ซ่งเหวินฮุยจ้องมองเงาหลังของทั้งสามคนที่จากไปไกล ใบหน้ายวบยาบทั้งแดงทั้งซีด รู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่ง เหล่าจื้อชิงที่อยู่รอบข้างเหลือบมองเธอ แล้วก็หันสายตาตามความสนใจของเธอไปยังทิศทางประตูลาน ต่างคนต่างรู้จักกาละเทศะ พากันแยกย้ายไปอย่างเงียบ ๆ
มีหญิงจื้อชิงที่จิตใจดีหลายคนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินเข้ามา เอ่ยปลอบด้วยเสียงเบา:
“ซ่งจื้อชิง เรื่องนี้ถ้าให้จบแค่นี้ก็คงดีนะ!”
“ใช่แล้ว ซ่งจื้อชิง เธอเพิ่งมาอาจยังไม่รู้ ท่านปู่เฉียวคนนั้นเป็นอาที่แท้จริงของหัวหน้ากองเรานะ!”
.........
จบแค่นี้? จะให้จบได้อย่างไรกัน! ซ่งเหวินฮุยกัดริมฝีปากแน่น ไม่ได้เอ่ยโต้ตอบ แต่ในใจกลับเดือดพล่านด้วยความไม่ยอมแพ้อันรุนแรง
เจียงมู่เหยียนเพิ่งมาถึงกองวานซานแห่งนี้ แล้วเจียงเซี่ยชวนกับฟูมั่วเซวียนกลับดีกับเธอถึงเพียงนั้น แต่กลับมองตนเองไม่เห็นหัว
ตอนนี้ เจียงมู่เหยียนยังไปช่วยชีวิตอาที่แท้จริงของหัวหน้ากองได้อีก! ทำไมเธอเจียงมู่เหยียนถึงได้โชคดีขนาดนี้? ก็แค่มีหน้าตาดีกว่าหน่อยเท่านั้นเอง แต่ตนเองก็ไม่ได้สวยน้อยไปกว่ากันสักหน่อย!
หึ เจียงมู่เหยียน รอไว้เถอะ! ต่อให้เธอมีหัวหน้ากองและคนในตระกูลเฉียวหนุนหลัง เธอก็ต้องมีวิธีอื่นอีกแน่!
อีกด้านหนึ่ง เจียงมู่เหยียนเดินออกจากลานจื้อชิงพร้อมกับพี่น้องตระกูลเฉียวสองคน พอเดินมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลเฉียว เฉียวเว่ยถิงก็หยุดฝีเท้า มองไปทางเจียงมู่เหยียน แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย:
“จื้อชิงเจียง เอ่อ... เธอเข้าไปกับเว่ยจิ่งก่อนเถอะ ผมยังมีธุระต้องจัดการอีกหน่อย”
“ได้ค่ะ!” เจียงมู่เหยียนพยักหน้ารับ “คุณไปธุระเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”
เฉียวเว่ยถิงผงกศีรษะ ส่งสายตาให้เจียงมู่เหยียนตามเฉียวเว่ยจิ่งเข้าไปในประตู แล้วจึงรีบเดินตรงไปทางบ้านหัวหน้ากอง
ซ่งจื้อชิงคนนั้นดูท่าแล้วไม่ใช่คนอยู่นิ่ง ๆ เขาจะต้องไปบอกลุงใหญ่ให้รู้ตัวก่อน เผื่อว่าจื้อชิงเจียงจะต้องมารับความลำบากทีหลัง