ทันทีที่ได้ยินคำตอบของเจียงอวี่เฉิง เหยาหลินก็รู้สึกว่าความหงุดหงิดทั้งคืนมลายหายไปหมดสิ้น
เธอรู้อยู่แล้ว
ทุกอย่างดำเนินไปตามบทที่เธอวางไว้
เพื่อสร้างโอกาสพบเจียงอวี่เฉิงเป็นการส่วนตัวโดยไม่ให้เป็นที่สงสัยและดูเป็นธรรมชาติ เหยาหลินทุ่มเทความคิดไปสิบสองส่วน
ด้วยประสบการณ์ที่เคยศึกษาจิตวิทยาตัวละครตอนเป็นนักแสดง เธอคาดการณ์ทุกปฏิกิริยาของเจียงอวี่เฉิงไว้ล่วงหน้า
ผลลัพธ์เป็นไปตามที่คิด
เขาปฏิเสธที่จะมาสนับสนุนเธอก่อน แล้วยังให้ผู้ช่วยพิเศษหลินปฏิเสธค่าเสียหายสิบล้านของเธออีก
เมื่อถูกปฏิเสธติดกันสองครั้ง ต่อให้เห็นแก่หน้าเจียงอวี่หมิน เจียงอวี่เฉิงก็ไม่มีทางปฏิเสธเธอเป็นครั้งที่สาม
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อเธอบอกเป็นนัยว่าตนเอง "มีเหตุจำเป็น"
เรื่องราบรื่นอย่างที่คิด เหยาหลินแทบจะรู้สึกว่าโชคร้ายของตนหายไปแล้ว
รอแค่วันพรุ่งนี้ทั้งคู่ได้พบกันส่วนตัว แผนต่อไปของเหยาหลินก็จะดำเนินได้อย่างราบรื่น
เธอเลื่อนวีลแชร์ไปหากระเป๋าเดินทางที่เปิดอยู่ หยิบขวดเล็กสีเขียวออกมา
มองดูขวดนั้น รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของเหยาหลินอีกครั้ง
"อวี่เฉิง อีกไม่นานเราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว"
เธอพึมพำเสียงเบา แววตาเปล่งประกายแปลกๆ
แต่เธอไม่รู้ว่า หลังจากอีกฝ่ายหนึ่ง เจียงอวี่เฉิงวางสายของเหยาหลินแล้ว สีหน้าหนักอึ้ง นิ่งเงียบไปนาน
หากวันนี้ไม่มีคำพูดของเสวี่เสวี่กับเด็กอีกสองคน
เจียงอวี่เฉิงคงไม่เกิดความระแวงแบบนี้