เทพโอสถหวนคืน ครอบครัวพังเพราะฉันมาหลายปี

ตอนที่ 5 เทพโอสถหวนคืน ครอบครัวถูกฉันทำให้ตกต่ำมาหลายปี

12 นาที· 2.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 5 เข็มเผาโลหิตมหายันต์

เถ้าแก่ร้านเฮ่อเหนียนถังถูกฝีมือที่เฉินหนานเพิ่งแสดงออกมาทำให้ตะลึงไปนานแล้ว พอได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปเร็วยิ่งกว่ากระต่าย ไม่นานนักเขาก็ประคองเข็มเงินแท้ยาว 9 ชุ่นชุดหนึ่ง ซึ่งเป็นสมบัติก้นร้านของเฮ่อเหนียนถัง พร้อมเหล้าขาวดีกรีแรงหนึ่งอ่างกลับมา

เฉินหนานเดินไปข้างรถเข็น

วิชาที่เขาจะใช้คือวิชาเข็มอันทรงพลังจากมรดกวิถีแพทย์ของเทพโอสถไท่ซวี นามว่าเข็มเผาโลหิตมหายันต์!

การฝังเข็มทั่วไปจะเดินไปตามเส้นลมปราณหลักทั้งสิบสองและเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปด อาศัยการปรับสมดุลเลือดลม

ทว่าวิชาเข็มเผาโลหิตมหายันต์นี้ใช้ไฟแท้ในร่างผู้ฝังเข็มเป็นสื่อนำ แทงตรงเข้าสู่จุดตายที่พลังอัปมงคลหยินสุมตัวอยู่ แล้วจุดเพลิงเลือดลมขึ้นในร่างผู้ป่วยอย่างฝืนบังคับ เผาผลาญและขับไล่พลังตายอันเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้าไปในไขกระดูกกับเส้นชีพจรหัวใจออกมา!

เฉินหนานยื่นมือขวา หยิบเข็มเงินส่องประกายยาวเกือบ 9 ชุ่นขึ้นมาสามเล่มจากกล่องเข็ม แล้วกวาดผ่านเหนืออ่างเหล้าอย่างแผ่วเบา

จากนั้นเขาพลิกข้อมือ ไม่แม้แต่จะมองตำแหน่งจุดฝังเข็ม ก็แทงเข็มยาวทั้งสามลงไปรอบเส้นเลือดดำคล้ำบนอกซ้ายของฟู่ชางไห่เป็นรูปสามเหลี่ยม!

ซุนกั๋วโส่วที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ เห็นตำแหน่งที่เฉินหนานปักเข็ม เปลือกตาก็กระตุกวูบ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ

“น้องชาย ห้ามทำแบบนั้น! เข็มทั้งสามเล่มปักลงตรงจุดตายข้างเส้นชีพจรหัวใจทั้งนั้น แถมยังแทงลึกถึง 5 ชุ่น ถ้าพลาดแทงทะลุเส้นเลือดเยื่อหุ้มหัวใจ คนไข้ได้ตายคาที่แน่!”

กู้เจ๋ออวี่ที่กุมหน้าอยู่ตรงมุมห้องได้ยินซุนกั๋วโส่วพูด แววสะใจปนเคียดแค้นก็วาบขึ้นในดวงตาทันที

แทงจุดตาย!

แถมยังแทงลึกเข้าไปตั้ง 5 ชุ่น

ไอ้โง่นี่ไม่รู้เรื่องวิชาแพทย์เลยจริง ๆ เอาแต่แทงมั่วซั่วชัด ๆ

รอดูเถอะ ไม่ถึง 10 วินาทีตาแก่ฟู่ต้องกระอักเลือดตายคาที่แน่ ถึงตอนนั้นฟู่เจิ้นซานต้องสับเฉินหนานเป็นชิ้น ๆ เอาไปโยนให้หมากินแน่นอน!

เสิ่นโยวฉู่เองก็ตกใจจนหน้าซีด เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้ามองภาพสยดสยองที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ทว่า...

เฉินหนานไม่สนใจเสียงร้องของซุนกั๋วโส่วแม้แต่น้อย

มือซ้ายของเขากดที่พนักรถเข็น ส่วนมือขวาชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกัน เปลวไฟแท้แก่นโลหิตชาดอันร้อนระอุสายหนึ่ง ซึ่งเพิ่งหลอมออกมาจากหินร่ำไห้โลหิตในร่างเขา ไหลไปตามเส้นลมปราณและรวมตัวที่ปลายนิ้วในชั่วพริบตา!

ถัดมา เฉินหนานดึงเข็มยาว 9 ชุ่นออกมาอีกหกเล่มอย่างรวดเร็ว แล้วแทงลงบนจุดใหญ่ทั้งหกแห่งของฟู่ชางไห่ ได้แก่เทียนถู ซ่านจง จิ่วเว่ย และจุดอื่น ๆ รวดเร็วดุจสายฟ้า

เข็มทั้งเก้าเสร็จสิ้น!

เฉินหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วมือขวาที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟแท้สีแดงชาดดีดก้านเข็มเงินทั้งเก้าเบา ๆ ไล่จากบนลงล่างตามลำดับ

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงโลหะสั่นสะท้านใสกังวานเก้าครั้งดังขึ้นฉับพลัน

วินาทีถัดมา ภาพที่ทุกคนในที่นั้นจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตก็ปรากฏขึ้น!

เข็มเงินทั้งเก้าที่ปักอยู่บนอกของฟู่ชางไห่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยความถี่สูงแทบจะพร้อมกัน ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้อง จนเกิดเป็นภาพติดตาที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ไอร้อนสีขาวสายหนึ่งลอยขึ้นจากก้านเข็มให้เห็นชัด ส่วนตัวเข็มที่เดิมส่องประกายเงินยวงกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำหม่นไร้ชีวิตจากปลายเข็มที่แนบผิวหนัง แล้วค่อย ๆ ลามขึ้นไปในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“นี่...นี่คือการควบคุมเข็มด้วยพลังปราณ แล้วใช้ไฟขับพิษหรือ?!”

ซุนกั๋วโส่วจ้องเข็มเงินทั้งเก้าที่ค่อย ๆ ดำคล้ำไม่วางตา ดวงตาเบิกกว้างกลมโต ร่างสั่นสะท้านราวกับเห็นผี

“ขึ้น!”

ในจังหวะที่เข็มเงินทั้งเก้ากลายเป็นสีดำสนิท เฉินหนานก็ร้องเสียงต่ำ มือขวาทั้งห้ากางออกคว้าอากาศ ก่อนจะรวบนิ้วคว้าเข็มหลักที่อยู่ตรงกลางที่สุด แล้วกระชากออกมาอย่างแรง

ฟู่ด!!!

เลือดพิษเหม็นคาวสีดำข้นราวกับหมึก พุ่งออกจากรูเข็มเป็นสายหนาเท่าตะเกียบ ข้ามระยะไปไกล 3 ฉื่อ ก่อนจะกระเซ็นลงบนพื้นอิฐเขียวข้าง ๆ ดังเพียะ

ซู่ซ่า!

ทันทีที่เลือดดำแอ่งนั้นตกลงพื้น มันกลับกัดกร่อนอิฐแข็งราวกับกรดเข้มข้น จนเกิดควันขาวฉุนจมูกสายหนึ่ง

เมื่อเลือดดำเย็นเยียบราวซากศพที่เกาะกุมเส้นชีพจรหัวใจถูกขับออกมาจนหมด

เส้นดำอันน่ากลัวบนอกของฟู่ชางไห่ที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า น้ำค้างแข็งสีขาวประหลาดบนใบหน้าและลำคอก็ละลายตามไป ใบหน้าสีเทาราวคนตายกลับมีเลือดฝาดสุขภาพดีปรากฏขึ้นอีกครั้ง!

“แค่ก...แค่ก ๆ!”

เสียงไอที่เปี่ยมพลังดังขึ้น

ฟู่ชางไห่ที่เดิมไม่มีชีพจรแล้ว กระเพื่อมอกขึ้นอย่างแรงครั้งหนึ่ง ก่อนเปลือกตาที่ปิดสนิทจะค่อย ๆ เปิดออก!

“เจิ้นซาน...ชิงเสวี่ย...พ่อหลับไปนานแค่ไหนแล้ว? ทำไมรู้สึกเหมือนมีเตาไฟเล็ก ๆ อยู่ในอก ทั้งเจ็บทั้งโล่งสบายแบบนี้?”

แม้เสียงของฟู่ชางไห่จะพร่าอยู่บ้าง แต่แววตากระจ่างแจ่มใส ไม่เหลือเค้าคนใกล้ตายแม้แต่น้อย!

“พ่อ! พ่อฟื้นแล้ว!”

“คุณปู่!”

พ่อลูกฟู่เจิ้นซานกับฟู่ชิงเสวี่ยดีใจจนแทบคลั่ง พุ่งเข้าไปข้างรถเข็นพร้อมน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ

ส่วนกู้เจ๋ออวี่ เสิ่นโยวฉู่ และโจวย่าฉินที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง บัดนี้ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ทั้งสามแข็งค้างอยู่กับที่พร้อมกัน สีหน้าชะงักงันไปหมด!

“ฟะ...ฟื้นแล้วหรือ?”

โรคร้ายที่แม้แต่หมอเทวดาแห่งเมืองหลวงมณฑลยังวินิจฉัยว่าหมดทางรักษา เฉินหนานกลับแค่ปักเข็มไม่กี่เล่มดีดนิ้วสองสามที ก็ฉุดคนกลับมาจากมือยมราชได้จริง ๆ หรือ?!

ในตอนนั้นเอง

ตุบ!

เสียงเข่ากระแทกพื้นดังขึ้น

หมอชื่อดังจากเมืองหลวงมณฑลผู้นั้น ซึ่งได้รับความเคารพนับถืออย่างสูงในวงการแพทย์แผนจีนเจียงหนาน ถึงขนาดนายกเทศมนตรีจะให้ตรวจรักษายังต้องนัดหมายล่วงหน้าอย่างซุนกั๋วโส่ว

กลับคุกเข่าทั้งสองข้างลงตรง ๆ แล้วก้มกราบเฉินหนานอย่างนอบน้อม

“ผู้น้อยซุนเฮ่อเหนียน ทายาทของซุนซือเหมี่ยว ประกอบวิชาการแพทย์มา 50 ปี กลับเป็นกบในกะลา!”

“วันนี้ได้เห็นเทพหมอน้อยแสดงวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ‘เข็มเผาโลหิตขับอัปมงคล’ ที่สูญหายไปนับร้อยปี จึงได้รู้ว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีคน! ขอเทพหมอน้อยรับการคารวะจากผู้น้อยด้วย!”

ตูม!

การคุกเข่าของซุนกั๋วโส่วครั้งนี้

ทำให้โถงใหญ่ของเฮ่อเหนียนถังระเบิดฮือฮาขึ้นมาโดยสิ้นเชิง

เสิ่นโยวฉู่ยกมือปิดปากแน่น มองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่ยืนผายมืออยู่หน้าห้อง รับการกราบไหว้จากหมอเทวดาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า แล้วนึกถึงท่าทีของตัวเองเมื่อเช้า ตอนวางท่าข่มอีกฝ่ายและใช้เงิน 400,000 หยวนซื้อขาดสัญญาหมั้น ทั้งยังด่าว่าเขาเป็นนักเลงข้างถนน

ความรู้สึกวิงเวียนและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมเข้าใส่หัวใจของเธอในพริบตา

นี่...คือเฉินหนานคนโง่ที่ขายซาลาเปาอยู่ตรงปากซอยจริง ๆ หรือ?!

ตอนนี้ฟู่ชางไห่ฟังลูกชายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จบอย่างรวดเร็ว ดวงตาของชายชราเป็นประกาย เขาอาศัยฟู่ชิงเสวี่ยผู้เป็นหลานสาวช่วยพยุง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนจากรถเข็น ก่อนจะค้อมคำนับเฉินหนานจนสุดตัว

“บุญคุณช่วยชีวิตของเทพหมอน้อย ชายชราจะจดจำไว้จนวันตาย!”

พูดจบ สีหน้าของฟู่ชางไห่พลันขรึมลง เขาหันไปมองกู้เจ๋ออวี่กับสองแม่ลูกเสิ่นโยวฉู่ตรงมุมห้อง ซึ่งหน้าซีดไร้สีเลือด น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่แฝงอำนาจกดดันดุจสายฟ้าของผู้กุมอำนาจในแวดวงการค้าเจียงโจวมาหลายสิบปี

“เจิ้นซาน คนพวกนี้ใช่ไหมที่เมื่อครู่ คนหนึ่งจะฉีดยากระตุ้นหัวใจเร่งความตายให้ฉัน อีกคนเอาหยกศพมาทำร้ายฉัน แถมยังกล้าดูหมิ่นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของฉันอีก?”

“ถ่ายทอดคำสั่งฉัน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป สมาคมการค้าหยุนซานจะขึ้นบัญชีดำเครื่องประดับตระกูลเสิ่นกับโรงพยาบาลเหรินเหออย่างเด็ดขาด!”

“อีกอย่าง ไปสืบดูว่าหยกสุสานของตระกูลเสิ่นชิ้นนั้นได้มาจากไหน ภายในสามวัน ฉันจะทำให้สองตระกูลนี้ถูกลบชื่อออกจากเจียงโจว!”

ตูม

คำพูดของฟู่ชางไห่ไม่ต่างอะไรกับการประกาศโทษประหารแก่เครื่องประดับตระกูลเสิ่นและโรงพยาบาลเหรินเหอโดยตรง

ในเจียงโจว สมาคมการค้าหยุนซานผูกขาดศูนย์การค้าระดับสูง อสังหาริมทรัพย์ และช่องทางจำหน่ายยาเกิน 70 เปอร์เซ็นต์ของทั้งเมือง

การถูกสมาคมการค้าหยุนซานขับออก หมายความว่าไม่ถึงสามวัน ธนาคารก็จะมาทวงหนี้คืน ส่วนซัพพลายเออร์ทั้งหมดจะตัดการส่งสินค้า!

ตุบ

ขาโจวย่าฉินอ่อนยวบ เธอทรุดลงนั่งกับพื้นอิฐเขียวทันที ใบหน้าที่ดูแลรักษาอย่างดีซีดไร้สีเลือด

กู้เจ๋ออวี่ไม่สนใจแล้วว่าใบหน้าครึ่งหนึ่งจะบวมเป่งแค่ไหน เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบคลานไปข้างหน้าสองก้าว แต่กลับถูกบอดี้การ์ดกดไหล่ไว้แน่น

“คุณฟู่! ประธานฟู่! เข้าใจผิดแล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”

“ผมแค่ทำตามคำวินิจฉัยของคุณซุนถึงเตรียมฉีดยากระตุ้นหัวใจ ส่วนหยกสุสานชิ้นนั้น สองแม่ลูกเสิ่นโยวฉู่ซื้อมาเอง ไม่เกี่ยวกับตระกูลกู้ของผมเลย!”

พอภัยพิบัติมาถึงตัว คุณชายใหญ่ตระกูลกู้ที่เมื่อครู่ยังพูดเต็มปากว่า ‘อีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน’ ก็ขายสองแม่ลูกเสิ่นโยวฉู่จนหมดเปลือกโดยไม่ลังเล!

เสิ่นโยวฉู่หันขวับไปมองกู้เจ๋ออวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและความอัปยศอดสู

เธอไม่เคยนึกเลยว่า คู่หมั้นที่เธอเคยภาคภูมิใจจะเป็นคนไร้กระดูกสันหลังถึงเพียงนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้มีอำนาจตัวจริง!

“เจ๋ออวี่ นาย...”

“หุบปาก! ถ้าตระกูลเสิ่นของพวกเธอไม่ตาถั่วซื้อหยกศพมา จะลากตระกูลกู้ของฉันเดือดร้อนไปด้วยได้ยังไง?!”

“เมื่อกี้ที่หน้าประตูนายไม่ได้พูดแบบนี้นี่!”

“เลิกพูดมาก งานหมั้นเดือนหน้าถูกยกเลิก! ตระกูลกู้ของเราคงเอื้อมไม่ถึงตัวปัญหาอย่างพวกเธอหรอก!”

การกัดกันเองของทั้งสองทำให้ลูกค้าที่มามุงดูในร้านขายยารอบข้างพากันเผยสีหน้ารังเกียจ

ฟู่เจิ้นซานขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ แล้วโบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง

“ลากไอ้พวกสกปรกนี่ออกไปให้หมด!”

“แจ้งฝ่ายกฎหมายของสมาคมทันที ยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลเสิ่นและตระกูลกู้ ห้ามเหลือไว้แม้แต่แดงเดียว!”

บอดี้การ์ดชุดดำสี่คนพุ่งเข้ามาราวหมาป่าราวเสือ หิ้วกู้เจ๋ออวี่กับโจวย่าฉินที่ยังร้องไห้อ้อนวอน แล้วลากออกไปนอกประตูเฮ่อเหนียนถังทันที

“ฉันเดินเองได้!”

เสิ่นโยวฉู่ไม่ปล่อยให้ใครลากไป บางทีบอดี้การ์ดอาจรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเทพหมอน้อยเฉินหนานก่อนหน้านี้ จึงยังไม่ได้ลงมือกับเธอ

เสิ่นโยวฉู่กัดริมฝีปากที่ไร้สีเลือด มองเฉินหนานซึ่งยืนอยู่หน้าห้องด้วยแววตาซับซ้อน

ตอนนี้เฉินหนานกำลังก้มตัวประคองแขนซุนเฮ่อเหนียน หมอชื่อดังจากเมืองหลวงมณฑลที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าสงบนิ่ง

คนหนึ่งคือเทพหมอหนุ่มที่มหาเศรษฐีให้การต้อนรับอย่างแขกคนสำคัญ และได้รับการกราบไหว้จากหมอเทวดา

อีกคนคือเรื่องตลกของตระกูลใหญ่ที่ถูกกวาดออกจากประตูราวกับขยะ

เพียงไม่กี่ชั่วโมง สถานะและฐานะของทั้งคู่ก็พลิกผันราวฟ้ากับดิน!

เสิ่นโยวฉู่รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ก้มหน้าต่ำ เดินตามมารดาออกจากโถงใหญ่อย่างหมดสภาพ

เมื่อจัดการพวกตัวประกอบเสร็จ บรรยากาศในโถงใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นคึกคักอบอุ่นขึ้นมาทันที

“เทพหมอน้อย ชีวิตของชายชราเป็นคุณที่ฉุดกลับมาจากมือยมราช เชิญเข้าไปด้านในเถอะ เราไปคุยกันที่ห้องรับรองส่วนตัวในโถงชั้นใน!”

ฟู่ชางไห่กระปรี้กระเปร่า จับแขนเสื้อเฉินหนานไว้ไม่ยอมปล่อย

ฟู่ชิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามา ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นมองเฉินหนานด้วยความอยากรู้อยากเห็นและซาบซึ้ง น้ำเสียงสดใสไพเราะ

“จริงด้วยค่ะเทพหมอน้อย เมื่อครู่ข้างนอกคนเยอะวุ่นวาย เชิญเข้าไปพักดื่มชาร้อนสักถ้วยเถอะค่ะ”

เมื่อเธอเข้ามาใกล้ กลิ่นกายหอมละมุนคล้ายกล้วยไม้ก็โชยมาแตะจมูก

ชุดกี่เพ้าสีขาวนวลขับเน้นผิวพรรณเนียนผ่องและส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวน

เทียบกับความเย็นชาที่แฝงเล่ห์เหลี่ยมของเสิ่นโยวฉู่แล้ว คุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีคนนี้ไม่เพียงมีรูปร่างงดงามกว่า ดวงตายังใสสะอาดบริสุทธิ์กว่าอีกด้วย

เฉินหนานพยักหน้า หยิบกล่องยา 2 กล่องบนเคาน์เตอร์ แล้วเดินตามปู่หลานตระกูลฟู่เข้าไปยังห้องรับรองไม้จื่อถานในเรือนหลัง

ซุนกั๋วโส่วก็ตามหลังมาอย่างกระตือรือร้นไม่ต่างจากนักเรียนที่กำลังรอร่ำเรียนวิชา

พอเข้าห้องรับรอง ฟู่ชิงเสวี่ยก็ลงมือชงชาด้วยตัวเอง ใช้ชาต้าหงเผาจากต้นแม่บนเขาอู่อี๋คุณภาพชั้นเลิศชงให้เฉินหนานหนึ่งถ้วย ก่อนยกสองมือประคองส่งให้ตรงหน้า

“ยังไม่ทราบเลยว่าเทพหมอน้อยแซ่อะไร ชื่ออะไร และสืบทอดวิชาจากผู้ทรงคุณท่านใด?”

ฟู่ชางไห่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

ซุนกั๋วโส่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็เงี่ยหูฟังทันที

วิชาเข็มมหายันต์เผาโลหิตที่เฉินหนานใช้ควบคุมเข็มด้วยพลังปราณและอาศัยไฟขับพิษเมื่อครู่นี้ ล้ำพ้นขอบเขตของแพทย์แผนจีนทั่วไปไปแล้ว แทบจะเป็นวิชาเร้นลับของผู้ฝึกพลังภายในในตำนาน!

เฉินหนานยกถ้วยชาขึ้นจิบ

เขาคิดคำตอบเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ต้นไม้ที่เด่นเกินไปย่อมถูกลมโค่น ก่อนที่เขาจะสร้างฐานได้อย่างแท้จริง คงเปิดเผยตัวมากเกินไปไม่ได้

ที่สำคัญที่สุด เขาต้องพูดให้สอดคล้องกับคำอธิบายที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้

“คุณฟู่เกรงใจแล้ว ผมชื่อเฉินหนาน ไม่ได้เป็นศิษย์สำนักใหญ่ที่ไหน”

“เมื่อ 6 ปีก่อน ผมเคยบาดเจ็บสาหัสที่ท้ายทอยเพื่อช่วยน้องสาว จนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนอยู่ 6 ปี เพิ่งกลับมามีสติแจ่มชัดเมื่อเช้านี้เอง”

“ส่วนวิชาเข็มกับวิชามองปราณนี้ จริง ๆ แล้วตอนที่สติเลอะเลือนอยู่ในห้วงหลับใหลตลอด 6 ปี ผมได้พบกับนักพรตพเนจรเท้าเปล่าคนหนึ่งที่สะพายตะกร้ายาอยู่ในฝัน ท่านเป็นผู้จับมือสอนผมในฝันครับ”

อะไรนะ?

ถ่ายทอดวิชาในฝัน?!

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ ฟู่เจิ้นซานคงด่าอีกฝ่ายว่าเป็นคนบ้าไปแล้ว

แต่เมื่อครู่เฉินหนานเพิ่งชี้ความลับของสัตว์สำริดปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายยุครณรัฐได้ถูกต้อง ทั้งยังใช้เข็มยาวเก้าเล่มขับเลือดดำเย็นเยียบราวซากศพออกมา จนกัดกร่อนอิฐเขียว นี่เป็นหลักฐานที่พวกเขาเห็นกับตา!

ซุนกั๋วโส่วตบต้นขาดังฉาด ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น เขาสั่นเสียงกล่าวว่า

“ฝันหนึ่งตื่นรู้ เซียนลูบกระหม่อม! ในคัมภีร์โบราณ ‘บันทึกเมฆา’ ก็มีบันทึกไว้นานแล้วว่า เซียนนักพรตผู้เร้นกายบางท่านชอบเลือกคนที่วิญญาณบริสุทธิ์แต่สูญเสียสติ แล้วเข้าฝันถ่ายทอดวิชาให้!”

“เทพหมอน้อยเฉินรอดตายจากภัยใหญ่ ทั้งยังได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเซียนแท้แห่งสำนักเต๋าในฝันตลอด 6 ปี นี่เป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่จริง ๆ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป