วันรุ่งขึ้น มหาวิทยาลัยไห่ต้า
หลังจากวันที่เจียงฮั่นเห็นกับตาว่าลู่เสวี่ยซีหยิบชุดตุ๊กตาเปื้อนเลือดออกมาจากช่องลับหัวเตียงของเขา เขาก็ไม่กล้าคาดหวังอะไรกับลู่เสวี่ยซีอีก
ครั้งแรกอาจเป็นความเข้าใจผิด แต่ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม...
เขาไม่ใช่เจียงเฉิงนะ!
ตอนนี้ก็ไม่มีอารมณ์เศร้าเรื่องพ่อแม่หย่าร้างอีกแล้ว รีบเก็บข้าวของกลับมหาวิทยาลัยทันที
ทว่าเขาลืมไป พอกลับมหาวิทยาลัย โอกาสเจอลู่เสวี่ยซีก็ยิ่งมากขึ้น
อย่างตอนนี้
ลู่เสวี่ยซีถือชานมไข่มุกสองแก้ว โบกมือยิ้มให้เขา
เจียงฮั่นตัวแข็งไปทั้งร่าง
อยากหันหลังหนีแทบไม่ทัน
ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลยว่ายิ้มของลู่เสวี่ยซีมันน่าขนลุกขนาดนี้?
แถมยังซื้อชานมมาให้เขาอีก!
ในชานมคงไม่ใส่อะไรเพิ่มมาหรอกนะ?
ลู่เสวี่ยซีก็เห็นชัด พอตัวเองสบตาเจียงฮั่น ค่าความประทับใจของเจียงฮั่นก็ เกาะๆ ร่วงลงไม่หยุด
ถ้าไม่เตรียมใจมาแต่แรก รอยยิ้มบนหน้าลู่เสวี่ยซีตอนนี้แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว
เขาจะบ้าแบบไหนก็ช่าง อีกไม่นานเขาก็จะไปเป็นเพื่อนเจียงเฉิงกับยัยแก่นั่นแล้ว
นางไม่ถือสาหรอก
คิดได้ดังนั้นก็ยิ้มแล้วสาวเท้าเข้าไปหา น้ำเสียงแฝงความงอนนิดๆ
"พี่ฮั่น ทำไมเห็นฉันแล้วไม่มีอะไรเลย? ยังเสียใจเรื่องคุณน้าม่ายอยู่หรือเปล่า? อยากให้ฉันอยู่คุยเป็นเพื่อนไหม?"
คุณน้าม่าย?
เจียงฮั่นชะงัก ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว "อ้อ ใช่ ช่วงนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี เมื่อกี้ไม่ได้มอง"