“คุณน้าม่าย วันนี้ฉันขอดื่มซุปได้ไหมคะ?”
ลู่เสวี่ยซีถามขึ้นลอย ๆ
เหยาหลิน ได้ยินคำขอแล้วก็ตอบโดยไม่ต้องคิด “ได้สิ! ฉันให้คนรับใช้ตุ๋นซุปที่หนูชอบไว้ก่อนแล้ว เดี๋ยวยกมาให้นะ!”
“ขอบคุณคุณน้าม่าย รักหนูที่สุดเลย!”
ลู่เสวี่ยซีหัวเราะเสียงหวาน พลางได้ยินเสียงของระบบดังในหัว
[ระบบ: เหยาหลิน ตอบรับคำขอของโฮสต์แล้ว ถือว่ายินยอมให้ยืมโชคชะตา 3000 หน่วย]
ทันทีที่เสียงระบบจางหายไป ก็เห็นเหยาหลินก้าวไปทางห้องครัว ตรงเข้าชนกับคนรับใช้ที่กำลังหิ้วถ้วยซุปออกมาพอดี
เสียงร้องดังขึ้นสองครั้ง
“ว้าย!”
“ว้าย! ร้อน!”
คนรับใช้ไม่เป็นอะไร แต่หน้าอกของเหยาหลินกลับเปียกน้ำซุปไปเป็นวงใหญ่
ใบหน้าคนรับใช้เปลี่ยนสี รีบจะพาเหยาหลินขึ้นไปเปลี่ยนชุดชั้นบนโดยไม่ทันเก็บกวาด
ทว่าเหยาหลินเพิ่งยกเท้าก็ก้าวไปเหยียบน้ำซุป ลื่นไถลแล้วล้มลงทั้งตัว
หน้าเครื่องครัวอลหม่านไปหมด มีคนรับใช้อีกคนเข้ามาช่วย พากันประคองจนพยุงตัวขึ้นจากพื้นได้ และรีบพาไปส่งที่ห้อง
ลู่เสวี่ยซีตอนนี้ยืนห่างออกไป มองดูเหยาหลินถูกคนรับใช้สองคนประคองขึ้นไปชั้นบนอย่างลนลาน บนหน้าแสดงความกังวลออกมาได้พอเหมาะ แต่ตัวกลับไม่ขยับเข้าไปช่วยแม้แต่น้อย
เพราะเธอกำลังดื่มด่ำกับ “ผลลัพธ์” ตรงหน้าอยู่
การดึงยืมโชคชะตาจากเป้าหมายที่พิชิตได้สำเร็จนั้น ต้องยื่นคำขอหนึ่งข้อต่อเป้าหมายตอนที่ดึงยืม ไม่ว่าคำขอนั้นจะเป็นอะไร หากอีกฝ่ายตอบตกลง ก็เท่ากับยินยอมให้ยืม