“อือ... อึก... เจ็บเหลือเกิน”
กลางป่าทึบแห่งหนึ่ง เซียวชิงฉือขมวดคิ้วแล้วลืมตาขึ้น
“บัดซบเอ๊ย แค่จะออกไปหาอะไรกิน ดันเจอเรื่องใหญ่เข้าให้เสียได้”
เซียวชิงฉือโงนเงนลุกขึ้นยืน เขารู้สึกว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของตนเองโดยสิ้นเชิง
“นี่มันสถานที่บ้าอะไรกัน”
เซียวชิงฉือมองต้นไม้รอบตัวด้วยความฉงน
“ที่นี่ใช่ในประเทศหรือเปล่า แล้วเรื่องใหญ่ที่เจอนี่พาฉันมาโผล่ที่ไหนกัน”
เซียวชิงฉือกวาดตามองไปรอบด้าน แต่ไม่รู้เลยว่าตนอยู่ที่ใด
“หืม เสียงอะไรน่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติจากด้านหลัง เขาจึงหันกลับไปอย่างสงสัย
แต่เพิ่งหันตัว เสียง “ปัง” ก็ดังขึ้น เขาถูกชนจนล้มลงกับพื้น
เซียวชิงฉือเจ็บจนลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา
สัมผัสนุ่มนวลอุ่นละมุนพลันแนบชิดเข้ามา ทำให้เซียวชิงฉือแข็งทื่อไปทั้งร่าง
หญิงสาวสวมกระโปรงยาวสีฟ้าน้ำแข็งเรียบหรูเหนือโลกีย์ เนื้อผ้าพลิ้วไหวดุจแพรเมฆ ประดับลวดลายแสงระยิบระยับอย่างประณีตตามชายผ้า
ท่ามกลางแสงเงาพร่าเลือนในป่า ร่างของนางเปล่งประกายเรืองรองจาง ๆ ขับให้รูปร่างเพรียวบางอรชร ประหนึ่งบัวเขียวใต้แสงจันทร์
นางมีโฉมงามล่มฟ้า คิ้วตาประณีตดุจภาพวาด จมูกโด่งงาม ริมฝีปากอิ่มเอิบงดงาม
เดิมทีนางควรเป็นเซียนหญิงผู้เย็นชาเหินห่าง ไร้มลทินโลกีย์ ทว่าบัดนี้กลับไม่เหลือความสงบนิ่งดังเช่นปกติ
ใบหน้างดงามหมดจดเจือสีแดงเข้มระเรื่อ ตั้งแต่ติ่งหูขาวผ่องไล่ลงไปถึงปลายคาง ราวกับถูกแต่งแต้มด้วยแสงอรุณทั่วฟ้า
เส้นผมของนางยุ่งเหยิง ปล่อยสยายลงบนไหล่และอาภรณ์ของเซียวชิงฉือ
ไหล่บอบบางสั่นไหวรุนแรง นางหอบหายใจถี่กระชั้น ลมหายใจยาวขาดห้วงและสับสน เผยให้เห็นความอ่อนแรงกับความร้อนรุ่มที่ยากจะปกปิด
ดวงตากลมเรียวที่เดิมเย็นเยียบดุจสายน้ำ บัดนี้กลับพร่าเลือนด้วยม่านหมอกชื้นแฉะ แววตาล่องลอยไร้จุดหมาย ขนตายาวสั่นระริกไม่หยุด ราวปีกผีเสื้อที่ถูกรบกวนด้วยพายุคลั่ง
ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก เดิมควรเย็นเยียบราวหิมะ ทว่าบัดนี้กลับร้อนผ่าว ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยพิงอยู่ในอ้อมแขนเซียวชิงฉือ ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือ
ทั้งที่เป็นโฉมงามสูงส่งเหนือผู้คน ประหนึ่งเซียนผู้ถูกขับจากฟ้าชั้นเก้า
บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาและเปราะบาง รอบกายอบอวลด้วยบรรยากาศชวนใจสั่นและราวกับพร้อมแตกสลาย
สมองของเซียวชิงฉือพลันหยุดทำงาน ร่างแข็งทื่อจนไม่กล้าขยับ
เขาสัมผัสได้ถึงร่างอุ่นนุ่มของหญิงสาวในอ้อมแขน กลิ่นหอมเย็นสดชื่นเจือไอร้อนบางเบาลอยอวลอยู่ปลายจมูก
เขากลืนน้ำลายลงคอ สีหน้าเหม่อลอย
“เดี๋ยวก่อน... เซียนหญิงท่านนี้ เหตุใด... เหตุใดจึงชนข้าเล่า?!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวในอ้อมแขนก็ฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย
นางมองเด็กหนุ่มใต้ร่างด้วยสายตาพร่ามัว ริมฝีปากแดงเผยอออก ทว่ากลับเปล่งได้เพียงเสียงแผ่วเบาขาดห้วง
พลังวิญญาณรอบกายปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง เห็นได้ชัดว่านางถูกอาการประหลาดเล่นงาน จนสูญเสียการควบคุมตนเองไปนานแล้ว
“ร้อน... ร้อนเหลือเกิน”
หญิงสาวเปล่งเสียงเย้ายวนชวนใจสั่น จนเซียวชิงฉือรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ
“ร้อนเหลือเกิน... อยากได้เหลือเกิน”
จากนั้นสองมือของหญิงสาวก็เริ่มอยู่ไม่สุข นางฉุดกระชากเสื้อผ้าของเซียวชิงฉือ
???!!!
เซียวชิงฉือเบิกตากว้างในทันที
“เดี๋ยวก่อน เซียนหญิงท่านนี้ โปรดใจเย็นก่อน ท่านกำลังทำอันใดกัน”
“เอา... ข้าอยากได้... ให้ข้า...”
หญิงสาวยังคงพึมพำ ไอลมหายใจร้อนผ่าวพ่นกระทบใบหน้าเซียวชิงฉือซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างของเขาพลอยร้อนรุ่มขึ้นมาบ้าง
“เซียนหญิงท่านนี้ โปรดอย่าทำเช่นนี้เลย ข้าไม่ใช่คนเหลวไหล”
เซียวชิงฉือพยายามผลักนางออกอย่างสุดกำลัง ทว่าอีกฝ่ายกลับเกาะติดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
หญิงสาวค่อย ๆ ยันกายขึ้น มองชายหนุ่มเบื้องล่าง แล้วเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
ท้ายที่สุด นางราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ ดวงตาหยาดเยิ้มฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นวูบหนึ่ง
“...ช่างเถิด... เป็นเจ้านั่นแหละ...”
กล่าวจบ นางก็ขับเคลื่อนพลังวิญญาณ ตรึงแขนขาทั้งสี่ของชายหนุ่มใต้ร่างไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา
เซียวชิงฉือมองนางอย่างตะลึงงัน
“ท่านคิดจะทำอะไรกัน?!”
หญิงสาวไม่สนใจเขา มือทั้งสองปลดสายคาดเอวออกแล้ว
“เดี๋ยว ๆ เซียนหญิง ท่านจะทำอะไรน่ะ”
เซียวชิงฉือดิ้นรนอย่างลนลาน บัดนี้เขาลืมความเจ็บปวดจากร่างกายเมื่อครู่ไปหมดแล้ว
ไม่นานนัก เสื้อผ้าทีละชิ้นก็ถูกโยนลงพื้น กระทั่งผ้าชิ้นสุดท้ายร่วงหล่น ลำแสงศักดิ์สิทธิ์ก็พลันสว่างวาบขึ้นกลางป่า
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เซียวชิงฉือรู้สึกแทบเลือดกำเดาไหล
พอตั้งสติได้ เขาก็ยิ่งลนลานกว่าเดิม
ในป่ารกร้างเช่นนี้จะมีหญิงงามถึงเพียงนี้ได้อย่างไร นี่ต้องเป็นกลอุบายหลอกลวงอะไรสักอย่างแน่
“พูดมากเสียจริง”
หญิงสาวหอบหายใจพลางมองเขา จากนั้นก็โน้มลงจูบริมฝีปากของเขาทันที
???
ชั่วขณะที่ริมฝีปากสัมผัสกัน สัมผัสอุ่นนุ่มก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สมองของเซียวชิงฉือพลันว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา
เสียงลมพัดผ่านป่าและเสียงใบไม้เสียดสีกันข้างหูพลันเลือนหาย ในสายตาเหลือเพียงดวงตาคู่งามพร่าเลือนเปี่ยมความร้อนแรงของหญิงสาวตรงหน้า
ท่วงท่าเย้ายวนของเซียนหญิงผู้เย็นชาที่บัดนี้ตกอยู่ในห้วงเสน่หา ความแตกต่างสุดขั้วนั้นกระแทกประสาทของเขาอย่างรุนแรง จนทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่ แม้แต่ลมหายใจก็หยุดชะงัก สมองขาวโพลนไปหมด
หลังความเงียบงันผ่านไปหลายวินาที สัญชาตญาณตื่นตระหนกก็ทะลวงความคิดที่หยุดนิ่งของเขา
ไม่ถูกต้อง! ผิดปกติเกินไปแล้ว!
เซียวชิงฉือได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน ความรู้สึกถึงอันตรายรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาเกร็งกายและดิ้นรนสุดกำลัง
แขนขาทั้งสี่ถูกพลังวิญญาณไร้รูปร่างพันธนาการแนบพื้น ราวกับถูกโซ่เหล็กหนักพันจองจำ ไม่ว่าเขาจะบิดตัวหรือออกแรงเพียงใด ร่างก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย การดิ้นรนทั้งหมดไร้ผล มีเพียงกล้ามเนื้อที่ปวดล้าขึ้นเป็นระลอก
รูม่านตาของเขาหดเล็ก ดวงตาเบิกกว้าง
วินาทีต่อมา สัมผัสอ่อนโยนบนริมฝีปากก็เปลี่ยนแปรไปโดยสิ้นเชิง
หญิงสาวไม่ลังเลอีกต่อไป พลังวิญญาณประหลาดที่ปะทุอยู่ในร่างครอบงำนางอย่างสมบูรณ์ นางผู้เคยเย็นชาและหยิ่งทะนง บัดนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างเอาแต่ใจและเร่งร้อน
นางโน้มกายลงเล็กน้อย แรงสัมผัสอ่อนโยนพลันหนักหน่วงขึ้น ปลายลิ้นคล่องแคล่วแทรกผ่านริมฝีปากที่ปิดสนิทของเขาอย่างตรงไปตรงมา กลิ่นหอมเย็นล้ำลึกเจือไอร้อนแผ่ซ่าน ก่อนรุกล้ำเข้ามาอย่างแข็งกร้าวและช่วงชิงลมหายใจอันแผ่วบางไปตามใจ
จุมพิตของนางแตกต่างจากความอ่อนโยนละมุนของหญิงสาวทั่วไป มันแฝงความเร่งร้อนเกือบป่าเถื่อน ประหนึ่งคนใกล้จมน้ำคว้าท่อนไม้เพียงหนึ่งเดียวไว้ แล้วดูดกลืนพลังชีวิตที่จะช่วยให้ตนหลุดพ้นอย่างบ้าคลั่ง
สมองของเซียวชิงฉือยุ่งเหยิงไปหมด หัวใจเต้นกระหน่ำแทบทะลุอก
“อื้อ! ปล่อย...”
เขาครางอู้อี้ พลางเบี่ยงหน้าหลบอย่างสุดกำลัง ทว่าแขนขาถูกพลังวิญญาณพันธนาการไว้ แม้แต่ศีรษะก็ถูกปลายนิ้วเย็นนิด ๆ ของนางประคองตรึงไว้เบา ๆ จึงไม่มีทางหนี
ปลายจมูกมีแต่กลิ่นหอมเย็นเจือความร้อนจากกายนาง ปะปนกับกลิ่นพฤกษาในป่า รายล้อมเขาเป็นชั้น ๆ จนทั่วร่างร้อนรุ่มอย่างควบคุมไม่ได้
เซียนหญิงผู้เย็นชาเหนือโลกีย์ บัดนี้ม่านหมอกชื้นในดวงตากลับยิ่งหนาทึบ หางตาแดงก่ำเผยความเปราะบางราวกับจะแตกสลาย อุณหภูมิร้อนผ่าวทั่วร่างก็ยิ่งน่าตกใจ
ความเสียอาการ ความเร่งร้อน และความเอาแต่ใจของนาง ล้วนเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณหลังถูกวิชาลับประหลาดเล่นงาน จนพลังวิญญาณสูญเสียการควบคุม
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด หญิงสาวจึงค่อยผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากแตะกับหน้าผากของเขาเบา ๆ ลมหายใจที่สับสนของนางรินรดแก้มเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งอุ่นและร้อนผ่าว
เสียงของนางแหบพร่าอ่อนหวาน แฝงความอ่อนแรงถึงขีดสุด พึมพำขาดห้วงว่า “อย่า... ขยับ...”
“มีเพียง... ลมหายใจของเจ้า... ที่สะกดฤทธิ์กู่เผาใจในกายข้าได้...”
เซียวชิงฉือสะท้านไปทั้งร่าง พลันชะงักงัน
กู่เผาใจ?!
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดให้ถี่ถ้วน แววตาพร่ามัวของหญิงสาวก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น ฤทธิ์กู่ที่ปั่นป่วนในกายพลันพลุ่งพล่านอีกครั้ง
นางกัดริมฝีปากล่างแน่น แววตาฉายความเจ็บปวดและจนใจ สติที่เหลืออยู่ถูกความร้อนรุ่มจากกู่เผาใจกลืนกินไปจนหมดสิ้น
นางก้มมองเด็กหนุ่มใต้ร่างผู้มีสีหน้าตื่นตระหนก น้ำเสียงสั่นเครือ แฝงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจเลือกเองได้
“ขออภัย... ข้า... ไม่มีทางเลือก...”
สิ้นเสียง นางก็โน้มกายลงอีกครั้ง สัมผัสอ่อนโยนแต่หนักหน่วงประทับลงมาอีกหน พลังวิญญาณที่วนเวียนอยู่รอบกายยิ่งเข้มข้นขึ้น ห่อหุ้มทั้งสองไว้แน่นหนาท่ามกลางป่าลึกอันเงียบสงัด