กลีบดอกไม้ร่วงหล่นปลิวไสวไปทั่วฟ้า แสงจันทร์สาดส่องเอียงลงมา กลางราตรีอันเงียบสงัด มีเพียงเสิ่นเยว่ชิงที่กำลังโกลาหลในใจเพียงคนเดียว
เด็กสาวเมาจนสติลอยแล้ว หัวเราะคิกคักออกมาสองคำก็ล้มลงมา เขารีบกอดรับเอาไว้ทัน
แรงที่แรกเริ่มกลั้นกลืนและอดทน ค่อย ๆ รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นเยว่ชิงหลับตาลง ก้นบึ้งของดวงตาลึกซึ้งปนเปื้อนไปด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
“ลิ่วลิ่ว……”
……
เซี่ยหมีเป็นคนบ้ามาตั้งแต่เด็ก
เพราะนิสัยซ่าพาลชอบไต่ขึ้นไปบนต้นไม้เล่นไปวัน ๆ เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเลยเยาะเย้ยว่าเป็นลิงหกหู
ผลคือเซี่ยหมีเข้าไปอัดพวกมันจนเละ อัดจนยอมรับความจริงสนิทเป๊ะ ตั้งแต่นั้นก็เปลี่ยนปากมาเรียกว่าพี่หก
นับแต่นั้นหมู่บ้านก็กลายเป็นเขาฮัวกั๋วซานเต็มตัว พี่หกกับฝูงลิงน้อยของเธอก็เริ่มชีวิตแสนสุขแบบทะเล้นเต็มที่
นี่คือที่มาของฉายา ‘หก’
ตามหลักแล้วคนในหนังสือเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรู้ฉายาของเธอในโลกความจริง แต่ในความฝันเธอแอบได้ยินใครบางคนเรียกเธอว่า……
ลิ่วลิ่ว?
ใคร? ใครกำลังเรียกเธออยู่??
“เมื่อคืนครูทุกคนเมากันหมด นอนกันดึกมาก ดังนั้นเช้านี้เราจะทำภารกิจจู่โจมเต็นท์!”
เสียงที่ไม่เข้าเรื่องดังมาตัดความฝันของเซี่ยหมีขาด
เธอฝืนลืมตาขึ้นอย่างทรมาน พบว่าตัวเองนอนอยู่ในเต็นท์ ข้างนอกมีเสียงของผู้กำกับหนิวแอบแฝงอยู่อย่างระแวง ๆ
“ทุกคนคงอยากรู้แหละ ว่าตอนเช้าศิลปินตื่นมาตอนจริง ๆ เป็นยังไง งั้นต่อไปขอเผยให้เห็นกันเลย”