หลินเยว่ซีกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็เห็นเกิงเยว่หรงถือของวิ่งมาอย่างเร่งรีบ
“เยว่ซี นายโทรเสร็จแล้วเหรอ?”
หลินเยว่ซีพยักหน้า แล้วตอบเสียงเรียบ ๆ ว่า “อืม”
“แล้วตอนนี้พวกเราไปไหนกันดีล่ะ?” เกิงเยว่หรงมองหลินเยว่ซี สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังมาไม่ถึงเมือง หลินเยว่ซีเคยบอกไว้ว่าจะพาเธอไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ
อาหารที่ลานจื้อชิงจืดชืด เธอกินจนเบื่อไปนานแล้ว ความอยากอาหารเริ่มผุดขึ้นมาแล้ว
หลินเยว่ซีมองออกในพริบตา แววตาแฝงความรังเกียจไว้ลึก ๆ แต่ปากกลับยิ้มพูดว่า
“เยว่หรง ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันกลับไปมีธุระด่วนต้องจัดการ งั้นแบบนี้ ฉันไปซื้อขนมที่สหกรณ์การขายให้ ถือว่าเป็นการขอโทษด้วยก็แล้วกัน”
ถึงจะไม่ได้กินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐก็น่าเสียดาย แต่ได้ขนมมาเป็นห่อหนึ่งก็ถือว่าดีใจเกินคาดแล้ว เกิงเยว่หรงดีใจมากในใจ แต่สีหน้ากลับแสร้งทำเป็นเกรงใจ:
“เยว่ซี นี่... นี่มันไม่เหมาะสมเลยน่า”
หลินเยว่ซีแอบยู่ปากในใจ แต่สีหน้ากลับยิ่งยิ้มใจดี: “ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่พาเธอไปกินข้าวไม่ได้ก็แล้วกัน”
จะให้ม้าวิ่ง ก็ต้องให้กินหญ้า เงินค่าขนมแค่นี้ เธอยังไม่ใส่ใจ
ถ้าเธอทำเรื่องนี้สำเร็จ พ่อแม่บอกว่าจะช่วยเธอหาทางออกจากที่นี่ เพื่อนสนิทของเธออยู่ที่กรุงปักกิ่งกันหมด ถ้าออกไปได้ก็จะไม่ต้องอยู่แบบนี้ มีแต่เกิงเยว่หรงคนเดียวที่ใช้ให้
ทั้งสองไปซื้อขนมที่สหกรณ์การขาย แล้วค่อย ๆ เดินกลับ เกิงเยว่หรงรู้สึกเบื่อ เลยคิดถึงเรื่องที่ลานจื้อชิงเมื่อสองวันก่อน
“เยว่ซี เธอว่าเจียงมู่เหยียนรู้จักฟูมั่วเซวียนกับเจียงเซี่ยชวนได้ยังไงนะ? วันนี้ฉันได้ยินคนอื่นพูด เห็นว่ามีคนเห็นฟูมั่วเซวียนกับเจียงเซี่ยชวนช่วยเจียงมู่เหยียนเก็บฟืนด้วย!”