ตอนตีสี่ครึ่ง ถนนเก่าในเมืองเจียงโจวยังคงจมอยู่ในความมืดสลัว
ตรงปากตรอกมีเตาถ่านอัดแท่งเหล็กตั้งอยู่ กลิ่นควันปะปนกับลมหนาวเดือนตุลาคมจนแสบคอ
ขณะนั้น หญิงวัยกลางคนผมหงอกขาวกำลังวุ่นอยู่หน้าแผงขายของ
เอวของเธอผูกเชือกผ้าสีแดงไว้ ปลายอีกด้านผูกอยู่กับข้อมือของชายหนุ่มคนหนึ่ง
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย มีน้ำลายไหลที่มุมปาก ดูไม่ปัญญาอ่อนก็เหมือนคนโง่
「ลูกเอ๋ย เมื่อวานเป็นวันเกิดอายุครบ 26 ปีของลูก แม่ซื้อเค้กให้ ลูกกินเอร็ดอร่อยเชียว」
「หกปีแล้วนะลูก ถ้าลูกกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนก็คงดี ตั้งใจเรียน ทั้งยังเรียนเก่ง อนาคตต้องสดใสแน่ ป่านนี้ไม่แน่ว่าคงมีลูกแล้วด้วย」
หญิงคนนั้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ
แม้เธอจะไม่ได้หันกลับมา แต่เชือกผ้าสีแดงตรงเอวก็ยังตึงอยู่เล็กน้อยเสมอ ขอเพียงเฉินหนานขยับออกจากเก้าอี้เตี้ยไปแม้แต่ครึ่งก้าว เธอก็รู้ตัวได้ทันที
เพราะเธอกลัวว่าเฉินหนานจะพลัดหลง หรือถูกรถชนจนเกิดเรื่อง
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดเลยก็คือ ดวงตาของเฉินหนานซึ่งเคยเลื่อนลอย บัดนี้เริ่มมีประกายขึ้นทีละน้อย
ภาพสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในสมอง คือทัณฑ์อัสนีจื่อเซียวเก้าชั้นที่ทำลายฟ้าดิน ณ โลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวี
ห้าร้อยปีแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่า เมื่อหกปีก่อน ในคืนหนึ่ง เฉินหนานไปรับน้องสาววัย 16 ปีหลังเลิกเรียนภาคค่ำ แต่กลับถูกนักเลงหลายคนดักอยู่ในตรอกเล็ก ๆ
พวกนั้นลวนลามน้องสาว เฉินหนานจึงฮึดสู้ แต่กลับถูกอีกฝ่ายฟาดท้ายทอยด้วยท่อเหล็ก
พวกนักเลงหนีไปทันที ต่อให้ภายหลังจับตัวได้ สำหรับเฉินหนานแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไร
โรงพยาบาลออกใบแจ้งอาการวิกฤตถึงสามครั้ง แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่เขากลับเป็นโรควิญญาณหลุด สติปัญญาถดถอยลงเหลือเท่าเด็กสามขวบ
ความจริงแล้ว จิตวิญญาณหลักของเขาถูกดูดเข้าไปในโลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวีตั้งแต่คืนนั้น
ตลอดห้าร้อยปี เขาเริ่มจากการเป็นคนงานทดลองยาชั้นล่างสุดในเรือนโอสถ แย่งชิงวาสนาในกองซากศพและทะเลเลือด สุดท้ายบำเพ็ญจนถึงขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ กลายเป็นเทพโอสถไท่ซวีผู้สะกดข่มหมื่นเผ่าพันธุ์
การหลอมโอสถ วิชาแพทย์ ค่ายกล ฮวงจุ้ย และการพยากรณ์ วิถีอันยิ่งใหญ่ทั้งปวงในโลกบำเพ็ญเพียรล้วนอยู่ในกำมือเขา
เพียงแต่ร่างกายของเขาพังทลายภายใต้ทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้น จิตวิญญาณหลักอมตะเสี้ยวหนึ่งจึงทะลุผ่านรอยแยกมิติ กลับเข้าสู่ร่างมนุษย์วัย 26 ปีของตนอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด
เฉินหนานหลับตาลง ลองสัมผัสตันเถียนภายในร่าง
ว่างเปล่า
ปราณแท้มหาศาลที่สั่งสมจากการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักตลอดห้าร้อยปี เพลิงโอสถประจำกาย รวมถึงจิตหยั่งรู้ขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ที่เพียงความคิดเดียวก็พลิกภูผาธาราได้นับหมื่นลี้ ล้วนสลายหายไปพร้อมกับทัณฑ์สวรรค์จนหมดสิ้น
ยังดีที่ความทรงจำตลอดห้าร้อยปีของเทพโอสถไท่ซวี รวมถึงคัมภีร์《คัมภีร์วิวัฒน์สวรรค์หมื่นแปร》ที่ช่วงชิงความอัศจรรย์จากฟ้าดิน ยังประทับอยู่ลึกในวิญญาณอย่างครบถ้วน
อีกทั้งแม้ร่างนี้จะผอมลงเล็กน้อยเพราะขาดการออกกำลังกายมานาน แต่เส้นลมปราณกลับไม่มีบาดแผลแฝงอยู่เลย
เฉินหนานก้มหน้ามองข้อมือขวาของตัวเอง
สายตาไล่ไปตามเชือกผ้าสีแดงยาวกว่าสองเมตร ปลายอีกด้านผูกอยู่กับสายผ้ากันเปื้อนผ้าหยาบของหญิงวัยกลางคน
หญิงคนนั้นยืนหันหลังให้เตาไฟ อยู่หน้าเขียงไม้ที่มันเยิ้ม ก้มหน้าก้มตานวดแป้งอย่างขะมักเขม้น
ท่าทางนี้ราวกับเธอทำซ้ำมาแล้วห้าร้อยปี ทั้งเชื่องช้า ไร้ทางเลือก แต่ก็ยังพยายามเต็มที่
หญิงคนนั้นสวมเสื้อไหมพรมสีเทาเข้มที่เป็นขุย ผมดำขลับเดิมขาวโพลนไปกว่าครึ่ง รวบไว้ด้านหลังด้วยกิ๊บพลาสติกอันเดียว แผ่นหลังที่เคยตรงผึ่งผายค้อมงอจนแทบไม่เป็นรูป
อายุสี่สิบกว่า แต่ดูราวกับหกสิบ
「เสี่ยวหนานเด็กดี นั่งเฉย ๆ อย่าซนนะ」
「รอซาลาเปาไส้เนื้อนึ่งในเข่งนี้สุกก่อน แม่จะหยิบให้ลูกกินรองท้องสักลูก เป่าให้เย็นแล้วค่อยกิน ระวังลวกปากล่ะ」
หกปีแล้ว
ค่ำคืนกว่าสองพันคืน
เพื่อประหยัดเงินรักษาเฉินหนาน แม่ต้องตื่นตั้งแต่ตีสามทุกวันมาก่อไฟ นวดแป้ง และสับไส้
อีกทั้งเพื่อไม่ให้เฉินหนานเกิดเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นหน้าร้อนที่ร้อนระอุ หรือกลางหนาวที่หนาวเหน็บ เธอก็พาเฉินหนานติดตัวไปด้วยเสมอ
ไปไหนก็พาไปด้วย
ความทรงจำที่ขาดหายค่อย ๆ เชื่อมต่อกัน น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเฉินหนานโดยไม่รู้ตัว
ในโลกบำเพ็ญเพียร แม้ถูกทารุณและทุบตี เขาก็ไม่เคยร้องไห้ แม้ถูกหักหลังและเผชิญทัณฑ์สวรรค์ เขาก็ไม่เคยร้องไห้
แต่วันนี้ ชายชาตรีผู้แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ากลับร้องไห้
เมื่อมองมือของแม่อีกครั้ง เพราะแช่อยู่ในน้ำเย็นมานาน นิ้วทั้งสิบที่เคยเรียวงามจึงบวมผิดรูปไปหมดแล้ว
หลังมือเต็มไปด้วยแผลเลือดแตกปริ แปะพลาสเตอร์แก้ปวดราคาถูกไว้ไม่รู้กี่แผ่น
「แม่!」
ในที่สุดเฉินหนานก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทว่าเสียงของเขาแหบแห้ง หรืออาจเพราะมีปัญหาด้านภาษามานาน เขาจึงเปล่งเสียงไม่ออกไปชั่วขณะ
ในตอนนั้นเอง หม้อนึ่งบนเตาถ่านก็พ่นไอขาวออกมา น้ำเดือดดันเข่งนึ่งสามชั้นด้านบนจนส่งเสียง「กึงกัง」
ซ่งฮุ่ยเจินรีบหยุดงาน เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนหันกลับไปทางเตาถ่าน
หัวไหล่ขวามีอาการอักเสบรุนแรง พอยกแขนขึ้น คิ้วของเธอก็ขมวดด้วยความเจ็บปวด
เฉินหนานนั่งต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
เขามองมือขวาของตน แก้เชือกผ้าสีแดงออกอย่างรวดเร็ว ก่อนลุกขึ้นเดินไปหน้าเตาถ่าน
เขาก้าวนำหน้าแม่ไปคว้าขอบเข่งนึ่งไม้ไผ่ที่สั่นกึก ๆ ไว้
「แม่ เข่งนึ่งร้อน เดี๋ยวผมยกเอง!」ในที่สุดเขาก็เปล่งเสียงออกมา แม้จะแหบพร่าแต่ก็หนักแน่น
「หนานหนาน อย่าจับ! ข้างบนนั้นมีไอร้อน ลวกมือนะ…」
「ไม่ร้อนหรอก แม่ยังไม่กลัวร้อน แล้วผมจะกลัวได้ยังไง!」
「ลูก…ลูกพูดว่าอะไรนะ?」
ซ่งฮุ่ยเจินชะงักไปทันที เธอมองเฉินหนานอย่างตะลึง ราวกับไม่รู้จักเขา
「แม่ ผมบอกว่าผมหายดีแล้ว ไม่ได้เป็นคนโง่อีกต่อไป ต่อไปงานหนักพวกนี้ให้ผมทำเอง!」เฉินหนานยกเข่งนึ่งขึ้นอย่างมั่นคง
เพล้ง
ผ้าเปียกที่ซ่งฮุ่ยเจินเพิ่งหยิบขึ้นมาหล่นลงบนพื้นดินทันที
「ลูก…เสี่ยวหนาน ลูกหายดีจริง ๆ เหรอ?」
ดวงตาที่แดงก่ำของซ่งฮุ่ยเจินจ้องเฉินหนานเขม็ง สีหน้าของเธอแข็งค้าง ราวกับไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าผ้าหล่นลงพื้น
ตลอดหกปีที่ผ่านมา เฉินหนานทำได้เพียงน้ำลายไหลแล้วร้องว่า「แม่ หิว กินเนื้อ」ไม่เคยพูดเป็นประโยคสมบูรณ์แม้แต่ครั้งเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแก้เชือกผ้าสีแดงที่ข้อมือด้วยตัวเอง
เธอไม่กล้าเชื่อภาพตรงหน้าที่เห็นเลย
「แม่ ผมหายดีจริง ๆ ต่อไปแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมอีกแล้ว」
เฉินหนานแนบแก้มกับแก้มของแม่ จากนั้นยกเข่งนึ่งไม้ไผ่สามชั้นไปวางไว้ข้างเขียงอย่างเบามือ
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาจึงหันกลับไปหาซ่งฮุ่ยเจินที่ยังยืนตะลึง ยื่นมือไปกุมมืออันเย็นเฉียบและหยาบกร้านของแม่ไว้
「แม่ หกปีมานี้แม่เหนื่อยมากแล้ว ตอนนี้ลูกกลับมาแล้ว!」
ร่างของซ่งฮุ่ยเจินสั่นสะท้าน ราวกับเพิ่งหลุดจากความฝันกลับสู่ความเป็นจริง
น้ำตาของเธอทะลักออกมา เธอพุ่งเข้าไปกอดเฉินหนานไว้แน่น
เฉินหนานหลับตาลง ซึมซับอ้อมกอดของแม่ ตลอดห้าร้อยปีที่ผ่านมา แม้เขาจะอยู่ในตำแหน่งสูงส่งและชี้แนะเหล่าผู้กล้า ก็ไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเท่าตอนนี้เลย
「ลูกเอ๋ย ลูกหายดีจริง ๆ เหรอ? ลูกจำแม่ได้แล้วจริง ๆ เหรอ?」
จนถึงตอนนี้ซ่งฮุ่ยเจินก็ยังไม่อยากเชื่อ เธอยกมือขึ้นลูบผมเฉินหนาน แล้วเพ่งมองใบหน้าของเขาอย่างละเอียด
ราวกับกลัวว่าเพียงละสายตาไปชั่วครู่ เขาจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง
เฉินหนานกุมมือแม่ไว้เช่นกัน「แม่ ผมหายดีจริง ๆ แม่ดูมือผมตอนนี้สิ ทั้งท่าทาง ทั้งคำพูด ไม่มีปัญหาเลย!」
แม้ท่าทางของเขายังคงดูแข็งทื่ออยู่บ้างเพราะสภาพร่างกายเดิม แต่เขาก็พยายามควบคุมเอาไว้
「ลูกเอ๋ย ในที่สุดลูกก็หายดีแล้ว!」
ซ่งฮุ่ยเจินโผเข้ากอดเฉินหนานแน่นอีกครั้ง น้ำตาราวกับเขื่อนแตกจนไม่อาจควบคุมได้
「แม่ หลายปีมานี้แม่ลำบากมาก ต่อไปผมจะไม่ปล่อยให้แม่ต้องทุกข์ใจอีกแล้ว!」เฉินหนานตบหลังแม่เบา ๆ น้ำเสียงสะอื้น
「อืม กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว!」
แม่ผละออกจากอ้อมกอด เพ่งมองเฉินหนานอย่างละเอียดอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ เธอก็หันหลังไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างแรง ราวกับไม่อยากให้ลูกเห็น
จากนั้นจึงหันกลับมาซักถามลูกไม่หยุด ราวกับกำลังยืนยันว่าเขากลับมามีสติปัญญาปกติจริงหรือไม่
「แม่ แล้วพ่อล่ะ?」เฉินหนานถามขึ้นทันที
「พ่อทำงานอยู่โรงงานหินแถบชานเมือง อีกสักพักถึงจะกลับมา」
「ร้านแกะสลักหยกของบ้านเราอยู่ที่เดิมล่ะ? ขายไปแล้วเหรอ?」เฉินหนานถาม
「อืม」ซ่งฮุ่ยเจินพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรอีก
ถึงแม่ไม่ต้องบอก เฉินหนานก็รู้ว่าครอบครัวคงขายกิจการที่สืบทอดกันมาเพื่อเอาเงินไปรักษาเขา
「แล้วน้องสาวล่ะ? ตอนนี้น่าจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วใช่ไหม?」
เมื่อนึกถึงน้องสาว ใบหน้าของเฉินหนานก็มีรอยยิ้ม เด็กสาวตัวเล็กที่เคยเกาะติดเขาไม่ห่างเมื่อหกปีก่อน บัดนี้ก็คงโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
「น้องสาวลูก…」
พอพูดถึงน้องสาว สีหน้าของซ่งฮุ่ยเจินก็หม่นลง เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนเอ่ยว่า「เธอบอกว่าทำงานอยู่โรงแรมแห่งหนึ่ง บอกว่าช่วยขายเครื่องดื่มให้แขก」
ซ่งฮุ่ยเจินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า「เธอบอกว่าอยากหาเงินให้ได้เยอะ ๆ พอเก็บเงินครบจะพาลูกไปต่างประเทศ เผื่อจะรักษาอาการป่วยของลูกได้」
「หาเงินเยอะ ๆ เหรอ?」เฉินหนานรู้สึกแสบจมูก เขารู้ว่าน้องสาวต้องแบกรับเรื่องในอดีตไว้มากมาย เธอคงอยากชดเชยให้เขา
「โรงแรมนั่นปลอดภัยไหม? ไม่ใช่สถานที่ไม่ดีอะไรใช่ไหม?」เฉินหนานถามด้วยความเป็นห่วง
「เรื่องนี้แม่เคยถามเธอแล้ว เธอบอกว่าเป็นโรงแรมถูกกฎหมาย ไม่มีอันตรายอะไร」
「ถ้าถูกกฎหมายก็ดี」ไม่รู้ทำไม เฉินหนานยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ขณะที่กำลังพูดกัน เฉินหว่านชิวก็วิดีโอคอลมา
แม่รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นรับสาย
「แม่ หนูเลิกงานแล้ว รอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจะไปช่วยแม่ที่ร้าน」
ในวิดีโอ เฉินหว่านชิวยืนสง่างาม แต่งตัวสวยงาม ทว่าดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
「หว่านชิว พี่ชายลูกหายดีแล้ว มาคุยกับพี่สิ!」
ซ่งฮุ่ยเจินไม่ได้ตอบเรื่องที่ลูกสาวพูด รีบบอกข่าวดีครั้งใหญ่ของบ้านทันที ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้เฉินหนาน
「พี่หายดีแล้วเหรอ?」เฉินหว่านชิวมีสีหน้ามึนงง เห็นได้ชัดว่ายังตั้งตัวไม่ทัน
「หว่านชิว สบายดีไหม? งานเหนื่อยหรือเปล่า ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องทำแล้ว พี่เลี้ยงเธอเอง!」
เฉินหนานยิ้มพลางโบกมือทักทายน้องสาว
「พี่ พี่หายดีจริง ๆ เหรอ?」
เฉินหว่านชิวจ้องหน้าจออย่างตะลึง ผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำตาก็ไหลลงมา
ไม่มีใครรู้ว่าเด็กสาวคนนี้แบกรับอะไรไว้มากมาย ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น
เธอมักคิดว่าพี่ชายบาดเจ็บเพราะตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พี่ชายก็คงไม่ถูกฟาดด้วยท่อนเหล็ก
เพราะอย่างนั้นเธอจึงพยายามหาเงินอย่างหนัก อยากรักษาอาการป่วยของพี่ชาย ตลอดหกปีที่ผ่านมา ครอบครัวนี้พึ่งพาเธอเป็นหลักกว่าครึ่ง
ตอนนี้พี่ชายหายดีแล้ว ก้อนหินที่กดทับหัวใจเธอมาหกปีก็เบาลงเสียที
「อืม พี่หายดีจริง ๆ หว่านชิว ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องรีบมา พักผ่อนให้ดี ที่ร้านมีพี่อยู่แล้ว」
「อืม งั้นเดี๋ยวหนูซื้อซี่โครงหมู 2 ชั่งกลับไป ตอนกลางวันเรากินซี่โครงฉลองกัน」
「ได้เลย พี่รอเธอ」
「พี่ ตอนนั้นหนูทำไม่ดีเอง ทำให้พี่เรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ ถ้าไม่ใช่เพราะหนู…」
「หว่านชิว พูดเรื่องพวกนี้กับพี่ทำไม? พี่เป็นพี่ชายเธอนะ ถ้าเป็นเธอ เธอจะยืนดูพี่ถูกคนอื่นรังแกเหรอ?」
「อืม!」เฉินหว่านชิวพยักหน้ารัวทั้งน้ำตา
ในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนก็ดังมาจากนอกจอ「เฉินหว่านชิว ห้องส่วนตัวหมายเลข 8 โต๊ะสาม คุณโจวเรียกให้เธอเอาเหล้าไปเสิร์ฟ」
「หว่านชิว ไม่ใช่ว่าเลิกงานแล้วเหรอ? ทำไมยังต้องไปเสิร์ฟเหล้าอีก?」เฉินหนานถาม
「อาจมีแขกมาดึก พี่ หนูคุยด้วยไม่ได้แล้ว หนูไปเสิร์ฟเหล้าก่อนนะ」
เฉินหว่านชิวรีบวางสาย
「เด็กคนนี้ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลย」
เฉินหนานส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ไม่นานเขาก็นึกถึงปัญหาข้อหนึ่ง ถ้าเป็นโรงแรมถูกกฎหมายจริง จะเปิดให้บริการตอนตีสี่ตีห้าได้อย่างไร?
「แม่ หว่านชิวทำงานอยู่โรงแรมไหน?」เฉินหนานหันไปถาม
「เรื่องนี้…เธอไม่เคยบอกแม่เลย แม่ถามไปหลายครั้งก็ไม่ยอมบอก บอกแค่ว่าเป็นโรงแรมถูกกฎหมาย แต่หว่านชิวเป็นเด็กฉลาด คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง」ซ่งฮุ่ยเจินตอบพลางคลึงแป้ง
「หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น」
แต่เฉินหนานตัดสินใจไว้แล้วว่า พอน้องสาวกลับมา เขาจะไม่ให้เธอทำงานนี้อีก อย่างน้อยเขาต้องรู้ที่อยู่ของโรงแรมก่อน
ในตอนนั้นเอง เสียงโซ่จักรยาน「เอี๊ยดอ๊าด」ก็ดังมาจากปากตรอกเก่าอันคับแคบ
นั่นเป็นเสียงเฉพาะของจักรยานรุ่นเก่าล้อ 28 นิ้ว
เฉินหนานเงยหน้าตามเสียงขึ้นไป เห็นแสงอรุณที่ปากตรอก
ชายคนหนึ่งสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม เปื้อนฝุ่นหินสีเทาขาวไปทั้งตัว ลงจากรถแล้วเข็นจักรยานมาทางร้านอาหารเช้า
นั่นคือเฉินโส่วเย่ พ่อของเขา
ปีนี้พ่อเพิ่งอายุห้าสิบกว่า แต่ผมกลับขาวโพลนไปหมด เอวที่เคยตั้งตรงงอเหมือนคันธนู ร่างกายผอมแห้งราวกับกิ่งไม้
ยังไม่ทันถึงหน้าร้าน เฉินโส่วเย่ก็หยุดกะทันหัน มือหนึ่งจับจักรยานไว้ ก่อนก้มตัวไออย่างรุนแรง
จากนั้นเขาหยิบกระดาษทิชชูออกมาอุดปาก พอเอากระดาษออกก็เห็นคราบเลือดปนอยู่เป็นก้อน
เฉินโส่วเย่กวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง เห็นว่าภรรยากับลูกไม่ทันสังเกต เขาจึงรีบทิ้งกระดาษลงถังขยะ
จัดการร่องรอยเรียบร้อยแล้ว เขาตบเสื้อคลุมสองสามที คลายคอเสื้อ ก่อนล้วงของชิ้นหนึ่งที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อชั้นในซึ่งสะอาดที่สุดอย่างทะนุถนอม
มุมหนึ่งของกระดาษหนังสือพิมพ์เผยให้เห็นมันเทศเผาครึ่งหัวที่ยังร้อนอยู่
ทุกเช้าหลังเลิกงานจากโรงงานหิน ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน เขาก็จะแวะซื้อเผือกมันเทศครึ่งหัวจากร้านขายมันเทศเผา ซุกไว้ในอกให้อุ่นด้วยไอร้อนจากร่างกาย แล้วนำกลับมาเอาใจลูกชายที่ปัญญาอ่อน
เมื่อมองมันเทศเผา ในที่สุดรอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าเฉินโส่วเย่
เขาจอดจักรยานแล้วเดินไปยังร้านอาหาร ทว่ากลับเห็นภรรยากำลังเช็ดน้ำตา
นั่นคือน้ำตาแห่งความยินดี แต่เฉินโส่วเย่ไม่รู้เรื่อง
「ฮุ่ยเจิน ทำไมร้องไห้ล่ะ? เสี่ยวหนานก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ?」
เฉินโส่วเย่พูดพลางปอกมันเทศเผาแล้วยื่นให้เฉินหนาน「ลูก หิวแล้วใช่ไหม รีบกินตอนร้อน ๆ」
แต่เมื่อเขามองแววตาของเฉินหนาน ก็พลันชะงักไป
ลูกชายดูไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย แววตากระจ่างใสขึ้น น้ำลายที่เคยไหลอยู่ตรงมุมปากตลอดเวลาก็ดูเหมือนจะหายไปแล้ว?
เขาหันไปมองข้าง ๆ เชือกสีแดงวางพาดอยู่ตรงขอบเขียง ลูกชายไม่ได้ผูกเชือกไว้ด้วย
เกิดอะไรขึ้น?
ซ่งฮุ่ยเจินได้ยินเสียงจึงรีบหันกลับมา มองสามีด้วยสีหน้ายินดี「โส่วเย่ เสี่ยวหนานหายดีแล้ว ลูกชายเราหายดีแล้ว!」
「นี่…เป็นไปได้ยังไง?」
เฉินโส่วเย่ขมวดคิ้วจนเกิดรอยย่น เขามองเฉินหนานแล้วมองภรรยา ข่าวที่ถาโถมเข้ามาทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน
「เขาหายดีจริง ๆ เมื่อกี้เขาแก้เชือกเอง แถมยังช่วยฉันยกเข่งนึ่งด้วย เขาไม่โง่แล้วจริง ๆ」
ซ่งฮุ่ยเจินเดินเข้ามาคว้าเสื้อสามี คล้ายอยากให้เขาเชื่อ จึงดึงแรงไม่น้อย
「พ่อ ผมหายดีแล้วจริง ๆ!」เฉินหนานเอ่ยขึ้นในที่สุด เขามองชายผมขาวโพลนตรงหน้า ความรู้สึกมากมายตีปนกันอยู่ในใจ
「หาย…หายดีจริง ๆ เหรอ?」
「งั้นร้องเพลงลูกนกน้อยให้พ่อฟังสักเพลงสิ!」เฉินโส่วเย่พึมพำ ราวกับกลัวว่าสิ่งที่เห็นจะไม่ใช่ความจริง
「ลูกนกน้อยสวมเสื้อหลากสี ทุกปีฤดูใบไม้ผลิก็บินมาที่นี่!」
ซ่งฮุ่ยเจินร้องตามไปด้วย ไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งครอบครัวต่างมีน้ำตาเอ่อเต็มใบหน้า
「ลูกเอ๋ย ในที่สุดลูกก็หายดีแล้ว!」มันเทศเผาในมือเฉินโส่วเย่หล่นลงพื้นดังเพล้ง
เขาจับมือเฉินหนานไว้ ตัวสั่นเทา น้ำตาแห่งวัยชราไหลอาบแก้ม
「พ่อ หกปีมานี้พ่อลำบากเพราะผมแล้ว」เสียงของเฉินหนานสะอื้นเล็กน้อย
「พูดอะไรแบบนั้น พ่อเป็นพ่อของลูกนะ!」
เฉินโส่วเย่ลูบหน้าผากเฉินหนานอย่างรักใคร่「แต่พูดถึงเรื่องนี้ ถ้าลูกไม่เป็นอะไร ป่านนี้อาจแต่งงานกับโยวฉู่ไปแล้วก็ได้…」
「เสิ่นโยวฉู่?」ภาพหญิงสาวผู้บริสุทธิ์และไร้เดียงสาคนหนึ่งผุดขึ้นมาตรงหน้าเฉินหนาน
「ตาแก่เฉิน ยังจะพูดเรื่องนั้นอีกทำไม?」ซ่งฮุ่ยเจินหันไปตำหนิสามี
「ใช่ ๆ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว แค่ก ๆ!」
บางทีอาจเพราะอารมณ์ตื่นเต้นเกินไป หน้าอกของเฉินโส่วเย่กระเพื่อมอย่างรุนแรง ก่อนจะไออย่างทรมานอีกระลอก ใบหน้าแดงก่ำจนเกือบม่วง
เมื่อเห็นพ่อไอ เฉินหนานก็รู้สึกสงสาร เขารู้ดีว่านี่เป็นเพราะพ่อรับงานขัดหินกะกลางคืนที่คนอื่นไม่อยากทำเพื่อหาเงินเพิ่ม สูดฝุ่นหินเข้าไปเป็นเวลานานจนเป็นโรคปอดฝุ่นหินขั้นรุนแรง
หากปล่อยไว้ต่ออีกไม่กี่เดือน จนปอดเกิดพังผืดอย่างสมบูรณ์ ต่อให้เป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ก็ช่วยไม่ทัน!
รักษาโรคต้องรีบรักษาแต่เนิ่น ๆ
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งฟื้นสติ ในมือไม่มีทั้งเข็มเงินและยาวิเศษ
อย่างไรก็ตาม ในเข่งนึ่งไม้ไผ่ใบใหญ่บนเตาถ่าน ไอร้อนจากซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งสุกก็กำลังพวยพุ่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย
เฉินหนานมองไอขาวหนาทึบกลุ่มนั้น แล้วตัดสินใจได้ทันที
ในโลกบำเพ็ญเพียรไท่ซวี มีเคล็ดวิชาพื้นฐานที่ถ่ายทอดให้คนงานเก็บยาผู้ทุกข์ยากในดินแดนหนาวเหน็บ ใช้ฝึกปราณเลือดและพลังลมปราณ ชื่อว่า《วิชามังกรจำศีลกลืนลมหายใจ》
จุดเด่นที่สุดของวิชานี้คือไม่จำเป็นต้องดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดิน
แม้อยู่ในแดนมนุษย์อันแร้นแค้นที่พลังวิญญาณเหือดแห้งโดยสิ้นเชิง ขอเพียงสูดไอร้อนจากธัญพืชที่นึ่งสุกเข้าไประหว่างลมหายใจ แล้วใช้จังหวะการหายใจจากหน้าอกและท้องแบบพิเศษ ก็จะจุดเพลิงแท้ปราณเลือดสายหนึ่งขึ้นในจุดมิ่งเหมินบริเวณเอวได้
ไม่เพียงช่วยบำรุงกระดูกและเส้นเอ็น ยังช่วยสลายเลือดคั่งอุดตันในอวัยวะภายในของมนุษย์ธรรมดาได้ด้วย
ฟู่!
เฉินหนานยืนข้างเข่งนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างฉับพลัน
กลิ่นหอมร้อนกรุ่นของธัญพืชกับเนื้อไหลผ่านโพรงจมูกเข้าสู่ปอด หน้าอกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย เสียงทึบเบา ๆ ดังมาจากช่องท้อง
เพียงหายใจสามครั้ง เพลิงแท้ปราณเลือดอันอ่อนจางแต่ร้อนแรงสายหนึ่งก็ลุกโชนขึ้นในจุดมิ่งเหมินของเขาทันที ก่อนเคลื่อนไปตามเส้นลมปราณสู่ฝ่ามือขวา
เฉินหนานเดินไปด้านหลังเฉินโส่วเย่ วางมือขวาแตะจุดเฟ่ยอวี๋บริเวณหลังของพ่ออย่างดูผิวเผินคล้ายไม่ได้ตั้งใจ แล้วกดเบา ๆ
พลังแฝงอุ่นร้อนและยืดยาวสายหนึ่งทะลุผ่านเสื้อผ้า กระแทกตรงจุดอย่างแม่นยำเข้าที่เลือดคั่งจากฝุ่นหินซึ่งสะสมอยู่บริเวณฐานปอดทั้งสองข้างมาหลายปี!
「อั่ก!」
ร่างของเฉินโส่วเย่สั่นสะท้าน เขาอ้าปากกระอักของเหลวสีแดงคล้ำปนฝุ่นหินออกมาคำใหญ่
เมื่อเสมหะเก่าก้อนนี้ถูกขับออกมา เฉินโส่วเย่ก็รู้สึกเหมือนมีแผ่นประคบร้อนวางอยู่กลางหลัง
ความอึดอัดในอกที่เดิมเหมือนถูกยัดด้วยสำลีพลันโล่งขึ้น หายใจได้สะดวกอย่างยิ่ง
「เอ๊ะ? โส่วเย่ ทำไมสีหน้าดูแดงระเรื่อขึ้นเยอะเลยล่ะ?」
ซ่งฮุ่ยเจินมองสามีอย่างประหลาดใจ
เฉินโส่วเย่เองก็ชะงัก เขาลูบหน้าอกตัวเองแล้วลองสูดหายใจเข้าลึก ๆ พบว่าไม่หอบเลยแม้แต่น้อย
เขาหันไปมองลูกชายอย่างประหลาดใจ「เสี่ยวหนาน เมื่อกี้ลูกตบหลังพ่อแบบนั้น ไปเรียนมาจากใคร?」
เฉินหนานเตรียมคำอธิบายไว้แล้ว
เขารู้ดีว่าตอนนี้เพิ่งกลับมา ยังเป็นเพียงคนธรรมดา สังคมยุคปัจจุบันเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด อาวุธปืน และขุมกำลังอื่นอีกไม่น้อย
ก่อนจะมีความสามารถพอปกป้องตัวเอง เขาห้ามเปิดเผยเรื่องโลกบำเพ็ญเพียรแม้แต่คำเดียว
ไม่อย่างนั้น วันดีคืนดีอาจมีคนจากห้องทดลองมาจับตัวเขาไปผ่าศึกษาก็ได้
「พ่อ แม่ จริง ๆ แล้วตลอดหกปีนี้ ถึงภายนอกผมจะดูปัญญาอ่อน แต่ในหัวกลับฝันยาวนานมาก」
เฉินหนานใช้ไม้กวาดกวาดของเหลวสีดำบนพื้นใส่กระด้งไปด้วย อธิบายอย่างใจเย็นไปด้วย
「ในฝันมีนักพรตเท้าเปล่าสะพายตะกร้ายา คอยสอนวิธีบำรุงสุขภาพด้วยการควบคุมลมหายใจและการกลืนลมปราณ ทั้งยังสอนวิชาแพทย์โบราณกับวิชาดูโหงวเฮ้งทำนายดวงชะตาให้ผมไม่น้อย เมื่อกี้เป็นวิชาผลักเส้นลมปราณกระตุ้นเลือดที่นักพรตสอน」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งฮุ่ยเจินกับเฉินโส่วเย่ก็สบตากัน ทั้งคู่ไม่ได้สงสัย กลับประนมมือคำนับฟ้าต่อเนื่องกันหลายครั้ง
ในสายตาของคนรุ่นเก่า เคราะห์หนักไม่ตายย่อมมีโชคตามมา เป็นคนโง่อยู่หกปีแล้วได้พบเซียนนักพรตถ่ายทอดวิชาในฝัน นี่มันบรรพบุรุษตระกูลเฉินแสดงปาฏิหาริย์แล้ว!
ตอนนี้อาการป่วยของพ่อเริ่มดีขึ้น เฉินหนานก็หายจากอาการปัญญาอ่อน ครอบครัวช่วยกันทำงานอย่างมีความสุข
เฉินหนานถือโอกาสถามเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหกปีที่ผ่านมาเพิ่ม เพราะแม้ร่างกายของเขาจะอยู่ที่นี่ แต่ตอนนั้นสติไม่สมประกอบ ความทรงจำหลายอย่างจึงเป็นเพียงเศษเสี้ยว ยังมีเรื่องมากมายที่ต้องตรวจสอบให้แน่ชัด
เมื่อดวงอาทิตย์ค่อย ๆ สูงขึ้น ลูกค้าที่แผงก็เริ่มมากขึ้น
ซาลาเปาที่แม่นึ่งด้วยเตาถ่านแท้มีชื่อเสียงมากบนถนนเก่าแห่งนี้ ผู้คนไม่น้อยแวะมาซื้อเพราะได้ยินชื่อเสียง
หลังยุ่งอยู่พักหนึ่ง เฉินหนานก็อยากหยิบซาลาเปามาลองชิมสักลูก
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเบรกรถดังแสบแก้วหูก็ดังขึ้น!
เอี๊ยด!
เอี๊ยดดด!
รถเบนซ์สีดำสองคันแล่นพรวดเข้าปากตรอกอย่างอุกอาจ คันหนึ่งตามหลังอีกคัน ทำให้คนไม่น้อยรีบหลบไปด้านข้างด้วยความตกใจ
ซ่า!
ล้อรถบดผ่านแอ่งน้ำขัง น้ำโคลนขุ่นกระเซ็นขึ้นมา สาดใส่ป้ายไม้ร้านอาหารเช้า「ร้านอาหารเช้าเหล่าเฉินจี้」เต็ม ๆ
สีหน้าของเฉินหนานพลันเย็นชาลง
คนพวกนี้เป็นใคร ถึงได้กร่างขนาดนี้?
ปัง ๆ!
ประตูรถมายบัคคันหน้าถูกเปิดออกก่อน
ชายหนุ่มสวมสูทตัดเย็บชั้นสูงและแว่นตากรอบทองลงจากรถก่อน
เขามองพื้นดินที่เปื้อนเถ้าถ่านใต้เท้าด้วยสีหน้ารังเกียจ กางร่มสีดำ ก่อนเปิดประตูรถด้านหลัง
จากนั้นเรียวขาสวยงามที่หุ้มถุงน่องสีเนื้อก็ยื่นลงมาจากรถ
หญิงสาวที่ลงมาดูอายุราว 24-25 ปี ผิวขาวผ่องสะดุดตา รูปร่างสูงโปร่ง ใต้เสื้อโค้ตสีเบจ หน้าอกอวบอิ่ม ใบหน้าละเอียดงดงาม ผิวชุ่มชื้น เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง
เธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคู่หมั้นที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ก่อนเฉินหนานจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อน คุณหนูตระกูลเสิ่น เสิ่นโยวฉู่
ในอดีต ตระกูลเฉินกับตระกูลเสิ่นสนิทสนมกันมาก
เมื่อสิบปีก่อน ตระกูลเสิ่นล้มละลายเพราะพนันหยก เจ้าหนี้ยกโขยงมาปิดประตู เสิ่นว่านซานคุกเข่าหน้าร้านแกะสลักหยกตระกูลเฉิน ขอให้เหล่าเฉินช่วยชีวิต!
เฉินโส่วเย่ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบเงินเก็บทั้งหมดที่มีในบ้านหนึ่งแสนหยวนให้ตระกูลเสิ่นยืมไปหมุนเวียน
ไม่เพียงเท่านั้น เฉินโส่วเย่ยังอดหลับอดนอนติดต่อกันสามคืน ไม่คิดค่าแรงสักหยวน ลงมือแกะสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกจักรพรรดิหยดน้ำให้ตระกูลเสิ่นด้วยตัวเอง
เพราะพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกจักรพรรดิหยดน้ำองค์นี้ ตระกูลเสิ่นจึงโด่งดังขึ้นมาทันทีในงานแสดงอัญมณี ค่อย ๆ ขยายกิจการจนกลายเป็นเครื่องประดับตระกูลเสิ่นในวันนี้!
ตอนนั้นเอง เสิ่นว่านซานซาบซึ้งในบุญคุณของตระกูลเฉิน จึงเป็นฝ่ายเสนอเรื่องแต่งงานระหว่างสองตระกูลด้วยตัวเอง
แต่ตอนนี้กิจการของตระกูลเสิ่นกำลังรุ่งเรือง รุดหน้าอย่างรวดเร็ว
ส่วนตระกูลเฉินกลับติดหล่มแทบมิดหัว เพราะถูกลูกชายปัญญาอ่อนอย่างเฉินหนานถ่วงรั้ง
สถานการณ์ของทั้งสองตระกูลแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
เสิ่นโยวฉู่ซึ่งกลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบคนใหม่ของเครื่องประดับตระกูลเสิ่นแล้ว
ด้านหลังเสิ่นโยวฉู่ยังมีโจวย่าฉิน มารดาของเธอที่สวมทองประดับเงินและมีสีหน้าเย่อหยิ่งใจแคบตามมาด้วย
โจวย่าฉินคล้องกระเป๋าแอร์เมสไว้ที่แขนซ้าย มือขวาใช้ผ้าเช็ดหน้าไหมแท้ปิดจมูกแน่น เดินสวมรองเท้าส้นสูงมาที่หน้าร้านอาหารเช้า
เธอไม่แม้แต่จะมองเฉินหนานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงล้วงเอกสารจากกระเป๋าแล้วฟาดลงบนโต๊ะดัง「ปัง」
「เหล่าเฉิน ซ่งฮุ่ยเจิน ในเมื่อครอบครัวพวกเธออยู่กันครบ วันนี้ก็มาพูดกันให้ชัด」
「ก่อนหน้านี้ฉันมาหาหลายครั้งแล้ว เรื่องถอนหมั้นพวกเธอก็เอาแต่ปฏิเสธไม่ยอมตกลง」
「แต่ตอนนี้โยวฉู่ของเราเป็นถึงผู้อำนวยการบริษัทเครื่องประดับตระกูลเสิ่น เดือนหน้าก็จะแต่งงานหมั้นกับคุณชายกู้จากโรงพยาบาลเหรินเหอ จะปล่อยให้ชื่อเสียงต้องถูกไอ้คนโง่น้ำลายยืดจากบ้านพวกเธอถ่วงรั้งไปทั้งชีวิตไม่ได้หรอก」
「วันนี้พวกเธอต้องเซ็น ไม่เซ็นก็ต้องเซ็น!」
โจวย่าฉินเชิดคางสูง แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งราวกับกำลังหยิบยื่นความเมตตา「ตลอดหกปีมานี้ พวกเราทำดีกับตระกูลเฉินมามากพอแล้ว เงินสามหมื่นหยวนนี้ถือเป็นค่าชดเชย!」
ปัง!
เงินสามหมื่นหยวนอีกปึกถูกฟาดลงบนโต๊ะ