บทที่ 5 เข็มเผาโลหิตมหายันต์
เถ้าแก่ร้านเฮ่อเหนียนถังถูกฝีมือที่เฉินหนานเพิ่งแสดงออกมาทำให้ตะลึงไปนานแล้ว พอได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปเร็วยิ่งกว่ากระต่าย ไม่นานนักเขาก็ประคองเข็มเงินแท้ยาว 9 ชุ่นชุดหนึ่ง ซึ่งเป็นสมบัติก้นร้านของเฮ่อเหนียนถัง พร้อมเหล้าขาวดีกรีแรงหนึ่งอ่างกลับมา
เฉินหนานเดินไปข้างรถเข็น
วิชาที่เขาจะใช้คือวิชาเข็มอันทรงพลังจากมรดกวิถีแพทย์ของเทพโอสถไท่ซวี นามว่าเข็มเผาโลหิตมหายันต์!
การฝังเข็มทั่วไปจะเดินไปตามเส้นลมปราณหลักทั้งสิบสองและเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปด อาศัยการปรับสมดุลเลือดลม
ทว่าวิชาเข็มเผาโลหิตมหายันต์นี้ใช้ไฟแท้ในร่างผู้ฝังเข็มเป็นสื่อนำ แทงตรงเข้าสู่จุดตายที่พลังอัปมงคลหยินสุมตัวอยู่ แล้วจุดเพลิงเลือดลมขึ้นในร่างผู้ป่วยอย่างฝืนบังคับ เผาผลาญและขับไล่พลังตายอันเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้าไปในไขกระดูกกับเส้นชีพจรหัวใจออกมา!
เฉินหนานยื่นมือขวา หยิบเข็มเงินส่องประกายยาวเกือบ 9 ชุ่นขึ้นมาสามเล่มจากกล่องเข็ม แล้วกวาดผ่านเหนืออ่างเหล้าอย่างแผ่วเบา
จากนั้นเขาพลิกข้อมือ ไม่แม้แต่จะมองตำแหน่งจุดฝังเข็ม ก็แทงเข็มยาวทั้งสามลงไปรอบเส้นเลือดดำคล้ำบนอกซ้ายของฟู่ชางไห่เป็นรูปสามเหลี่ยม!
ซุนกั๋วโส่วที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ เห็นตำแหน่งที่เฉินหนานปักเข็ม เปลือกตาก็กระตุกวูบ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
“น้องชาย ห้ามทำแบบนั้น! เข็มทั้งสามเล่มปักลงตรงจุดตายข้างเส้นชีพจรหัวใจทั้งนั้น แถมยังแทงลึกถึง 5 ชุ่น ถ้าพลาดแทงทะลุเส้นเลือดเยื่อหุ้มหัวใจ คนไข้ได้ตายคาที่แน่!”
กู้เจ๋ออวี่ที่กุมหน้าอยู่ตรงมุมห้องได้ยินซุนกั๋วโส่วพูด แววสะใจปนเคียดแค้นก็วาบขึ้นในดวงตาทันที
แทงจุดตาย!
แถมยังแทงลึกเข้าไปตั้ง 5 ชุ่น
ไอ้โง่นี่ไม่รู้เรื่องวิชาแพทย์เลยจริง ๆ เอาแต่แทงมั่วซั่วชัด ๆ
รอดูเถอะ ไม่ถึง 10 วินาทีตาแก่ฟู่ต้องกระอักเลือดตายคาที่แน่ ถึงตอนนั้นฟู่เจิ้นซานต้องสับเฉินหนานเป็นชิ้น ๆ เอาไปโยนให้หมากินแน่นอน!
เสิ่นโยวฉู่เองก็ตกใจจนหน้าซีด เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้ามองภาพสยดสยองที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
ทว่า...
เฉินหนานไม่สนใจเสียงร้องของซุนกั๋วโส่วแม้แต่น้อย
มือซ้ายของเขากดที่พนักรถเข็น ส่วนมือขวาชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกัน เปลวไฟแท้แก่นโลหิตชาดอันร้อนระอุสายหนึ่ง ซึ่งเพิ่งหลอมออกมาจากหินร่ำไห้โลหิตในร่างเขา ไหลไปตามเส้นลมปราณและรวมตัวที่ปลายนิ้วในชั่วพริบตา!
ถัดมา เฉินหนานดึงเข็มยาว 9 ชุ่นออกมาอีกหกเล่มอย่างรวดเร็ว แล้วแทงลงบนจุดใหญ่ทั้งหกแห่งของฟู่ชางไห่ ได้แก่เทียนถู ซ่านจง จิ่วเว่ย และจุดอื่น ๆ รวดเร็วดุจสายฟ้า
เข็มทั้งเก้าเสร็จสิ้น!
เฉินหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วมือขวาที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟแท้สีแดงชาดดีดก้านเข็มเงินทั้งเก้าเบา ๆ ไล่จากบนลงล่างตามลำดับ
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงโลหะสั่นสะท้านใสกังวานเก้าครั้งดังขึ้นฉับพลัน
วินาทีถัดมา ภาพที่ทุกคนในที่นั้นจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตก็ปรากฏขึ้น!
เข็มเงินทั้งเก้าที่ปักอยู่บนอกของฟู่ชางไห่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยความถี่สูงแทบจะพร้อมกัน ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้อง จนเกิดเป็นภาพติดตาที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ไอร้อนสีขาวสายหนึ่งลอยขึ้นจากก้านเข็มให้เห็นชัด ส่วนตัวเข็มที่เดิมส่องประกายเงินยวงกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำหม่นไร้ชีวิตจากปลายเข็มที่แนบผิวหนัง แล้วค่อย ๆ ลามขึ้นไปในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“นี่...นี่คือการควบคุมเข็มด้วยพลังปราณ แล้วใช้ไฟขับพิษหรือ?!”
ซุนกั๋วโส่วจ้องเข็มเงินทั้งเก้าที่ค่อย ๆ ดำคล้ำไม่วางตา ดวงตาเบิกกว้างกลมโต ร่างสั่นสะท้านราวกับเห็นผี
“ขึ้น!”
ในจังหวะที่เข็มเงินทั้งเก้ากลายเป็นสีดำสนิท เฉินหนานก็ร้องเสียงต่ำ มือขวาทั้งห้ากางออกคว้าอากาศ ก่อนจะรวบนิ้วคว้าเข็มหลักที่อยู่ตรงกลางที่สุด แล้วกระชากออกมาอย่างแรง
ฟู่ด!!!
เลือดพิษเหม็นคาวสีดำข้นราวกับหมึก พุ่งออกจากรูเข็มเป็นสายหนาเท่าตะเกียบ ข้ามระยะไปไกล 3 ฉื่อ ก่อนจะกระเซ็นลงบนพื้นอิฐเขียวข้าง ๆ ดังเพียะ
ซู่ซ่า!
ทันทีที่เลือดดำแอ่งนั้นตกลงพื้น มันกลับกัดกร่อนอิฐแข็งราวกับกรดเข้มข้น จนเกิดควันขาวฉุนจมูกสายหนึ่ง
เมื่อเลือดดำเย็นเยียบราวซากศพที่เกาะกุมเส้นชีพจรหัวใจถูกขับออกมาจนหมด
เส้นดำอันน่ากลัวบนอกของฟู่ชางไห่ที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า น้ำค้างแข็งสีขาวประหลาดบนใบหน้าและลำคอก็ละลายตามไป ใบหน้าสีเทาราวคนตายกลับมีเลือดฝาดสุขภาพดีปรากฏขึ้นอีกครั้ง!
“แค่ก...แค่ก ๆ!”
เสียงไอที่เปี่ยมพลังดังขึ้น
ฟู่ชางไห่ที่เดิมไม่มีชีพจรแล้ว กระเพื่อมอกขึ้นอย่างแรงครั้งหนึ่ง ก่อนเปลือกตาที่ปิดสนิทจะค่อย ๆ เปิดออก!
“เจิ้นซาน...ชิงเสวี่ย...พ่อหลับไปนานแค่ไหนแล้ว? ทำไมรู้สึกเหมือนมีเตาไฟเล็ก ๆ อยู่ในอก ทั้งเจ็บทั้งโล่งสบายแบบนี้?”
แม้เสียงของฟู่ชางไห่จะพร่าอยู่บ้าง แต่แววตากระจ่างแจ่มใส ไม่เหลือเค้าคนใกล้ตายแม้แต่น้อย!
“พ่อ! พ่อฟื้นแล้ว!”
“คุณปู่!”
พ่อลูกฟู่เจิ้นซานกับฟู่ชิงเสวี่ยดีใจจนแทบคลั่ง พุ่งเข้าไปข้างรถเข็นพร้อมน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ
ส่วนกู้เจ๋ออวี่ เสิ่นโยวฉู่ และโจวย่าฉินที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง บัดนี้ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ทั้งสามแข็งค้างอยู่กับที่พร้อมกัน สีหน้าชะงักงันไปหมด!
“ฟะ...ฟื้นแล้วหรือ?”
โรคร้ายที่แม้แต่หมอเทวดาแห่งเมืองหลวงมณฑลยังวินิจฉัยว่าหมดทางรักษา เฉินหนานกลับแค่ปักเข็มไม่กี่เล่มดีดนิ้วสองสามที ก็ฉุดคนกลับมาจากมือยมราชได้จริง ๆ หรือ?!
ในตอนนั้นเอง
ตุบ!
เสียงเข่ากระแทกพื้นดังขึ้น
หมอชื่อดังจากเมืองหลวงมณฑลผู้นั้น ซึ่งได้รับความเคารพนับถืออย่างสูงในวงการแพทย์แผนจีนเจียงหนาน ถึงขนาดนายกเทศมนตรีจะให้ตรวจรักษายังต้องนัดหมายล่วงหน้าอย่างซุนกั๋วโส่ว
กลับคุกเข่าทั้งสองข้างลงตรง ๆ แล้วก้มกราบเฉินหนานอย่างนอบน้อม
“ผู้น้อยซุนเฮ่อเหนียน ทายาทของซุนซือเหมี่ยว ประกอบวิชาการแพทย์มา 50 ปี กลับเป็นกบในกะลา!”
“วันนี้ได้เห็นเทพหมอน้อยแสดงวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ‘เข็มเผาโลหิตขับอัปมงคล’ ที่สูญหายไปนับร้อยปี จึงได้รู้ว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีคน! ขอเทพหมอน้อยรับการคารวะจากผู้น้อยด้วย!”
ตูม!
การคุกเข่าของซุนกั๋วโส่วครั้งนี้
ทำให้โถงใหญ่ของเฮ่อเหนียนถังระเบิดฮือฮาขึ้นมาโดยสิ้นเชิง
เสิ่นโยวฉู่ยกมือปิดปากแน่น มองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่ยืนผายมืออยู่หน้าห้อง รับการกราบไหว้จากหมอเทวดาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า แล้วนึกถึงท่าทีของตัวเองเมื่อเช้า ตอนวางท่าข่มอีกฝ่ายและใช้เงิน 400,000 หยวนซื้อขาดสัญญาหมั้น ทั้งยังด่าว่าเขาเป็นนักเลงข้างถนน
ความรู้สึกวิงเวียนและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมเข้าใส่หัวใจของเธอในพริบตา
นี่...คือเฉินหนานคนโง่ที่ขายซาลาเปาอยู่ตรงปากซอยจริง ๆ หรือ?!
ตอนนี้ฟู่ชางไห่ฟังลูกชายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จบอย่างรวดเร็ว ดวงตาของชายชราเป็นประกาย เขาอาศัยฟู่ชิงเสวี่ยผู้เป็นหลานสาวช่วยพยุง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนจากรถเข็น ก่อนจะค้อมคำนับเฉินหนานจนสุดตัว
“บุญคุณช่วยชีวิตของเทพหมอน้อย ชายชราจะจดจำไว้จนวันตาย!”
พูดจบ สีหน้าของฟู่ชางไห่พลันขรึมลง เขาหันไปมองกู้เจ๋ออวี่กับสองแม่ลูกเสิ่นโยวฉู่ตรงมุมห้อง ซึ่งหน้าซีดไร้สีเลือด น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่แฝงอำนาจกดดันดุจสายฟ้าของผู้กุมอำนาจในแวดวงการค้าเจียงโจวมาหลายสิบปี
“เจิ้นซาน คนพวกนี้ใช่ไหมที่เมื่อครู่ คนหนึ่งจะฉีดยากระตุ้นหัวใจเร่งความตายให้ฉัน อีกคนเอาหยกศพมาทำร้ายฉัน แถมยังกล้าดูหมิ่นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของฉันอีก?”
“ถ่ายทอดคำสั่งฉัน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป สมาคมการค้าหยุนซานจะขึ้นบัญชีดำเครื่องประดับตระกูลเสิ่นกับโรงพยาบาลเหรินเหออย่างเด็ดขาด!”
“อีกอย่าง ไปสืบดูว่าหยกสุสานของตระกูลเสิ่นชิ้นนั้นได้มาจากไหน ภายในสามวัน ฉันจะทำให้สองตระกูลนี้ถูกลบชื่อออกจากเจียงโจว!”
ตูม
คำพูดของฟู่ชางไห่ไม่ต่างอะไรกับการประกาศโทษประหารแก่เครื่องประดับตระกูลเสิ่นและโรงพยาบาลเหรินเหอโดยตรง
ในเจียงโจว สมาคมการค้าหยุนซานผูกขาดศูนย์การค้าระดับสูง อสังหาริมทรัพย์ และช่องทางจำหน่ายยาเกิน 70 เปอร์เซ็นต์ของทั้งเมือง
การถูกสมาคมการค้าหยุนซานขับออก หมายความว่าไม่ถึงสามวัน ธนาคารก็จะมาทวงหนี้คืน ส่วนซัพพลายเออร์ทั้งหมดจะตัดการส่งสินค้า!
ตุบ
ขาโจวย่าฉินอ่อนยวบ เธอทรุดลงนั่งกับพื้นอิฐเขียวทันที ใบหน้าที่ดูแลรักษาอย่างดีซีดไร้สีเลือด
กู้เจ๋ออวี่ไม่สนใจแล้วว่าใบหน้าครึ่งหนึ่งจะบวมเป่งแค่ไหน เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบคลานไปข้างหน้าสองก้าว แต่กลับถูกบอดี้การ์ดกดไหล่ไว้แน่น
“คุณฟู่! ประธานฟู่! เข้าใจผิดแล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”
“ผมแค่ทำตามคำวินิจฉัยของคุณซุนถึงเตรียมฉีดยากระตุ้นหัวใจ ส่วนหยกสุสานชิ้นนั้น สองแม่ลูกเสิ่นโยวฉู่ซื้อมาเอง ไม่เกี่ยวกับตระกูลกู้ของผมเลย!”
พอภัยพิบัติมาถึงตัว คุณชายใหญ่ตระกูลกู้ที่เมื่อครู่ยังพูดเต็มปากว่า ‘อีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน’ ก็ขายสองแม่ลูกเสิ่นโยวฉู่จนหมดเปลือกโดยไม่ลังเล!
เสิ่นโยวฉู่หันขวับไปมองกู้เจ๋ออวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและความอัปยศอดสู
เธอไม่เคยนึกเลยว่า คู่หมั้นที่เธอเคยภาคภูมิใจจะเป็นคนไร้กระดูกสันหลังถึงเพียงนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้มีอำนาจตัวจริง!
“เจ๋ออวี่ นาย...”
“หุบปาก! ถ้าตระกูลเสิ่นของพวกเธอไม่ตาถั่วซื้อหยกศพมา จะลากตระกูลกู้ของฉันเดือดร้อนไปด้วยได้ยังไง?!”
“เมื่อกี้ที่หน้าประตูนายไม่ได้พูดแบบนี้นี่!”
“เลิกพูดมาก งานหมั้นเดือนหน้าถูกยกเลิก! ตระกูลกู้ของเราคงเอื้อมไม่ถึงตัวปัญหาอย่างพวกเธอหรอก!”
การกัดกันเองของทั้งสองทำให้ลูกค้าที่มามุงดูในร้านขายยารอบข้างพากันเผยสีหน้ารังเกียจ
ฟู่เจิ้นซานขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ แล้วโบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง
“ลากไอ้พวกสกปรกนี่ออกไปให้หมด!”
“แจ้งฝ่ายกฎหมายของสมาคมทันที ยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลเสิ่นและตระกูลกู้ ห้ามเหลือไว้แม้แต่แดงเดียว!”
บอดี้การ์ดชุดดำสี่คนพุ่งเข้ามาราวหมาป่าราวเสือ หิ้วกู้เจ๋ออวี่กับโจวย่าฉินที่ยังร้องไห้อ้อนวอน แล้วลากออกไปนอกประตูเฮ่อเหนียนถังทันที
“ฉันเดินเองได้!”
เสิ่นโยวฉู่ไม่ปล่อยให้ใครลากไป บางทีบอดี้การ์ดอาจรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเทพหมอน้อยเฉินหนานก่อนหน้านี้ จึงยังไม่ได้ลงมือกับเธอ
เสิ่นโยวฉู่กัดริมฝีปากที่ไร้สีเลือด มองเฉินหนานซึ่งยืนอยู่หน้าห้องด้วยแววตาซับซ้อน
ตอนนี้เฉินหนานกำลังก้มตัวประคองแขนซุนเฮ่อเหนียน หมอชื่อดังจากเมืองหลวงมณฑลที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าสงบนิ่ง
คนหนึ่งคือเทพหมอหนุ่มที่มหาเศรษฐีให้การต้อนรับอย่างแขกคนสำคัญ และได้รับการกราบไหว้จากหมอเทวดา
อีกคนคือเรื่องตลกของตระกูลใหญ่ที่ถูกกวาดออกจากประตูราวกับขยะ
เพียงไม่กี่ชั่วโมง สถานะและฐานะของทั้งคู่ก็พลิกผันราวฟ้ากับดิน!
เสิ่นโยวฉู่รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ก้มหน้าต่ำ เดินตามมารดาออกจากโถงใหญ่อย่างหมดสภาพ
เมื่อจัดการพวกตัวประกอบเสร็จ บรรยากาศในโถงใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นคึกคักอบอุ่นขึ้นมาทันที
“เทพหมอน้อย ชีวิตของชายชราเป็นคุณที่ฉุดกลับมาจากมือยมราช เชิญเข้าไปด้านในเถอะ เราไปคุยกันที่ห้องรับรองส่วนตัวในโถงชั้นใน!”
ฟู่ชางไห่กระปรี้กระเปร่า จับแขนเสื้อเฉินหนานไว้ไม่ยอมปล่อย
ฟู่ชิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามา ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นมองเฉินหนานด้วยความอยากรู้อยากเห็นและซาบซึ้ง น้ำเสียงสดใสไพเราะ
“จริงด้วยค่ะเทพหมอน้อย เมื่อครู่ข้างนอกคนเยอะวุ่นวาย เชิญเข้าไปพักดื่มชาร้อนสักถ้วยเถอะค่ะ”
เมื่อเธอเข้ามาใกล้ กลิ่นกายหอมละมุนคล้ายกล้วยไม้ก็โชยมาแตะจมูก
ชุดกี่เพ้าสีขาวนวลขับเน้นผิวพรรณเนียนผ่องและส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวน
เทียบกับความเย็นชาที่แฝงเล่ห์เหลี่ยมของเสิ่นโยวฉู่แล้ว คุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีคนนี้ไม่เพียงมีรูปร่างงดงามกว่า ดวงตายังใสสะอาดบริสุทธิ์กว่าอีกด้วย
เฉินหนานพยักหน้า หยิบกล่องยา 2 กล่องบนเคาน์เตอร์ แล้วเดินตามปู่หลานตระกูลฟู่เข้าไปยังห้องรับรองไม้จื่อถานในเรือนหลัง
ซุนกั๋วโส่วก็ตามหลังมาอย่างกระตือรือร้นไม่ต่างจากนักเรียนที่กำลังรอร่ำเรียนวิชา
พอเข้าห้องรับรอง ฟู่ชิงเสวี่ยก็ลงมือชงชาด้วยตัวเอง ใช้ชาต้าหงเผาจากต้นแม่บนเขาอู่อี๋คุณภาพชั้นเลิศชงให้เฉินหนานหนึ่งถ้วย ก่อนยกสองมือประคองส่งให้ตรงหน้า
“ยังไม่ทราบเลยว่าเทพหมอน้อยแซ่อะไร ชื่ออะไร และสืบทอดวิชาจากผู้ทรงคุณท่านใด?”
ฟู่ชางไห่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
ซุนกั๋วโส่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็เงี่ยหูฟังทันที
วิชาเข็มมหายันต์เผาโลหิตที่เฉินหนานใช้ควบคุมเข็มด้วยพลังปราณและอาศัยไฟขับพิษเมื่อครู่นี้ ล้ำพ้นขอบเขตของแพทย์แผนจีนทั่วไปไปแล้ว แทบจะเป็นวิชาเร้นลับของผู้ฝึกพลังภายในในตำนาน!
เฉินหนานยกถ้วยชาขึ้นจิบ
เขาคิดคำตอบเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
ต้นไม้ที่เด่นเกินไปย่อมถูกลมโค่น ก่อนที่เขาจะสร้างฐานได้อย่างแท้จริง คงเปิดเผยตัวมากเกินไปไม่ได้
ที่สำคัญที่สุด เขาต้องพูดให้สอดคล้องกับคำอธิบายที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้
“คุณฟู่เกรงใจแล้ว ผมชื่อเฉินหนาน ไม่ได้เป็นศิษย์สำนักใหญ่ที่ไหน”
“เมื่อ 6 ปีก่อน ผมเคยบาดเจ็บสาหัสที่ท้ายทอยเพื่อช่วยน้องสาว จนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนอยู่ 6 ปี เพิ่งกลับมามีสติแจ่มชัดเมื่อเช้านี้เอง”
“ส่วนวิชาเข็มกับวิชามองปราณนี้ จริง ๆ แล้วตอนที่สติเลอะเลือนอยู่ในห้วงหลับใหลตลอด 6 ปี ผมได้พบกับนักพรตพเนจรเท้าเปล่าคนหนึ่งที่สะพายตะกร้ายาอยู่ในฝัน ท่านเป็นผู้จับมือสอนผมในฝันครับ”
อะไรนะ?
ถ่ายทอดวิชาในฝัน?!
ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ ฟู่เจิ้นซานคงด่าอีกฝ่ายว่าเป็นคนบ้าไปแล้ว
แต่เมื่อครู่เฉินหนานเพิ่งชี้ความลับของสัตว์สำริดปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายยุครณรัฐได้ถูกต้อง ทั้งยังใช้เข็มยาวเก้าเล่มขับเลือดดำเย็นเยียบราวซากศพออกมา จนกัดกร่อนอิฐเขียว นี่เป็นหลักฐานที่พวกเขาเห็นกับตา!
ซุนกั๋วโส่วตบต้นขาดังฉาด ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น เขาสั่นเสียงกล่าวว่า
“ฝันหนึ่งตื่นรู้ เซียนลูบกระหม่อม! ในคัมภีร์โบราณ ‘บันทึกเมฆา’ ก็มีบันทึกไว้นานแล้วว่า เซียนนักพรตผู้เร้นกายบางท่านชอบเลือกคนที่วิญญาณบริสุทธิ์แต่สูญเสียสติ แล้วเข้าฝันถ่ายทอดวิชาให้!”
“เทพหมอน้อยเฉินรอดตายจากภัยใหญ่ ทั้งยังได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเซียนแท้แห่งสำนักเต๋าในฝันตลอด 6 ปี นี่เป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่จริง ๆ!”