เจียงสู่สู่หันกลับไป ก็เห็นเหอหยวนอิงอุ้มดวงวิญญาณทารกที่ตัวใหญ่ขึ้นนิดหน่อยลอยพรวดเข้ามาหาเธอ สีหน้าเหมือนเต็มไปด้วยความเสียใจและโกรธเคืองราวกับถูกผู้ชายเลวทอดทิ้ง
ฟังที่อีกฝ่ายเรียกอีก เจียงสู่สู่รู้สึกว่าขมับเธอเต้นตุบ ๆ หลายที
พวกแกมาเป็นแม่ลูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่?
เกิดคนละยุคเลยนะโว้ย?
"สวี่สวี่ ในเมื่อทำพันธสัญญากับข้าแล้ว จะทิ้งพวกเราได้ยังไง?"
เพราะคำขอของเจียงสู่สู่ เหอหยวนอิงเลยต้องเปลี่ยนมาเรียกชื่อของนาง เมื่อวานกลับมาที่ตระกูลเจียงนางถึงได้รู้ว่า นอกจากนางแล้วที่บ้านสวี่สวี่ยังมีดวงวิญญาณทารกอีกตน ที่ผ่านมาถึงได้ถ่วงเวลาปฏิเสธไม่ยอมรับนางมาตลอด
เลี้ยงหนึ่งกับสองมันก็ไม่ต่างกันหรอก
โชคดีหน่อยก็คือ นางกับดวงวิญญาณทารกถูกคอกันตั้งแต่แรกพบ เมื่อคืนยังตั้งใจป้อนปราณหยินให้มันนิดหน่อยช่วยให้มันโตขึ้น
เหอหยวนอิงชาติก่อนไม่มีโอกาสเป็นผู้หญิง อีกทั้งไม่ได้เป็นมารดา การได้ป้อนวิญญาณทารกตนหนึ่ง ก็นับว่าเติมเต็มความเสียดายเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้
เจียงสู่สู่ไม่รู้ความคิดของเหอหยวนอิง เพียงอธิบายกับนางว่า
"สถาบันที่ฉันจะไปคือสถาบันลัทธิเต๋า สถาบันห้ามภูตผีเข้าไป ข้ารับใช้ผีก็เหมือนกัน"
ยิ่งไปกว่านั้นดูจากท่าทีแล้วเหอหยวนอิงไม่ใช่คนที่จะอยู่อย่างสงบในสิ่งประดิษฐ์เวทได้ พาเขาขึ้นเขาไปแล้วเกิดเขาแอบออกมาเดินเล่นตอนกลางคืน ถูกอาจารย์หรือศิษย์ในสถาบันคนไหนเห็นเข้า แล้วเผลอทำลายไปซะนี่
เจียงสู่สู่ไม่มีทางพานางไปด้วยแน่
เห็นเหอหยวนอิงกับดวงวิญญาณทารกมองเธอตาปริบ ๆ อย่างน่าสงสาร เจียงสู่สู่คิดครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า
"จะพาแกไปก็ได้นะ เพราะยังไงฉู่เป่ยเฮ่อก็อยู่ติดบ้านตระกูลเจียง ปล่อยให้แกอยู่บ้านคนเดียวฉันเองก็ไม่วางใจ..."
เจียงสู่สู่พูดพลาง เห็นเงาร่างตรงหน้าเผ่นพรวดเดียวออกไปห่างสองเมตร