เทพโอสถหวนคืน ครอบครัวพังเพราะฉันมาหลายปี

ตอนที่ 2 เทพโอสถหวนคืน ครอบครัวถูกฉันลากให้ตกต่ำมาหลายปี

15 นาที· 3.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ธนบัตรปลิวกระจาย รวมแล้วมี 3 ปึก

เสียงดังกล่าวทำให้ลูกค้าหลายคนที่กำลังดื่มนมถั่วเหลืองและกินซาลาเปาอยู่แถวนั้นหยุดมือ ก่อนจะหันมามองทางนี้

โจวย่าฉินดูจะพอใจกับความรู้สึกที่มีคนจับตามอง

เธอเชิดหน้า เลื่อนผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกจากจมูกเล็กน้อย แล้วโบกมือไล่กลิ่นควันน้ำมันจากร้านอาหารเช้าด้วยสีหน้ารังเกียจ

“ซ่งฮุ่ยเจิน ได้ยินหรือยัง?”

“รีบเซ็นชื่อกับประทับลายนิ้วมือในหนังสือยกเลิกการหมั้นซะ อย่าทำตัวไม่รู้จักเจียม!”

ซ่งฮุ่ยเจินยืนอยู่หลังเขียง มือทั้งสองที่เปื้อนแป้งกำผ้ากันเปื้อนไว้แน่น

ก่อนหน้านี้โจวย่าฉินเคยมาหาเรื่องขอยกเลิกการหมั้นหลายครั้ง เธอกับเฉินโส่วเย่ผู้เป็นสามีก็เคยก้มหัววิงวอนอย่างนอบน้อมจริง ๆ

ตอนนั้นเฉินหนานยังปัญญาอ่อน

สองสามีภรรยาคิดอยู่เสมอว่าตัวเองก็อายุมากแล้ว หากวันใดหลับตาจากไป เฉินหนานคงไม่มีใครดูแล

อีกอย่าง ตระกูลเสิ่นมีฐานะอย่างทุกวันนี้ได้ ก็เพราะตระกูลเฉินเคยช่วยเหลือพวกเขาไว้ในยามตกอับ

สองสามีภรรยาคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ด้วยน้ำใจในอดีต ตระกูลเสิ่นคงเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ อยู่บ้าง

ใครจะคิดว่าพวกเขากลับมองครอบครัวนี้เป็นเหมือนแผ่นยาขี้ผึ้งเหม็น ๆ ที่สลัดไม่หลุดไปนานแล้ว!

ใบหน้าเฉินโส่วเย่เขียวคล้ำ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาก้าวไปข้างหน้า ชี้ไปยังเงินสามหมื่นหยวนบนโต๊ะ

“โจวย่าฉิน พูดอะไรช่วยมีมโนธรรมหน่อย!”

“ที่บอกว่าตลอดหกปีมานี้พวกคุณทำเต็มที่แล้ว หมายความว่ายังไง?”

“ตลอดหกปีหลังจากเสี่ยวหนานเกิดเรื่อง ตระกูลเสิ่นของพวกคุณไม่เคยแม้แต่จะหิ้วผลไม้มาสักถุง!”

“ตอนนี้โยนเงินสามหมื่นหยวนออกมาแล้วคิดจะไล่ขอทานหรือไง?”

เสิ่นโยวฉู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังโจวย่าฉินเอาแต่นิ่งเงียบด้วยสีหน้าเย็นชา

เมื่อได้ยินเฉินโส่วเย่พูดเช่นนั้น คิ้วงามของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที

เสิ่นโยวฉู่ก้าวไปข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“คุณอาเฉิน คนเราอย่าโลภให้มากนัก”

“ตลอดหกปีที่ฉันไปเรียนต่อต่างประเทศ ทุกเดือนฉันส่งเงินกลับบ้านห้าหมื่นหยวน กำชับแม่ให้ส่งต่อให้พวกคุณเอาไปซื้ออาหารบำรุงให้เฉินหนานโดยเฉพาะ”

“หกปีรวมกันก็สามล้านกว่าหยวนแล้ว!”

“พวกคุณเอาเงินตระกูลเสิ่นไปถมหลุมที่ไม่มีวันเต็ม ตอนนี้แม่ฉันยังให้เงินอีกสามหมื่นหยวนเพื่อให้เรื่องจบ พวกคุณยังจะไม่พอใจอะไรอีก?”

อะไรนะ?

สามล้านกว่าหยวน?

เฉินโส่วเย่กับซ่งฮุ่ยเจินต่างชะงักงัน

สองสามีภรรยามองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

“หนูโยวฉู่ พูดเหลวไหลอะไรน่ะ?”

“ตลอดหกปีมานี้ พวกเราไม่เคยเห็นเงินจากตระกูลเสิ่นแม้แต่หยวนเดียว!”

“เงินสามล้านกว่าหยวนมาจากไหน?”

ซ่งฮุ่ยเจินร้อนใจจนเสียงเปลี่ยน

หากที่บ้านมีเงินสามล้านกว่าหยวนจริง เฉินโส่วเย่ผู้เป็นสามีจะไปทำงานกะดึกขัดหินที่โรงงานหินซึ่งบั่นทอนอายุขัยทำไม?

แล้วเฉินหว่านชิว ลูกสาวคนเล็กจะยอมทิ้งโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟในโรงแรมคอยยิ้มเอาใจลูกค้าทำไม?

แววตาโจวย่าฉินไหววูบ สีหน้าฉายความลนลานขึ้นมาชั่วขณะ

ความจริงแล้ว เงินสามล้านกว่าหยวนที่เสิ่นโยวฉู่ส่งกลับมาตลอดหกปี ถูกเธอยึดไว้ทั้งหมด เอาไปเล่นไพ่นกกระจอก ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม แล้วยังแบ่งไปช่วยหลานชายทางบ้านอีก

เธอไม่เคยส่งเงินให้ตระกูลเฉินแม้แต่หยวนเดียว!

เพื่อไม่ให้ลูกสาวสงสัย ทุกครั้งเธอจะร้องไห้คร่ำครวญกับเสิ่นโยวฉู่ทางโทรศัพท์ บอกว่าครอบครัวเฉินเป็นพวกสูบเลือด ต่อให้ได้เงินไปแล้วยังไม่พอใจ เอาแต่บุกมาขอของอย่างนั้นอย่างนี้ทุกวัน

วันนี้จะปล่อยให้สองสามีภรรยาคู่นี้เปิดโปงความจริงไม่ได้เด็ดขาด!

โจวย่าฉินจึงตะเบ็งเสียงขัดซ่งฮุ่ยเจินทันที

“ซ่งฮุ่ยเจิน! ยังมียางอายอยู่ไหม?”

“ทุกเดือนฉันเอาเงินสดไปส่งให้พวกคุณกับมือ ตอนนี้คิดจะเบี้ยวไม่ยอมรับหรือไง?”

“ไม่แปลกใจเลยที่คลอดลูกปัญญาอ่อนออกมา พ่อแม่เป็นยังไง ลูกก็เป็นอย่างนั้น!”

“โยวฉู่ ดูสิ แม่ไม่เคยหลอกลูกใช่ไหม? ครอบครัวนี้มันพวกเนรคุณ เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง!”

เสิ่นโยวฉู่มองแม่ที่กำลังเดือดดาล แล้วมองพ่อแม่ตระกูลเฉินที่เปื้อนทั้งแป้งและผงหิน

ในใจเธอ แม่แท้ ๆ จะหลอกเธอได้อย่างไร?

ต้องเป็นครอบครัวเฉินที่เห็นว่าเธอได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบของเครื่องประดับตระกูลเสิ่นแล้ว จึงจงใจแสร้งทำเป็นน่าสงสาร หวังฉวยโอกาสรีดเงินก้อนโตอีกแน่!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความรู้สึกผิดที่หลงเหลืออยู่ในใจเสิ่นโยวฉู่ก็หายไปจนหมดสิ้น

เธอหันไปมองเฉินหนานที่ยืนอยู่ข้างเตาถ่าน ไม่พูดไม่จามาตลอด

เมื่อเห็นว่าวันนี้เฉินหนานไม่ได้น้ำลายไหลหรือหัวเราะทึ่ม ๆ เหมือนแต่ก่อน กลับมีแววตาสงบนิ่งเป็นพิเศษ เสิ่นโยวฉู่ก็แปลกใจเล็กน้อย

แต่เธอก็คิดเพียงว่าเฉินหนานคงเหม่อลอยขึ้นมาพอดี

“คุณอาเฉิน คุณน้าซ่ง เรื่องที่ผ่านมา ฉันไม่อยากรื้อฟื้นกับพวกคุณ”

“เก็บเงินสามหมื่นหยวนนี้ไว้ แล้วรีบเซ็นชื่อเถอะ”

“บ่ายนี้ฉันยังต้องไปกับเจ๋ออวี่ที่ร้านยาเก่าแก่เฮ่อเหนียนถัง เพื่อเยี่ยมผู้อาวุโสฟู่ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงโจว ไม่มีเวลามาเสียกับพวกคุณที่นี่”

เมื่อเสิ่นโยวฉู่พูดจบ

ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบทองและสูทสั่งตัดชั้นสูงที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ก้าวขึ้นมาอย่างลื่นไหล พลางโอบไหล่เสิ่นโยวฉู่ไว้

เขาชื่อกู้เจ๋ออวี่

เป็นทายาทคนสำคัญของโรงพยาบาลเอกชนเหรินเหอแห่งเจียงโจว และยังเป็นคู่หมั้นตัวจริงของเสิ่นโยวฉู่ในตอนนี้ด้วย

กู้เจ๋ออวี่ดันแว่นบนสันจมูก ก่อนกวาดตามองเฉินหนานอย่างเหยียดหยาม

ก่อนมาที่นี่ เขาได้ยินโจวย่าฉินเล่าแล้วว่าเสิ่นโยวฉู่เคยมีคู่หมั้นปัญญาอ่อนอยู่คนหนึ่ง

เป็นแค่คนชั้นต่ำที่ขายซาลาเปาอยู่ปากซอย แถมสติปัญญายังมีแค่ระดับเด็กสามขวบ คิดจะมาแย่งผู้หญิงกับคุณชายใหญ่ตระกูลกู้อย่างเขาหรือ?

กู้เจ๋ออวี่ล้วงนามบัตรสีทองออกจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้วโยนลงบนเงินสามหมื่นหยวน

“ลุง ฟังคำแนะนำสักหน่อย รู้จักพอเสียบ้าง”

“ฉันชื่อกู้เจ๋ออวี่ เป็นคนของโรงพยาบาลเหรินเหอ ถ้าลูกชายปัญญาอ่อนของพวกคุณเกิดอาการกำเริบเมื่อไร เอานามบัตรฉันไปที่แผนกจิตเวชโรงพยาบาลเหรินเหอ ฉันจะให้คนลดราคาให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์”

“ถ้ายังหน้าด้านตามตื๊อโยวฉู่ต่อ เชื่อไหมว่าฉันแค่พูดคำเดียว ร้านอาหารเช้าซอมซ่อของพวกคุณก็ปิดกิจการได้ตั้งแต่พรุ่งนี้!”

เพื่อนบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็พากันซุบซิบ

“นั่นคุณชายใหญ่กู้จากโรงพยาบาลเหรินเหอไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าทรัพย์สินที่บ้านมีหลายร้อยล้านหยวนเชียวนะ!”

“สาวตระกูลเสิ่นได้เกาะกิ่งทองเข้าแล้ว จะไปเห็นหัวลูกชายปัญญาอ่อนของตระกูลเฉินได้ยังไง”

“นั่นสิ คุณชายกู้แค่ใช้นิ้วเดียวก็ขยี้ตระกูลเฉินได้แล้ว อดทนหน่อยแล้วเซ็นไปเถอะ”

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบรอบตัว รอยยิ้มบนใบหน้าโจวย่าฉินก็ยิ่งได้ใจ

เธอโยนปากกาลงบนโต๊ะ

“ได้ยินแล้วใช่ไหม? คุณชายกู้ออกปากแล้ว ยังไม่รีบเซ็นชื่อขอบคุณเขาอีก!”

เฉินโส่วเย่โกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่น ก้าวขึ้นไปหมายจะปัดเงินสามหมื่นหยวนลงพื้น

เพียะ!

มือใหญ่ที่อบอุ่นและเปี่ยมกำลังข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง วางลงบนไหล่เฉินโส่วเย่อย่างมั่นคง

เฉินโส่วเย่ชะงัก หันกลับไปมอง

เห็นเฉินหนานเช็ดคราบน้ำบนมืออย่างลวก ๆ ก่อนก้าวออกมาจากหลังลังนึ่ง แล้วขยับไปยืนบังพ่อแม่ไว้ด้านหลัง

เขาสูงถึง 183 เซนติเมตร แม้สวมเสื้อผ้าเก่าที่ซักจนสีซีด แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง ท่วงท่าที่เขายืนอยู่ตรงนั้นแผ่แรงกดดันอย่างบอกไม่ถูก

เฉินหนานก้มมองหนังสือยกเลิกการหมั้นบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองเสิ่นโยวฉู่กับโจวย่าฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ยกเลิกการหมั้นก็ได้”

“ฉันจะเซ็นเอง!”

เงียบกริบ

หน้าร้านอาหารเช้าเงียบลงในพริบตา

โจวย่าฉินชะงักงัน

เสิ่นโยวฉู่กับกู้เจ๋ออวี่ก็หรี่ตาลงพร้อมกัน

“นาย... หายปัญญาอ่อนแล้วเหรอ?”

“พูดจารู้เรื่องแล้วด้วย?”

“หายตั้งแต่เมื่อไร?”

โจวย่าฉินถามรัวสามคำถาม ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า

ก่อนหน้านี้ตอนเธอมาขอยกเลิกการหมั้น ยังเห็นเฉินหนานนั่งน้ำลายไหลอยู่บนม้านั่งเตี้ย ๆ พูดอะไรไม่ออกสักคำ

ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนเป็นคนละคนไปได้?

เสิ่นโยวฉู่เองก็มองเฉินหนานด้วยสีหน้าตกตะลึง

ชายหนุ่มตรงหน้ามีแววตาลุ่มลึกสงบนิ่ง พูดชัดถ้อยชัดคำ ไหนเลยจะยังมีท่าทางเหมือนเด็กปัญญาอ่อนวัยสามขวบแม้แต่น้อย?

หลังตกตะลึงไปชั่วครู่ กู้เจ๋ออวี่ก็เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ ก่อนแค่นหัวเราะ

“หายปัญญาอ่อนแล้วจะยังไง?”

“เสียเวลาไปหกปี แถมยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ อย่างมากก็เป็นแค่คนขายซาลาเปาจน ๆ ที่มีแขนขาครบเท่านั้น”

“อย่าบอกนะว่านายคิดว่าพอสมองกลับมาปกติแล้ว จะมีคุณสมบัติมาคู่ควรกับโยวฉู่?”

เฉินหนานไม่แม้แต่จะปรายตามองกู้เจ๋ออวี่

ตลอดห้าร้อยปีในโลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวี เขาเคยพบอัจฉริยะฟ้าประทานกับเทพธิดาแห่งราชวงศ์มามากมายเพียงใด?

ท่าทางอวดดีของพวกปุถุชนเบื้องหน้า ไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเรื่องขบขันในสายตาเขา

เฉินหนานยื่นมือออกไป ดันเงินสามหมื่นหยวนกับนามบัตรของกู้เจ๋ออวี่ไปไว้ริมโต๊ะพร้อมกัน

“ผู้หญิงที่ฉันจะแต่งงานด้วย ต่อให้ไม่งามล่มเมือง อย่างน้อยก็ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณและแยกแยะถูกผิด”

“ผู้หญิงอย่างคุณเสิ่นที่เชื่อคนง่าย แยกแยะผิดถูกไม่เป็น ต่อให้ยกให้ฉันเป็นสาวใช้ ฉันยังรำคาญตาเลย”

“แต่ก่อนที่ฉันจะเซ็น เราต้องสะสางบัญชีของสองครอบครัวให้ชัดทีละรายการ!”

เมื่อได้ยินเฉินหนานกล้าด่าตัวเองว่าแยกแยะผิดถูกไม่เป็น แถมยังไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นสาวใช้ ใบหน้าเล็กงามเย็นชาของเสิ่นโยวฉู่ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที!

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานที่ใคร ๆ ต่างประคบประหงม เคยถูกหยามเช่นนี้เสียเมื่อไร?

“เฉินหนาน! อย่าทำตัวไม่รู้จักเจียม!”

“ตระกูลเสิ่นติดค้างอะไรพวกคุณ?!”

“ติดค้างอะไรหรือ?” แววตาเฉินหนานเย็นเยียบลงฉับพลัน น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคำคมกริบราวกับคมมีด ก้องไปทั่วทั้งตรอก

“เมื่อสิบปีก่อน ตอนตระกูลเสิ่นล้มละลายจากการเสี่ยงโชคกับการซื้อหยก เจ้าหนี้มาปิดประตูบ้าน พ่อของคุณ เสิ่นว่านซาน คุกเข่าขอร้องพ่อฉันอยู่หน้าร้านแกะสลักหยกของครอบครัว!”

“พ่อฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง เอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีอยู่แสนหยวนให้พวกคุณยืมไปหมุน!”

“ไม่ใช่แค่นั้น พ่อฉันยังโต้รุ่งถึงสามคืนเต็ม โดยไม่คิดค่าแรงสักหยวน ลงมือแกะสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกที่มีหยดน้ำเป็นแม่แบบให้พวกคุณ จนตระกูลเสิ่นโด่งดังเป็นพลุแตกในงานแสดงเครื่องประดับ ถึงมีเครื่องประดับตระกูลเสิ่นอย่างทุกวันนี้!”

“บุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนั้น ตระกูลเสิ่นยอมรับหรือไม่ยอมรับ?!”

ตูม!

เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ พากันฮือฮาขึ้นมาทันที

เรื่องที่เสิ่นว่านซานเคยคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนอยู่หน้าร้านแกะสลักหยกของตระกูลเฉินในตอนนั้น มีคนที่อาศัยอยู่แถวนั้นหลายคนเห็นกับตา!

“จริงด้วย! ฉันนึกออกแล้ว ตอนนั้นตระกูลเสิ่นยากจนจนแทบไม่มีข้าวกิน เป็นเฒ่าเฉินที่ช่วยพวกเขาพลิกฐานะทั้งด้วยเงินและฝีมือ!”

“โธ่ พอร่ำรวยขึ้นมาก็กลับกลอกไม่ยอมรับบุญคุณ ไร้คุณธรรมจริง ๆ!”

โจวย่าฉินได้ยินเสียงชี้หน้าตำหนิรอบตัว ใบหน้าแก่ชราซีดสลับเขียว เธอเชิดคอเถียงอย่างดึงดันว่า

“แล้ว... แล้วมันยังไง? เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดหรือไงว่าตลอดหกปีนี้พวกเราให้เงินบ้านพวกคุณไปสามล้านกว่าหยวน ใช้หนี้หมดแล้ว!”

“หุบปากไปเลย!”

เฉินหนานตัดบทอย่างเย็นชา แววตาคมกริบราวกับมีด จ้องตรงเข้าไปในดวงตาของโจวย่าฉิน

“โจวย่าฉิน ฉันเคยเรียนวิชาดูโหงวเฮ้งจากนักพรตเฒ่าในฝัน”

“หว่างคิ้วของคุณหม่นคล้ำ หางตามีริ้วรอยยุ่งเหยิงติดสีเขียว มุมปากตกและหุบไม่ลง นี่เป็นโหงวเฮ้งของคนยักยอกเงินและไม่เห็นหัวแม้แต่ญาติพี่น้อง!”

“คุณเสิ่นอาจส่งเงินกลับมาสามล้านกว่าหยวนจริง แต่เงินพวกนั้นไม่เคยเข้ากระเป๋าตระกูลเฉินแม้แต่หยวนเดียว ส่วนมันไปอยู่ที่ไหน ฉันคิดว่าคุณคงรู้ดีกว่าฉัน ฉันจำได้ว่าคุณชอบเล่นไพ่นกกระจอก แถมดูเหมือนจะเล่นเดิมพันไม่น้อยด้วย”

“อีกอย่าง ญาติทางบ้านของคุณก็ดูจะไม่ใช่คนว่าง่ายนักนี่”

“นะ... นี่นายสงสัยฉันหรือ?” โจวย่าฉินโกรธจนเบิกตากว้าง

“สงสัยหรือไม่ ไม่ใช่ฉันเป็นคนตัดสิน”

เฉินหนานหันไปหาเสิ่นโยวฉู่ “ถ้าคุณอยากรู้ ก็ไปตรวจรายการเดินบัญชีธนาคารให้ชัด แทนที่จะโยนความผิดใส่ครอบครัวเฉินอย่างไม่เป็นธรรม”

“แม่!” เสิ่นโยวฉู่หันไปมองแม่อย่างอดไม่ได้

“โยวฉู่ อย่าไปฟังไอ้เด็กสารเลวนี่ใส่ร้าย แม่จะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง? อีกอย่าง บ้านเรามีเงิน แม่จะไปแตะเงินของลูกทำไม?”

“เงินน่ะฉันให้พวกเขาไปครบทุกหยวนแล้ว พวกเขาแค่ไม่ยอมรับเอง”

จากนั้นเธอก็กรีดร้องขึ้นมาอีกว่า “เฉินหนาน อย่ามายุแยกแม่ลูกอย่างพวกเรา ความสัมพันธ์ของแม่กับลูกไม่ใช่สิ่งที่นายจะมาทำลายได้! ฉันบอกไว้เลย ต่อให้นายพูดจนฟ้าถล่ม วันนี้พวกเราก็ให้ได้แค่สามหมื่นหยวน!”

เฉินหนานหัวเราะ ไม่สนใจท่าทีอาละวาดของเธอ เขายกสองนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ

“เงินกู้แสนหยวนในตอนนั้น เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่คบหากันมาหลายปี ฉันไม่คิดดอกเบี้ยก็ได้ แต่ยังมีค่าแรงแกะสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกฝีมือระดับปรมาจารย์ของพ่อฉันด้วย ต้องเข้าใจว่าตระกูลเสิ่นสร้างตัวขึ้นมาได้เพราะสิ่งนี้ ฉันคิดแค่สามแสนหยวน ไม่มากไปใช่ไหม?”

พูดจบ เฉินหนานก็ไม่รอให้พวกเขาตอบ ก่อนกล่าวต่อว่า “รวมทั้งหมดสี่แสนหยวน วันนี้ขาดไปแม้แต่หยวนเดียว ฉันก็ไม่เซ็นหนังสือยกเลิกการหมั้น พรุ่งนี้เช้าฉันจะเอาสำเนาสัญญากู้ยืมที่เสิ่นว่านซานประทับลายนิ้วมือไว้ในตอนนั้น ไปติดให้ทั่วหน้าร้านเครื่องประดับตระกูลเสิ่น!”

“โธ่ สี่แสนหยวน!”

เสิ่นโยวฉู่ที่ก่อนหน้านี้ยังสงสัยแม่อยู่บ้าง ตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว

ในสายตาเธอ เฉินหนานไม่ได้แค่สงสัย เขากำลังหาเรื่องชัด ๆ เห็นว่าเงินสามหมื่นหยวนน้อยเกินไป จึงคิดเรียกเงินก้อนโต หวังตอดเงินจากตระกูลเสิ่นทีเดียวสี่แสนหยวน

ต้องรู้ว่าเงินจำนวนนี้ถือเป็นก้อนใหญ่สำหรับครอบครัวเฉินอย่างแน่นอน

ส่วนที่บอกว่าไม่เอาดอกเบี้ย ก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น

“เป็นพวกไร้ยางอายที่เห็นเงินสำคัญที่สุดจริง ๆ!”

แววตาของเสิ่นโยวฉู่เต็มไปด้วยความรังเกียจเย็นชา เธอสูดหายใจลึก ราวกับแค่มองเฉินหนานอีกครั้งก็ทำให้ดวงตาสกปรก

“ดี ดีมาก!”

“เฉินหนาน เมื่อก่อนฉันยังคิดว่าตัวเองติดค้างนายอยู่บ้าง ตอนนี้ดูเหมือนฉันจะประเมินนายสูงเกินไป”

“ก็แค่สี่แสนหยวนไม่ใช่หรือ? ฉันให้!”

เสิ่นโยวฉู่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ต เปิดแอปธนาคาร แล้วกดทำรายการต่อหน้าทุกคน

ขณะที่เธอก้มหน้ากรอกรหัส เฉินหนานมองข้ามไหล่ของเธอไปยังด้านหลังบังลมของที่นั่งคนขับรถมายบัคคันนั้น

ใต้กระจกมองหลังในรถมีเครื่องประดับหินดิบขนาดเท่าลูกวอลนัตแขวนอยู่ ผิวของมันเป็นสีเทาหม่นและมีจุดสีแดงคล้ำ

นั่นคือของหมั้นที่ตระกูลเฉินมอบให้ตอนสองครอบครัวหมั้นหมายกัน

สิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแท่นทับกระดาษหินร่ำไห้โลหิตที่สืบทอดมาจากผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเฉิน

ในสายตาคนทั่วไป หินก้อนนี้เนื้อหยาบกระด้าง ยังเทียบกับโมราระดับต่ำสุดไม่ได้ แขวนไว้ในรถก็มีค่าแค่เป็นเครื่องรางกันภัยชิ้นหนึ่ง

ทว่าในสายตาของเฉินหนาน เทพโอสถไท่ซวี หินก้อนสีเทาหม่นนี้คือแก่นโลหิตแดงแห่งเส้นชีพจรปฐพีที่หาพบได้ยากยิ่ง!

สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินชนิดนี้เกิดจากเส้นชีพจรไฟใต้พิภพหลอมรวมกับไอโลหิตจากสนามรบโบราณนานนับพันปี จนก่อกำเนิดหยาดแก่นวิญญาณขึ้นในใจกลางหิน

แม้แต่ในโลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวี สิ่งนี้ก็ยังเป็นตัวยาหลักชั้นเลิศสำหรับหลอมโอสถวิญญาณสร้างฐาน!

ขอเพียงกะเทาะเปลือกหินชั้นนอกออก แล้วนำแก่นโลหิตแดงด้านในไปหลอมรวมกับสมุนไพรเก่าแก่ เขาก็จะชำระเส้นลมปราณและไขกระดูกได้ภายในคืนเดียว ก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งโดยตรง แถมยังช่วยรักษาอาการข้อไหล่อักเสบเรื้อรังกับโรครูมาตอยด์ที่มือของแม่ให้หายขาดได้อีกด้วย!

แววตาเฉินหนานวาบประกายที่ยากสังเกต เขาเอ่ยเสริมอย่างสงบนิ่งว่า “เดี๋ยวก่อน ในเมื่อเรายกเลิกการหมั้นแล้ว ของหมั้นชิ้นนั้นก็ต้องคืนให้พวกเราด้วย!”

“เอาไปเลย เอาไปให้หมด! เอาหินซอมซ่อมาเป็นของหมั้น เรื่องพรรค์นี้ก็มีแต่ตระกูลเฉินของพวกคุณที่ทำได้”

เสิ่นโยวฉู่แทบหัวเราะด้วยความโกรธ เธอหันหน้าจอที่แสดงว่าการโอนเงินสำเร็จไปให้เฉินโส่วเย่ดู จากนั้นเดินไปที่รถมายบัค กระชากหินซอมซ่อที่แขวนอยู่กับกระจกมองหลังออกมา แล้วโยนใส่หน้าเฉินหนาน

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! แค่หินผุ ๆ ก้อนเดียวยังจะทวงคืนอีก จนตรอกเรื่องเงินแล้วหรือไง!” กู้เจ๋ออวี่ที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเสียงแหลมเหมือนเป็ด

“เฉินหนาน เงินสี่แสนโอนเข้าบัญชีพ่อคุณแล้ว หินซอมซ่อก็คืนให้แล้ว คราวนี้คงเซ็นได้แล้วใช่ไหม?” เสิ่นโยวฉู่พูดอย่างหงุดหงิด

เฉินหนานไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าปากกาแล้วเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เฉินหนานเซ็นเสร็จ เสิ่นโยวฉู่ก็คว้าสัญญากลับไป ก่อนพูดอย่างเย็นชาว่า “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลเสิ่นกับตระกูลเฉินขาดกันเด็ดขาด ไม่ติดค้างกันอีก!”

“บ่ายนี้ฉันยังต้องไปกับเจ๋ออวี่ที่ร้านยาเก่าแก่เฮ่อเหนียนถัง เพื่อไปพบผู้อาวุโสฟู่ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงโจว หวังว่าคุณจะใช้เงินสี่แสนหยวนนี้ให้ดี ต่อไปถ้าเจอกันในเจียงโจว ก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน!”

พูดจบ เสิ่นโยวฉู่ก็ไม่แม้แต่จะมองเฉินหนาน เธอคล้องแขนกู้เจ๋ออวี่แล้วขึ้นรถมายบัคไปเอง โดยมีโจวย่าฉินกับบอดี้การ์ดคนหนึ่งตามไปด้วย ก่อนรถจะแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว

เฉินหนานกำหินดิบร่ำไห้โลหิตอุ่น ๆ ไว้ในมือข้างเดียว ไม่แม้แต่จะชายตามองรถหรูที่แล่นจากไป

เขาหันไปมองพ่อแม่ ชูข้อความแจ้งเตือนเงินสี่แสนหยวนเข้าบัญชีบนโทรศัพท์ของพ่อขึ้นมา แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

“พ่อ แม่ ไล่ขยะออกจากบ้านไปแล้ว”

“ไป วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อย บ่ายนี้ลูกจะไปจัดยา มารักษาโรคให้พ่อกับแม่!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป