เหยียนเป่ยเจิ้งเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ผิวคล้ำเพราะแดด รอยยิ้มของเขามีความร่าเริงสดใสแฝงอยู่
สายตาของเขากวาดไปที่ของที่เจียงมู่เหยียนกับฟูมั่วเซวียนถืออยู่ แล้วก็เอ่ยปากอย่างร่าเริงทันที “โอ้ย พวกคุณช่างเกรงใจเหลือเกิน! ตั้งใจว่าเราพวกจื้อชิงเก่าจะออกเงินกันเลี้ยงข้าวสักมื้อ จะให้พวกคุณออกเงินได้ยังไง!”
เจียงมู่เหยียนก้าวขึ้นไปข้างหน้า ยื่นไก่ป่าในมือให้ น้ำเสียงอ่อนโยน “หัวหน้าเหยียนเกรงใจไปแล้ว ไก่ป่าตัวนี้ฉันขึ้นเขาเก็บฟืนตอนบ่ายเห็นพอดีเลยยิงมา ตั้งใจเอามาให้ทุกคนได้ลองชิมกัน”
ฟูมั่วเซวียนไม่พูดมาก แค่ยื่นหมูสามชั้นในมือให้ตามไป
เหยียนเป่ยเจิ้งรับมาด้วยรอยยิ้ม ชั่งน้ำหนักดู แล้วก็พูดเชิญชวน “งั้นฉันก็ไม่เกรงใจพวกคุณแล้ว! มีของดีสองอย่างนี้ คืนนี้ทุกคนคงได้กินอิ่มท้องกันแล้ว!”
พูดจบ เหยียนเป่ยเจิ้งก็หันไปจัดการทันที บางคนถูกสั่งให้ไปจัดการไก่ป่า บางคนก็มานั่งล้อมโต๊ะเด็ดผัก บางคนก็แบกขวานไปผ่าฟืน บางคนก็ยกถังน้ำไปตักน้ำ พอนึกถึงคืนนี้จะได้กินเนื้อหอมๆ ทุกคนก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า ทำงานกันอย่างมีแรงฮึด
หลินเยว่ซีที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำปากเบะ เธอไม่แยแสของพวกนี้เลย!
สายตาเผลอมองไปที่ร่างที่ยังคงโดดเด่นท่ามกลางผู้คน เธอกัดริมฝีปากเบาๆ ปลายนิ้วขดงอเล็กน้อย นึกถึงตอนที่ฟูมั่วเซวียนปฏิเสธอย่างเย็นชาเมื่อครู่นี้ ความคิดที่จะเข้าไปคุยด้วยก็ดับวูบลงทันที
ยังไงต่อไปพวกเขาก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก จะไปฝันเฟื่องไม่มีความเป็นจริงทำไม? ถึงแม้ตอนนี้จะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาอุดตันที่อก อึดอัดจนเจ็บปวดก็เถอะ
เกิงเยว่หรงเห็นท่าทีลังเลใจแบบนั้นของเธอ สายตาหมุนไปหมุนมา แอบขยับเข้ามาใกล้ แล้วถามเสียงเบา
“เยว่ซี เธอคุยกับฟูมั่วเซวียนแล้วเหรอ?”
หลินเยว่ซีพยักหน้าเบาๆ “อืม!”
“แล้ว...แล้วเธอยังชอบเขาอยู่ไหม?” เกิงเยว่หรงพูดพลางจ้องมองหลินเยว่ซี สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเธอ