่างกับหมาป่ากระหายเลือด ทั้งสามไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ฟู่เจิ้นซานหันกลับมา แล้วโค้งคำนับเฉินหนานอย่างลึกซึ้ง
“คุณหมอเทวดาน้อย เสียงรบกวนจัดการเรียบร้อยแล้ว ต้องการอะไรสั่งได้เลยครับ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ผม ฟู่เจิ้นซาน จะรับผิดชอบทุกอย่างเอง!”
เฉินหนานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ฟู่เจิ้นซานคนนี้นับว่าไม่ธรรมดา
“ให้ผู้ดูแลร้านยาเอาเข็มเงินบริสุทธิ์ยาว 9 นิ้วมาหนึ่งชุด แล้วก็ยกเหล้าขาวแรง ๆ มาอ่างหนึ่ง”