ตะวันขึ้นแล้วลับฟ้า ลับฟ้าแล้วขึ้นใหม่ ไม่นานเวลาก็ล่วงเลยไปถึงสามวัน
ดวงตาของเซียวชิงฉือเริ่มเลื่อนลอย ดูอย่างไรก็คล้ายคนใกล้ตายเต็มที
ผ่านไปหนึ่งเค่อ เขาจึงค่อยได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย
“ซี๊ด... เจ็บเอวชะมัด สามวันเต็ม ๆ เลยนะ ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นยอดมนุษย์แล้วเนี่ย”
ตลอดสามวันนี้ เซียวชิงฉือทั้งสุขทั้งทุกข์
ในช่วงแรกเขายังคงอยู่ในอารมณ์เพลิดเพลิน
ไม่เคยประสบพบเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อน แถมครั้งแรกยังเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ ทำให้เขารู้สึกสุขสมอย่างยิ่ง
แต่พอเวลาผ่านไป เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เหตุใดถึงยังไม่หยุดเสียที ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้วนะ
แม้จะสุขสมมาก แต่ก็ทำเช่นนี้ตลอดเวลาไม่ได้ เรื่องทุกอย่างย่อมมีขีดจำกัด
ครั้นฟ้าเริ่มสาง เขาก็รู้สึกว่าตนใกล้ตายเต็มที เรี่ยวแรงในกายเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น
เซียวชิงฉือมองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนร่างตน ความหวาดกลัวพลันผุดขึ้นในใจเล็กน้อย
ใครจะไม่กลัวเล่า ถูกสูบเรี่ยวแรงต่อเนื่องถึงสามวัน ต่อให้เป็นเหล็กก็ยังทนไม่ไหว
ขณะนั้นเอง ขนตาของหญิงสาวในอ้อมแขนก็ไหวระริก ไม่นานนางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สติของนางยังพร่าเลือน ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า
นางลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตา ทว่าคราวนี้กลับทำให้เซียวชิงฉือต้องลำบาก
“ซี๊ด...”
หญิงสาวนั่งตัวตรง แถมยังบังเอิญนั่งทับลงบน……
เมื่อได้ยินเสียง นางก็เอียงหน้าก้มมองอย่างสงสัย
ทั้งสองสบตากันอย่างจัง หญิงสาวมองสำรวจเขาก่อน จากนั้นจึงมองไปรอบ ๆ และสภาพของทั้งคู่ในตอนนี้
ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางแดงขึ้นให้เห็นชัดเจน แดงราวกับผลแอปเปิลลูกโต
“กรี๊ด!!”
หญิงสาวกรีดร้องแล้วรีบกระโดดลงจากตัวเซียวชิงฉือทันที
นางเอนกายพิงต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ หอบหายใจอย่างหนัก
เมื่อสัมผัสได้ถึงความปวดเมื่อยทั่วร่าง ภาพความบ้าคลั่งตลอดสามวันก็วาบผ่านความคิดอย่างรวดเร็ว
เวลานี้ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางแดงจนแทบมีหยดน้ำไหลออกมา
นางมองเซียวชิงฉือที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา ประกายแสงสีฟ้าวูบไหวในมือ ทำท่าจะจัดการเขาเสีย
แต่ดูเหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหัวเราะขื่น ๆ ก่อนที่แสงสีฟ้าจะสลายไปจนหมด
เซียวชิงฉือมองนาง แล้วในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอกได้เสียที
ตลอดสามวัน เขาหมดสติแล้วก็หลับ หลับแล้วก็หมดสติ
ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาเห็นนางยังคงเคลื่อนไหวต่อ เขาก็รู้สึกเพียงว่าชีวิตคงถึงคราวสิ้นสุดแล้ว เกรงว่าคงไม่ได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้อีก
“ฮึก ๆ... ซี๊ด...”
หญิงสาวเริ่มสะอื้นเบา ๆ ซุกใบหน้าไว้ระหว่างขาทั้งสอง ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
ผ่านไปหนึ่งเค่อ ในที่สุดนางก็หยุดร้องไห้
จากนั้นจึงเริ่มชำระล้างร่างกาย
แล้วนางก็หยิบชุดสีขาวตัวใหม่ออกมาสวมใส่จนเรียบร้อย
นางค่อย ๆ เดินมาหาเซียวชิงฉือ สายตาอดมองไปยัง……ไม่ได้
นางขบฟัน ใบหน้าเผยความขุ่นเคืองราวกับผิดหวังที่เขาไม่เอาไหน แต่ท้ายที่สุดก็ยังฝืนข่มใจไว้
หญิงสาวยื่นมือไปปลดพันธนาการบนตัวเซียวชิงฉือ
ทันทีที่พันธนาการคลายออก เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้น เมื่อกลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง เขารีบขยับแขนขาทันที
เซียวชิงฉือเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เงาหนึ่งกลับทอดลงมาปกคลุมเขาเสียก่อน
“สวมเสีย”
เซียวชิงฉือรับมาดู พบว่าเป็นเสื้อคลุมตัวยาว
เขามองเสื้อคลุมในมืออย่างงุนงง ก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า สุดท้ายก็ยอมสวมมันลงไป
“อา... ซี๊ด...”
เซียวชิงฉือเพิ่งยืนขึ้น ขาก็อ่อนยวบจนเกือบทรงตัวไม่อยู่
“นางเซียนท่านนี้ เรื่องในช่วงหลายวันนี้...”
“หุบปาก!”
เซียวชิงฉือเพิ่งจะเอ่ยปากอธิบาย ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกนางเซียนตวาดขัดเสียก่อน
“เจ้าชื่ออะไร?”
น้ำเสียงของนางเซียนราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด
“เซียว... เซียวชิงฉือ”
เซียวชิงฉือตอบพลางประคองเอว
“ดี เช่นนั้นต่อไปข้าจะเป็นอาจารย์ของเจ้า จงตามข้ากลับสำนักเสวียนอวิ๋น”
หลังพูดจบ นางเซียนก็ใช้มือขวาร่ายเคล็ดกระบวนท่า กระบี่ยาวสีฟ้าสองเล่มบินมาหยุดอยู่ข้างกาย
“ขึ้นมา”
นางเซียนขึ้นไปยืนบนกระบี่เล่มหนึ่งก่อน
“หา???”
เซียวชิงฉือมองนางอย่างงุนงง แต่ยังไม่ทันได้ถามสักคำ ก็มีพลังไร้รูปร่างผลักแผ่นหลังเขาให้พุ่งไปข้างหน้า จังหวะพอดิบพอดีที่เขาขึ้นไปยืนบนกระบี่ได้
จากนั้นนางเซียนก็แตะปลายเท้าเบา ๆ กระบี่ยาวทั้งสองเล่มทะยานออกไปพร้อมกัน
ความเร็วในการเหินฟ้าสูงยิ่ง เซียวชิงฉือแทบลืมตาไม่ขึ้น
ครึ่งวันที่เหลือ ทั้งสองใช้เวลากับการเหินกระบี่
เซียวชิงฉือค่อย ๆ ปรับตัวได้ หลังจากนั้นเขาก็คิดจะอธิบายอีกครั้ง
แต่กลับถูกนางเซียนปรายตามองจนไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว
ยามเย็น ทั้งสองก็มาถึงสำนักแห่งหนึ่ง
แสงสนธยาค่อย ๆ โรยตัว เมฆสีชาดยามอัสดงแตกกระจายเหนือยอดเขาเขียวชอุ่มสลับซับซ้อน ทะเลเมฆพลิ้วไหวดุจปุยฝ้าย ขับให้สำนักเสวียนอวิ๋นทั้งสำนักดูเลื่อนลอยเหนือโลก ราวกับเซียนตำหนักกลางแดนสวรรค์
กระบี่ยาวสีครามสองเล่มแหวกผ่านแสงยามพลบค่ำ ก่อนร่อนลงอย่างมั่นคงเบื้องหน้าประตูสำนัก
แสงวิญญาณบนตัวกระบี่ค่อย ๆ จางหาย กลายเป็นจุดแสงเล็กละเอียดสลายไปในสายลมยามเย็น เซียวชิงฉือขาอ่อนจนเซไปสองก้าวกว่าจะฝืนยืนมั่นคงได้ กล้ามเนื้อและกระดูกที่ถูกพันธนาการมาหลายวันยังไม่ทันคลายความปวดเมื่อย อีกทั้งยังต้องโคลงเคลงอยู่กลางอากาศครึ่งวันจากการเหินกระบี่ ทำให้เขารู้สึกมึนงงราวกับฟ้าดินหมุนวน ขาทั้งสองชาจนไร้ความรู้สึก แม้แต่ลมหายใจก็ยังพร่าเลือน
เขาเงยหน้ามอง แล้วชะงักงันไปทันที
เบื้องหน้าคือประตูภูเขาสูงตระหง่าน สร้างขึ้นจากหยกอุ่นและศิลาวิญญาณอายุพันปี เหนือซุ้มประตูสูงใหญ่แขวนป้ายทองคำโบราณแผ่นหนึ่ง
ลายพู่กันทรงพลังและพลิ้วไหว อักษรทองคำสามตัวบนป้ายส่องประกายเจิดจ้าในแสงอาทิตย์ยามเย็น รายล้อมด้วยกลิ่นอายเซียนวิญญาณอันบางเบา
เมฆหมอกโอบล้อมสองฟากประตูสำนัก ตำหนักหยกเรียงรายเป็นชั้น ๆ สร้างอิงไหล่เขา ชายคางอนชี้ทะลวงทะเลเมฆ บันไดศิลาคดเคี้ยวทอดยาวสู่ส่วนลึกของหมู่เมฆ ทุกแห่งหนมีทั้งบุปผาพิสดารและสมุนไพรหยกเอนกายไหวตามลม วิหควิญญาณโผบินขึ้นลง เสียงระฆังใสกังวานแผ่กระจายทั่วภูผา ชำระล้างจิตใจผู้คน
ที่นี่คือสำนักฝ่ายธรรมะอันยิ่งใหญ่ซึ่งเลื่องชื่อไปทั่วหล้า สำนักเสวียนอวิ๋น
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขาเก็บงำไอเย็นเยียบรอบตัว ชุดขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลมภูเขา เส้นผมดำขลับปลิวสยายไปตามสายลม คิ้วตางดงามหมดจดทว่าแฝงไว้ด้วยความห่างเหินบาง ๆ น่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงโทสะ
ทั้งสองเข้าไปในสำนักพร้อมกัน จากนั้นนางเซียนก็พาเซียวจิ่นฉือไปยังยอดเขาประมุขสำนัก
ทันทีที่ทั้งสองมาถึงยอดเขาประมุขสำนัก หญิงสาวในชุดสีม่วงคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ชิงเยว่ คนผู้นี้คือ...”
หญิงสาวมองเซียวชิงเยว่ก่อน จากนั้นก็เริ่มมองสำรวจเซียวชิงฉือที่อยู่ด้านหลังนางด้วยความสงสัย
“เขาชื่อเซียวชิงฉือ เป็นศิษย์ของข้า”
น้ำเสียงของเซียวชิงเยว่ราบเรียบ เห็นได้ชัดว่านางกลับคืนสู่สภาพนางเซียนผู้เย็นชาแล้ว
“หา เจ้าได้ศิษย์แล้วหรือ? คิดตกแล้วสินะ ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้บอกว่าไม่มีความคิดจะรับศิษย์หรอกหรือ?”
หญิงสาวมองนางอย่างฉงน
“ตอนนี้มีแล้ว”
เซียวชิงเยว่ยังคงมีน้ำเสียงเย็นชา
“เดี๋ยวก่อน กายาหยางแท้ชาดส่อง! บนโลกนี้มีกายาลักษณะนี้อยู่จริงด้วยหรือ เช่นนั้นก็เข้ากันกับกายากระดูกไขกระดูกเหมันต์ของเจ้าพอดีไม่ใช่หรือ...”
“ข้ามาแค่เพื่อบอกเจ้า เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว”
เซียวชิงเยว่เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างฉับพลัน