ธนบัตรปลิวกระจาย รวมแล้วมี 3 ปึก
เสียงดังกล่าวทำให้ลูกค้าหลายคนที่กำลังดื่มนมถั่วเหลืองและกินซาลาเปาอยู่แถวนั้นหยุดมือ ก่อนจะหันมามองทางนี้
โจวย่าฉินดูจะพอใจกับความรู้สึกที่มีคนจับตามอง
เธอเชิดหน้า เลื่อนผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกจากจมูกเล็กน้อย แล้วโบกมือไล่กลิ่นควันน้ำมันจากร้านอาหารเช้าด้วยสีหน้ารังเกียจ
“ซ่งฮุ่ยเจิน ได้ยินหรือยัง?”
“รีบเซ็นชื่อกับประทับลายนิ้วมือในหนังสือยกเลิกการหมั้นซะ อย่าทำตัวไม่รู้จักเจียม!”
ซ่งฮุ่ยเจินยืนอยู่หลังเขียง มือทั้งสองที่เปื้อนแป้งกำผ้ากันเปื้อนไว้แน่น
ก่อนหน้านี้โจวย่าฉินเคยมาหาเรื่องขอยกเลิกการหมั้นหลายครั้ง เธอกับเฉินโส่วเย่ผู้เป็นสามีก็เคยก้มหัววิงวอนอย่างนอบน้อมจริง ๆ
ตอนนั้นเฉินหนานยังปัญญาอ่อน
สองสามีภรรยาคิดอยู่เสมอว่าตัวเองก็อายุมากแล้ว หากวันใดหลับตาจากไป เฉินหนานคงไม่มีใครดูแล
อีกอย่าง ตระกูลเสิ่นมีฐานะอย่างทุกวันนี้ได้ ก็เพราะตระกูลเฉินเคยช่วยเหลือพวกเขาไว้ในยามตกอับ
สองสามีภรรยาคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ด้วยน้ำใจในอดีต ตระกูลเสิ่นคงเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ อยู่บ้าง
ใครจะคิดว่าพวกเขากลับมองครอบครัวนี้เป็นเหมือนแผ่นยาขี้ผึ้งเหม็น ๆ ที่สลัดไม่หลุดไปนานแล้ว!
ใบหน้าเฉินโส่วเย่เขียวคล้ำ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เขาก้าวไปข้างหน้า ชี้ไปยังเงินสามหมื่นหยวนบนโต๊ะ
“โจวย่าฉิน พูดอะไรช่วยมีมโนธรรมหน่อย!”
“ที่บอกว่าตลอดหกปีมานี้พวกคุณทำเต็มที่แล้ว หมายความว่ายังไง?”
“ตลอดหกปีหลังจากเสี่ยวหนานเกิดเรื่อง ตระกูลเสิ่นของพวกคุณไม่เคยแม้แต่จะหิ้วผลไม้มาสักถุง!”
“ตอนนี้โยนเงินสามหมื่นหยวนออกมาแล้วคิดจะไล่ขอทานหรือไง?”
เสิ่นโยวฉู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังโจวย่าฉินเอาแต่นิ่งเงียบด้วยสีหน้าเย็นชา
เมื่อได้ยินเฉินโส่วเย่พูดเช่นนั้น คิ้วงามของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที
เสิ่นโยวฉู่ก้าวไปข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“คุณอาเฉิน คนเราอย่าโลภให้มากนัก”
“ตลอดหกปีที่ฉันไปเรียนต่อต่างประเทศ ทุกเดือนฉันส่งเงินกลับบ้านห้าหมื่นหยวน กำชับแม่ให้ส่งต่อให้พวกคุณเอาไปซื้ออาหารบำรุงให้เฉินหนานโดยเฉพาะ”
“หกปีรวมกันก็สามล้านกว่าหยวนแล้ว!”
“พวกคุณเอาเงินตระกูลเสิ่นไปถมหลุมที่ไม่มีวันเต็ม ตอนนี้แม่ฉันยังให้เงินอีกสามหมื่นหยวนเพื่อให้เรื่องจบ พวกคุณยังจะไม่พอใจอะไรอีก?”
อะไรนะ?
สามล้านกว่าหยวน?
เฉินโส่วเย่กับซ่งฮุ่ยเจินต่างชะงักงัน
สองสามีภรรยามองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“หนูโยวฉู่ พูดเหลวไหลอะไรน่ะ?”
“ตลอดหกปีมานี้ พวกเราไม่เคยเห็นเงินจากตระกูลเสิ่นแม้แต่หยวนเดียว!”
“เงินสามล้านกว่าหยวนมาจากไหน?”
ซ่งฮุ่ยเจินร้อนใจจนเสียงเปลี่ยน
หากที่บ้านมีเงินสามล้านกว่าหยวนจริง เฉินโส่วเย่ผู้เป็นสามีจะไปทำงานกะดึกขัดหินที่โรงงานหินซึ่งบั่นทอนอายุขัยทำไม?
แล้วเฉินหว่านชิว ลูกสาวคนเล็กจะยอมทิ้งโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟในโรงแรมคอยยิ้มเอาใจลูกค้าทำไม?
แววตาโจวย่าฉินไหววูบ สีหน้าฉายความลนลานขึ้นมาชั่วขณะ
ความจริงแล้ว เงินสามล้านกว่าหยวนที่เสิ่นโยวฉู่ส่งกลับมาตลอดหกปี ถูกเธอยึดไว้ทั้งหมด เอาไปเล่นไพ่นกกระจอก ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม แล้วยังแบ่งไปช่วยหลานชายทางบ้านอีก
เธอไม่เคยส่งเงินให้ตระกูลเฉินแม้แต่หยวนเดียว!
เพื่อไม่ให้ลูกสาวสงสัย ทุกครั้งเธอจะร้องไห้คร่ำครวญกับเสิ่นโยวฉู่ทางโทรศัพท์ บอกว่าครอบครัวเฉินเป็นพวกสูบเลือด ต่อให้ได้เงินไปแล้วยังไม่พอใจ เอาแต่บุกมาขอของอย่างนั้นอย่างนี้ทุกวัน
วันนี้จะปล่อยให้สองสามีภรรยาคู่นี้เปิดโปงความจริงไม่ได้เด็ดขาด!
โจวย่าฉินจึงตะเบ็งเสียงขัดซ่งฮุ่ยเจินทันที
“ซ่งฮุ่ยเจิน! ยังมียางอายอยู่ไหม?”
“ทุกเดือนฉันเอาเงินสดไปส่งให้พวกคุณกับมือ ตอนนี้คิดจะเบี้ยวไม่ยอมรับหรือไง?”
“ไม่แปลกใจเลยที่คลอดลูกปัญญาอ่อนออกมา พ่อแม่เป็นยังไง ลูกก็เป็นอย่างนั้น!”
“โยวฉู่ ดูสิ แม่ไม่เคยหลอกลูกใช่ไหม? ครอบครัวนี้มันพวกเนรคุณ เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง!”
เสิ่นโยวฉู่มองแม่ที่กำลังเดือดดาล แล้วมองพ่อแม่ตระกูลเฉินที่เปื้อนทั้งแป้งและผงหิน
ในใจเธอ แม่แท้ ๆ จะหลอกเธอได้อย่างไร?
ต้องเป็นครอบครัวเฉินที่เห็นว่าเธอได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบของเครื่องประดับตระกูลเสิ่นแล้ว จึงจงใจแสร้งทำเป็นน่าสงสาร หวังฉวยโอกาสรีดเงินก้อนโตอีกแน่!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความรู้สึกผิดที่หลงเหลืออยู่ในใจเสิ่นโยวฉู่ก็หายไปจนหมดสิ้น
เธอหันไปมองเฉินหนานที่ยืนอยู่ข้างเตาถ่าน ไม่พูดไม่จามาตลอด
เมื่อเห็นว่าวันนี้เฉินหนานไม่ได้น้ำลายไหลหรือหัวเราะทึ่ม ๆ เหมือนแต่ก่อน กลับมีแววตาสงบนิ่งเป็นพิเศษ เสิ่นโยวฉู่ก็แปลกใจเล็กน้อย
แต่เธอก็คิดเพียงว่าเฉินหนานคงเหม่อลอยขึ้นมาพอดี
“คุณอาเฉิน คุณน้าซ่ง เรื่องที่ผ่านมา ฉันไม่อยากรื้อฟื้นกับพวกคุณ”
“เก็บเงินสามหมื่นหยวนนี้ไว้ แล้วรีบเซ็นชื่อเถอะ”
“บ่ายนี้ฉันยังต้องไปกับเจ๋ออวี่ที่ร้านยาเก่าแก่เฮ่อเหนียนถัง เพื่อเยี่ยมผู้อาวุโสฟู่ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงโจว ไม่มีเวลามาเสียกับพวกคุณที่นี่”
เมื่อเสิ่นโยวฉู่พูดจบ
ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบทองและสูทสั่งตัดชั้นสูงที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ก้าวขึ้นมาอย่างลื่นไหล พลางโอบไหล่เสิ่นโยวฉู่ไว้
เขาชื่อกู้เจ๋ออวี่
เป็นทายาทคนสำคัญของโรงพยาบาลเอกชนเหรินเหอแห่งเจียงโจว และยังเป็นคู่หมั้นตัวจริงของเสิ่นโยวฉู่ในตอนนี้ด้วย
กู้เจ๋ออวี่ดันแว่นบนสันจมูก ก่อนกวาดตามองเฉินหนานอย่างเหยียดหยาม
ก่อนมาที่นี่ เขาได้ยินโจวย่าฉินเล่าแล้วว่าเสิ่นโยวฉู่เคยมีคู่หมั้นปัญญาอ่อนอยู่คนหนึ่ง
เป็นแค่คนชั้นต่ำที่ขายซาลาเปาอยู่ปากซอย แถมสติปัญญายังมีแค่ระดับเด็กสามขวบ คิดจะมาแย่งผู้หญิงกับคุณชายใหญ่ตระกูลกู้อย่างเขาหรือ?
กู้เจ๋ออวี่ล้วงนามบัตรสีทองออกจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้วโยนลงบนเงินสามหมื่นหยวน
“ลุง ฟังคำแนะนำสักหน่อย รู้จักพอเสียบ้าง”
“ฉันชื่อกู้เจ๋ออวี่ เป็นคนของโรงพยาบาลเหรินเหอ ถ้าลูกชายปัญญาอ่อนของพวกคุณเกิดอาการกำเริบเมื่อไร เอานามบัตรฉันไปที่แผนกจิตเวชโรงพยาบาลเหรินเหอ ฉันจะให้คนลดราคาให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์”
“ถ้ายังหน้าด้านตามตื๊อโยวฉู่ต่อ เชื่อไหมว่าฉันแค่พูดคำเดียว ร้านอาหารเช้าซอมซ่อของพวกคุณก็ปิดกิจการได้ตั้งแต่พรุ่งนี้!”
เพื่อนบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็พากันซุบซิบ
“นั่นคุณชายใหญ่กู้จากโรงพยาบาลเหรินเหอไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าทรัพย์สินที่บ้านมีหลายร้อยล้านหยวนเชียวนะ!”
“สาวตระกูลเสิ่นได้เกาะกิ่งทองเข้าแล้ว จะไปเห็นหัวลูกชายปัญญาอ่อนของตระกูลเฉินได้ยังไง”
“นั่นสิ คุณชายกู้แค่ใช้นิ้วเดียวก็ขยี้ตระกูลเฉินได้แล้ว อดทนหน่อยแล้วเซ็นไปเถอะ”
เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบรอบตัว รอยยิ้มบนใบหน้าโจวย่าฉินก็ยิ่งได้ใจ
เธอโยนปากกาลงบนโต๊ะ
“ได้ยินแล้วใช่ไหม? คุณชายกู้ออกปากแล้ว ยังไม่รีบเซ็นชื่อขอบคุณเขาอีก!”
เฉินโส่วเย่โกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่น ก้าวขึ้นไปหมายจะปัดเงินสามหมื่นหยวนลงพื้น
เพียะ!
มือใหญ่ที่อบอุ่นและเปี่ยมกำลังข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง วางลงบนไหล่เฉินโส่วเย่อย่างมั่นคง
เฉินโส่วเย่ชะงัก หันกลับไปมอง
เห็นเฉินหนานเช็ดคราบน้ำบนมืออย่างลวก ๆ ก่อนก้าวออกมาจากหลังลังนึ่ง แล้วขยับไปยืนบังพ่อแม่ไว้ด้านหลัง
เขาสูงถึง 183 เซนติเมตร แม้สวมเสื้อผ้าเก่าที่ซักจนสีซีด แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง ท่วงท่าที่เขายืนอยู่ตรงนั้นแผ่แรงกดดันอย่างบอกไม่ถูก
เฉินหนานก้มมองหนังสือยกเลิกการหมั้นบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองเสิ่นโยวฉู่กับโจวย่าฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
“ยกเลิกการหมั้นก็ได้”
“ฉันจะเซ็นเอง!”
เงียบกริบ
หน้าร้านอาหารเช้าเงียบลงในพริบตา
โจวย่าฉินชะงักงัน
เสิ่นโยวฉู่กับกู้เจ๋ออวี่ก็หรี่ตาลงพร้อมกัน
“นาย... หายปัญญาอ่อนแล้วเหรอ?”
“พูดจารู้เรื่องแล้วด้วย?”
“หายตั้งแต่เมื่อไร?”
โจวย่าฉินถามรัวสามคำถาม ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
ก่อนหน้านี้ตอนเธอมาขอยกเลิกการหมั้น ยังเห็นเฉินหนานนั่งน้ำลายไหลอยู่บนม้านั่งเตี้ย ๆ พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนเป็นคนละคนไปได้?
เสิ่นโยวฉู่เองก็มองเฉินหนานด้วยสีหน้าตกตะลึง
ชายหนุ่มตรงหน้ามีแววตาลุ่มลึกสงบนิ่ง พูดชัดถ้อยชัดคำ ไหนเลยจะยังมีท่าทางเหมือนเด็กปัญญาอ่อนวัยสามขวบแม้แต่น้อย?
หลังตกตะลึงไปชั่วครู่ กู้เจ๋ออวี่ก็เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ ก่อนแค่นหัวเราะ
“หายปัญญาอ่อนแล้วจะยังไง?”
“เสียเวลาไปหกปี แถมยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ อย่างมากก็เป็นแค่คนขายซาลาเปาจน ๆ ที่มีแขนขาครบเท่านั้น”
“อย่าบอกนะว่านายคิดว่าพอสมองกลับมาปกติแล้ว จะมีคุณสมบัติมาคู่ควรกับโยวฉู่?”
เฉินหนานไม่แม้แต่จะปรายตามองกู้เจ๋ออวี่
ตลอดห้าร้อยปีในโลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวี เขาเคยพบอัจฉริยะฟ้าประทานกับเทพธิดาแห่งราชวงศ์มามากมายเพียงใด?
ท่าทางอวดดีของพวกปุถุชนเบื้องหน้า ไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเรื่องขบขันในสายตาเขา
เฉินหนานยื่นมือออกไป ดันเงินสามหมื่นหยวนกับนามบัตรของกู้เจ๋ออวี่ไปไว้ริมโต๊ะพร้อมกัน
“ผู้หญิงที่ฉันจะแต่งงานด้วย ต่อให้ไม่งามล่มเมือง อย่างน้อยก็ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณและแยกแยะถูกผิด”
“ผู้หญิงอย่างคุณเสิ่นที่เชื่อคนง่าย แยกแยะผิดถูกไม่เป็น ต่อให้ยกให้ฉันเป็นสาวใช้ ฉันยังรำคาญตาเลย”
“แต่ก่อนที่ฉันจะเซ็น เราต้องสะสางบัญชีของสองครอบครัวให้ชัดทีละรายการ!”
เมื่อได้ยินเฉินหนานกล้าด่าตัวเองว่าแยกแยะผิดถูกไม่เป็น แถมยังไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นสาวใช้ ใบหน้าเล็กงามเย็นชาของเสิ่นโยวฉู่ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที!
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานที่ใคร ๆ ต่างประคบประหงม เคยถูกหยามเช่นนี้เสียเมื่อไร?
“เฉินหนาน! อย่าทำตัวไม่รู้จักเจียม!”
“ตระกูลเสิ่นติดค้างอะไรพวกคุณ?!”
“ติดค้างอะไรหรือ?” แววตาเฉินหนานเย็นเยียบลงฉับพลัน น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคำคมกริบราวกับคมมีด ก้องไปทั่วทั้งตรอก
“เมื่อสิบปีก่อน ตอนตระกูลเสิ่นล้มละลายจากการเสี่ยงโชคกับการซื้อหยก เจ้าหนี้มาปิดประตูบ้าน พ่อของคุณ เสิ่นว่านซาน คุกเข่าขอร้องพ่อฉันอยู่หน้าร้านแกะสลักหยกของครอบครัว!”
“พ่อฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง เอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีอยู่แสนหยวนให้พวกคุณยืมไปหมุน!”
“ไม่ใช่แค่นั้น พ่อฉันยังโต้รุ่งถึงสามคืนเต็ม โดยไม่คิดค่าแรงสักหยวน ลงมือแกะสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกที่มีหยดน้ำเป็นแม่แบบให้พวกคุณ จนตระกูลเสิ่นโด่งดังเป็นพลุแตกในงานแสดงเครื่องประดับ ถึงมีเครื่องประดับตระกูลเสิ่นอย่างทุกวันนี้!”
“บุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนั้น ตระกูลเสิ่นยอมรับหรือไม่ยอมรับ?!”
ตูม!
เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ พากันฮือฮาขึ้นมาทันที
เรื่องที่เสิ่นว่านซานเคยคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนอยู่หน้าร้านแกะสลักหยกของตระกูลเฉินในตอนนั้น มีคนที่อาศัยอยู่แถวนั้นหลายคนเห็นกับตา!
“จริงด้วย! ฉันนึกออกแล้ว ตอนนั้นตระกูลเสิ่นยากจนจนแทบไม่มีข้าวกิน เป็นเฒ่าเฉินที่ช่วยพวกเขาพลิกฐานะทั้งด้วยเงินและฝีมือ!”
“โธ่ พอร่ำรวยขึ้นมาก็กลับกลอกไม่ยอมรับบุญคุณ ไร้คุณธรรมจริง ๆ!”
โจวย่าฉินได้ยินเสียงชี้หน้าตำหนิรอบตัว ใบหน้าแก่ชราซีดสลับเขียว เธอเชิดคอเถียงอย่างดึงดันว่า
“แล้ว... แล้วมันยังไง? เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดหรือไงว่าตลอดหกปีนี้พวกเราให้เงินบ้านพวกคุณไปสามล้านกว่าหยวน ใช้หนี้หมดแล้ว!”
“หุบปากไปเลย!”
เฉินหนานตัดบทอย่างเย็นชา แววตาคมกริบราวกับมีด จ้องตรงเข้าไปในดวงตาของโจวย่าฉิน
“โจวย่าฉิน ฉันเคยเรียนวิชาดูโหงวเฮ้งจากนักพรตเฒ่าในฝัน”
“หว่างคิ้วของคุณหม่นคล้ำ หางตามีริ้วรอยยุ่งเหยิงติดสีเขียว มุมปากตกและหุบไม่ลง นี่เป็นโหงวเฮ้งของคนยักยอกเงินและไม่เห็นหัวแม้แต่ญาติพี่น้อง!”
“คุณเสิ่นอาจส่งเงินกลับมาสามล้านกว่าหยวนจริง แต่เงินพวกนั้นไม่เคยเข้ากระเป๋าตระกูลเฉินแม้แต่หยวนเดียว ส่วนมันไปอยู่ที่ไหน ฉันคิดว่าคุณคงรู้ดีกว่าฉัน ฉันจำได้ว่าคุณชอบเล่นไพ่นกกระจอก แถมดูเหมือนจะเล่นเดิมพันไม่น้อยด้วย”
“อีกอย่าง ญาติทางบ้านของคุณก็ดูจะไม่ใช่คนว่าง่ายนักนี่”
“นะ... นี่นายสงสัยฉันหรือ?” โจวย่าฉินโกรธจนเบิกตากว้าง
“สงสัยหรือไม่ ไม่ใช่ฉันเป็นคนตัดสิน”
เฉินหนานหันไปหาเสิ่นโยวฉู่ “ถ้าคุณอยากรู้ ก็ไปตรวจรายการเดินบัญชีธนาคารให้ชัด แทนที่จะโยนความผิดใส่ครอบครัวเฉินอย่างไม่เป็นธรรม”
“แม่!” เสิ่นโยวฉู่หันไปมองแม่อย่างอดไม่ได้
“โยวฉู่ อย่าไปฟังไอ้เด็กสารเลวนี่ใส่ร้าย แม่จะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง? อีกอย่าง บ้านเรามีเงิน แม่จะไปแตะเงินของลูกทำไม?”
“เงินน่ะฉันให้พวกเขาไปครบทุกหยวนแล้ว พวกเขาแค่ไม่ยอมรับเอง”
จากนั้นเธอก็กรีดร้องขึ้นมาอีกว่า “เฉินหนาน อย่ามายุแยกแม่ลูกอย่างพวกเรา ความสัมพันธ์ของแม่กับลูกไม่ใช่สิ่งที่นายจะมาทำลายได้! ฉันบอกไว้เลย ต่อให้นายพูดจนฟ้าถล่ม วันนี้พวกเราก็ให้ได้แค่สามหมื่นหยวน!”
เฉินหนานหัวเราะ ไม่สนใจท่าทีอาละวาดของเธอ เขายกสองนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
“เงินกู้แสนหยวนในตอนนั้น เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่คบหากันมาหลายปี ฉันไม่คิดดอกเบี้ยก็ได้ แต่ยังมีค่าแรงแกะสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกฝีมือระดับปรมาจารย์ของพ่อฉันด้วย ต้องเข้าใจว่าตระกูลเสิ่นสร้างตัวขึ้นมาได้เพราะสิ่งนี้ ฉันคิดแค่สามแสนหยวน ไม่มากไปใช่ไหม?”
พูดจบ เฉินหนานก็ไม่รอให้พวกเขาตอบ ก่อนกล่าวต่อว่า “รวมทั้งหมดสี่แสนหยวน วันนี้ขาดไปแม้แต่หยวนเดียว ฉันก็ไม่เซ็นหนังสือยกเลิกการหมั้น พรุ่งนี้เช้าฉันจะเอาสำเนาสัญญากู้ยืมที่เสิ่นว่านซานประทับลายนิ้วมือไว้ในตอนนั้น ไปติดให้ทั่วหน้าร้านเครื่องประดับตระกูลเสิ่น!”
“โธ่ สี่แสนหยวน!”
เสิ่นโยวฉู่ที่ก่อนหน้านี้ยังสงสัยแม่อยู่บ้าง ตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ในสายตาเธอ เฉินหนานไม่ได้แค่สงสัย เขากำลังหาเรื่องชัด ๆ เห็นว่าเงินสามหมื่นหยวนน้อยเกินไป จึงคิดเรียกเงินก้อนโต หวังตอดเงินจากตระกูลเสิ่นทีเดียวสี่แสนหยวน
ต้องรู้ว่าเงินจำนวนนี้ถือเป็นก้อนใหญ่สำหรับครอบครัวเฉินอย่างแน่นอน
ส่วนที่บอกว่าไม่เอาดอกเบี้ย ก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น
“เป็นพวกไร้ยางอายที่เห็นเงินสำคัญที่สุดจริง ๆ!”
แววตาของเสิ่นโยวฉู่เต็มไปด้วยความรังเกียจเย็นชา เธอสูดหายใจลึก ราวกับแค่มองเฉินหนานอีกครั้งก็ทำให้ดวงตาสกปรก
“ดี ดีมาก!”
“เฉินหนาน เมื่อก่อนฉันยังคิดว่าตัวเองติดค้างนายอยู่บ้าง ตอนนี้ดูเหมือนฉันจะประเมินนายสูงเกินไป”
“ก็แค่สี่แสนหยวนไม่ใช่หรือ? ฉันให้!”
เสิ่นโยวฉู่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ต เปิดแอปธนาคาร แล้วกดทำรายการต่อหน้าทุกคน
ขณะที่เธอก้มหน้ากรอกรหัส เฉินหนานมองข้ามไหล่ของเธอไปยังด้านหลังบังลมของที่นั่งคนขับรถมายบัคคันนั้น
ใต้กระจกมองหลังในรถมีเครื่องประดับหินดิบขนาดเท่าลูกวอลนัตแขวนอยู่ ผิวของมันเป็นสีเทาหม่นและมีจุดสีแดงคล้ำ
นั่นคือของหมั้นที่ตระกูลเฉินมอบให้ตอนสองครอบครัวหมั้นหมายกัน
สิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแท่นทับกระดาษหินร่ำไห้โลหิตที่สืบทอดมาจากผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเฉิน
ในสายตาคนทั่วไป หินก้อนนี้เนื้อหยาบกระด้าง ยังเทียบกับโมราระดับต่ำสุดไม่ได้ แขวนไว้ในรถก็มีค่าแค่เป็นเครื่องรางกันภัยชิ้นหนึ่ง
ทว่าในสายตาของเฉินหนาน เทพโอสถไท่ซวี หินก้อนสีเทาหม่นนี้คือแก่นโลหิตแดงแห่งเส้นชีพจรปฐพีที่หาพบได้ยากยิ่ง!
สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินชนิดนี้เกิดจากเส้นชีพจรไฟใต้พิภพหลอมรวมกับไอโลหิตจากสนามรบโบราณนานนับพันปี จนก่อกำเนิดหยาดแก่นวิญญาณขึ้นในใจกลางหิน
แม้แต่ในโลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวี สิ่งนี้ก็ยังเป็นตัวยาหลักชั้นเลิศสำหรับหลอมโอสถวิญญาณสร้างฐาน!
ขอเพียงกะเทาะเปลือกหินชั้นนอกออก แล้วนำแก่นโลหิตแดงด้านในไปหลอมรวมกับสมุนไพรเก่าแก่ เขาก็จะชำระเส้นลมปราณและไขกระดูกได้ภายในคืนเดียว ก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งโดยตรง แถมยังช่วยรักษาอาการข้อไหล่อักเสบเรื้อรังกับโรครูมาตอยด์ที่มือของแม่ให้หายขาดได้อีกด้วย!
แววตาเฉินหนานวาบประกายที่ยากสังเกต เขาเอ่ยเสริมอย่างสงบนิ่งว่า “เดี๋ยวก่อน ในเมื่อเรายกเลิกการหมั้นแล้ว ของหมั้นชิ้นนั้นก็ต้องคืนให้พวกเราด้วย!”
“เอาไปเลย เอาไปให้หมด! เอาหินซอมซ่อมาเป็นของหมั้น เรื่องพรรค์นี้ก็มีแต่ตระกูลเฉินของพวกคุณที่ทำได้”
เสิ่นโยวฉู่แทบหัวเราะด้วยความโกรธ เธอหันหน้าจอที่แสดงว่าการโอนเงินสำเร็จไปให้เฉินโส่วเย่ดู จากนั้นเดินไปที่รถมายบัค กระชากหินซอมซ่อที่แขวนอยู่กับกระจกมองหลังออกมา แล้วโยนใส่หน้าเฉินหนาน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! แค่หินผุ ๆ ก้อนเดียวยังจะทวงคืนอีก จนตรอกเรื่องเงินแล้วหรือไง!” กู้เจ๋ออวี่ที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเสียงแหลมเหมือนเป็ด
“เฉินหนาน เงินสี่แสนโอนเข้าบัญชีพ่อคุณแล้ว หินซอมซ่อก็คืนให้แล้ว คราวนี้คงเซ็นได้แล้วใช่ไหม?” เสิ่นโยวฉู่พูดอย่างหงุดหงิด
เฉินหนานไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าปากกาแล้วเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เฉินหนานเซ็นเสร็จ เสิ่นโยวฉู่ก็คว้าสัญญากลับไป ก่อนพูดอย่างเย็นชาว่า “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลเสิ่นกับตระกูลเฉินขาดกันเด็ดขาด ไม่ติดค้างกันอีก!”
“บ่ายนี้ฉันยังต้องไปกับเจ๋ออวี่ที่ร้านยาเก่าแก่เฮ่อเหนียนถัง เพื่อไปพบผู้อาวุโสฟู่ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงโจว หวังว่าคุณจะใช้เงินสี่แสนหยวนนี้ให้ดี ต่อไปถ้าเจอกันในเจียงโจว ก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน!”
พูดจบ เสิ่นโยวฉู่ก็ไม่แม้แต่จะมองเฉินหนาน เธอคล้องแขนกู้เจ๋ออวี่แล้วขึ้นรถมายบัคไปเอง โดยมีโจวย่าฉินกับบอดี้การ์ดคนหนึ่งตามไปด้วย ก่อนรถจะแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว
เฉินหนานกำหินดิบร่ำไห้โลหิตอุ่น ๆ ไว้ในมือข้างเดียว ไม่แม้แต่จะชายตามองรถหรูที่แล่นจากไป
เขาหันไปมองพ่อแม่ ชูข้อความแจ้งเตือนเงินสี่แสนหยวนเข้าบัญชีบนโทรศัพท์ของพ่อขึ้นมา แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยน
“พ่อ แม่ ไล่ขยะออกจากบ้านไปแล้ว”
“ไป วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อย บ่ายนี้ลูกจะไปจัดยา มารักษาโรคให้พ่อกับแม่!”