“ได้ ฉันยอมรับว่าเธอทำสำเร็จแล้ว”
เซียวจิ่งซีสูดหายใจลึก ๆ ติดกันหลายรอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติ “แม้การเลิกราของเราจะเป็นฝีมือเธอที่ตั้งเรื่องโวยวายไม่มีปี่มีขวัญก็เถอะ แต่ฉันใจกว้างพอ ยอมถอยหนึ่งก้าว ฉันจะหยุดปั่นคู่จิ้นกับสวี่ชวงหรง เธอก็พอแล้วนะ”
ท่าทางเหมือนพระราชทานพระราชทานโอวาทของมัน ราวกับตัวเองใจกว้างแค่ไหนตะไล
เซี่ยหมีหัวเราะขำ กอดอกแล้วจ้องมันด้วยความสนใจสนุก
“เธอคิดว่าฉันเลิกกับเธอเพราะแค่เรื่องปั่นคู่จิ้นกับสวี่ชวงหรงเหรอ”
“ไม่ใช่งั้นหรือ”
เซียวจิ่งซีฮึดฮัสในคอ “ตั้งแต่ตอนเธอตามจี้ฉัน ฉันก็บอกแล้วว่าพอฉันเข้าวงการบันเทิง งานทุกอย่างหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับนักแสดงหญิงคนอื่นไม่ได้ ตอนนั้นเธอก็แสร้งทำเป็นใจกว้าง นึกว่าเลี้ยวลมหายใจเยอะชะมัด ก็เถอะ ฉันไม่คิดควน เรื่องนี้ถือว่าฉันใจกว้างกว่า เธอได้ทีก็พอ…”
ยังพูดไม่จบ เซี่ยหมีก็ขำในลำคอเบา ๆ
“แกดูตัวเองซิ เหมือนหัวม้าลายแท้ ๆ พูดมีเหตุมีผลชะมัด”
เซียวจิ่งซี “?”
เส้นเลือดที่หน้าผากมันปั่นป่วน มีทีท่าว่าจะระเบิดใส่ซะแล้ว
“ดูเหมือนเธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์สินะ” ในความมืด ดวงตาคู่งามของเซี่ยหมีสั่นไหวด้วยแววขำ
“ที่ฉันเลิกกับเธอ ก็เพราะเธอตั้งแต่ต้นจนจบมันก็เป็นแค่—”
“ของห่วย ”
รูม่านตาเซียวจิ่งซีหดเกร็ง แม้แต่ลมหายใจยังสะดุด
เซี่ยหมีเหวี่ยงขาเตะมันกระเด็น เปิดตู้เย็นหยิบกระป๋องออกมาแล้วเดยจากไป
เซียวจิ่งซียังจมอยู่กับการเปลี่ยนแปลงมหาศาลของเซี่ยหมี เบาความไม่ขึ้น