เหล่าศิษย์นักพรตฟังอาจารย์กล่าวจบ ความไม่พอใจและความน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยปรากฏในแววตาเมื่อครู่ก็มลายหายไป กลับกลายเป็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ร้อนแรงอยู่ในดวงตา
“อาจารย์ ต่อไปพวกเราควรทำอย่างไรดี?” ชิงฉานก้าวขึ้นไปข้างหน้า สายตาจดจ่อมองท่านเต๋าเสวียนซิง เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ชิงอู้เองก็สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย โค้งคำนับเสริมว่า “อาจารย์ เพียงท่านสั่งมา ศิษย์ทั้งหลายจะปฏิบัติตามไม่บกพร่อง!”
ท่านเต๋าเสวียนซิงเห็นดังนั้นก็พยักหน้าด้วยความปลื้มใจว่า
“เส้นชีพจรของประเทศก็คือเส้นชัยของปวงชน ฉันทำนายได้ว่าพวกมิจฉาชีพเหล่านั้นลงมือแล้ว เท่าที่ฉันรู้ บัดนี้คุณปู่ตระกูลฉีกำลังสลบไสลไม่รู้สึกตัว ส่วนรุ่นน้องตระกูลฟู ฟูมั่วเซวียนนั้น ก็บาดเจ็บสาหัสที่ขา แพทย์หลายคนจนปัญญา!”
“อาจารย์ ท่านสงสัยว่าท่านผู้เฒ่าฉี่และฟูมั่วเซวียน ถูกพวกศาสตร์มืดเล่นงานงั้นหรือ?” ชิงฉานขมวดคิ้วแน่นเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว” ท่านเต๋าเสวียนซิงกล่าวเสียงเข้ม “หลายปีมานี้ เสาหลักของชาติจำนวนมากถูกแยกย้ายส่งลงชนบท กระจัดกระจายไปทั่วทุกสารทิศ หลายคนทนความยากลำบากไม่ไหว...”
เขาพูดไป สีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึม ถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวต่อว่า
“รากฐานของชาติ หนึ่งอยู่ที่พลังชะตาแห่งบ้านเมือง สองอยู่ที่คนเก่งคนดี คนเหล่านี้เชี่ยวชาญในทุกวงการ ขึ้นหนุนสามารถปกป้องประเทศ ลงมาสามารถอำนวยประโยชน์แก่ราษฎร เดิมทีเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของชาติ แต่พวกมิจฉาชีพเหล่านั้นไม่อาจสั่นคลอนรากฐานของชาติได้โดยตรง จึงคิดอุบายชั่วร้ายนี้ขึ้นมา—ทั้งทำร้ายคนเก่งคนดี กับทั้งมุ่งเป้าไปที่ตระกูลใหญ่หลายตระกูลในกรุงปักกิ่ง หมายจะกัดกร่อนเส้นชีพจรของประเทศลงทีละน้อย!”