บ้าแล้ว หมดหน้าหมดตาบ้ากันไปเถอะ บ้าก็ดีแล้ว
“พร้อมหรือยัง?!”
บนแพลตฟอร์มกระโดดบันจี้จัมพ์สูงหลายสิบเมตร เมื่อโค้ชสั่งการเสร็จ เซี่ยหมีกับเสิ่นเยว่ชิงที่ยืนอยู่บนแพลตฟอร์มก็โอบไหล่คอกันพร้อมพุ่งลงมาทันที
ตลอดการตกลงมาไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องสักหนึ่ง เต็มจอไปด้วยเสียงโออิ้ที่ตื่นเต้นดีใจของเซี่ยหมี
“โอ! โอ! โอ!”
“โออะไรกันนักหนา!!!” ผู้กำกับหนิวที่รออยู่ด้านล่างกุมหัวเสียขาด
คนอื่นเขาเล่นบันจี้จัมพ์เป็นคู่กันต้องกอดแน่นกันแล้วให้กำลังใจกันและกัน จากนั้นค่อยรู้สึกถึงอุณหภูมิของกันและกันระหว่างตกลงมาอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่กีฬาเร่งความรู้สึกให้ร้อนแรงกันหรอ
ทำไมถึงมาเป็นแบบลิงออกจากถ้ำได้ขนาดนี้
ไม่กรีดร้องเลยตลอดการนั้นก็ไม่เป็นไร อันนี้เข้าใจว่าทั้งคู่หัวใจแกร่ง แต่แค่พุ่งลงมาโอบไหล่คอกันโดยไม่กอดกันแม้แต่นิดเดียว มันนับเป็นอะไรล่ะนี่!!
“ภารกิจนี้สำเร็จ ได้ 1,000 คะแนนเข้ามือ!”
พอลงมาแล้วทั้งเซี่ยหมีและเสิ่นเยว่ชิงก็หน้าตาสบาย นอกจากแขนขาที่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่หนาวสั่นจนตัวสั่นเท่านั้น
แต่ก็ยังปากแข็งอยู่เหมือนเดิม
“ไม่……ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่……ไม่หนาว!” เซี่ยหมีหูแดงก่ำเพราะลมพัด แต่แววตาแน่วแน่มั่นคง แม้ริมฝีปากสั่นเทาก็ไม่อาจหยุดเธอได้
มืออุ่นๆ ของชายหนุ่มค่อยประกบลงบนหูทั้งสองข้างของเธอ ความอบอุ่นส่งผ่านจากฝ่ามือ ไล่ความหนาวจนหูที่หนาวจนชาๆ ของเธอคลายลง
เสิ่นเยว่ชิงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ทั้งที่ตัวเองก็หนาวเหมือนกันแต่ยังหาเหตุผลได้สวยหรูไม่ต่างจากเธอ
“ผมร้อน เธอช่วยกระจายความร้อนหน่อย”