“ข้าคือผู้เมืองนายกระจก คืนวานตรวจสอบชิวเฉิงเยี่ยมาแล้ว ชิวเฉิงเยี่ยมันคือหมาป่า!”
ดังปะทุขึ้นกลางอากาศ ไล่ปิงเสวียนลุกขึ้นยืนตะโกนลั่นจนทั้งห้องตกตะลึงกันทั้งแถว
โดยเฉพาะชิวเฉิงเยี่ยที่กระโดดขึ้นทันที “อย่าเหลาะและโบ้ทำพาดพิงข้า!! ข้ามันหมาป่าตรงไหนกัน?!”
“ข้าคือผู้เมืองนายกระจก ข้าตรวจสอบมาเอง”
“ตรวจบั้ดซ้าอะไรของแก!!”
หลิ่วว่อซิงจ้องสังเกตสีหน้าของทั้งสองคนอย่างตั้งใจ แล้วจมอยู่กับการคิด “คุณไลออกมาอ้างเป็นผู้เมืองนายกระจกท่วงท่ามั่นคงเชียว ไม่เหมือนคนโกหกเลย”
“ส่วนคุณชิวอารมณ์ขึ้นสุดๆ ท่าทางก็ดูเหมือนคนถูกใส่ร้ายจริงๆ อยู่เหมือนกัน…”
เสิ่นเยว่ชิงชี้นิ้วขึ้นมา แล้วพูดด้วยสายตาอันลึกซึ้ง: “งั้นก็โหวตเตะออกให้หมดเลยยังไงล่ะ”
หลิ่วว่อซิง: “?”
คนอื่นๆ: “?”
แกมันเจ้านรกมีชีวิตชัดๆ
[ยินดีด้วย เสิ่นเฒ่าได้ฉายาใหม่ เสิ่น·เจ้านรกมีชีวิต·เยว่ชิง]
[เสิ่นเฒ่าเนี่ย ทีไรใช้หน้านิ่งๆ พูดประโยคเดียวแล้วทำคนทั้งห้องหัวเราะกลิ้ง ทีไรก็ขำตายทุกที]
รอบอภิปรายแรกต้องโหวตคนออกหนึ่งคน เมื่อไล่ปิงเสวียนอ้างตัวเป็นผู้เมืองนายกระจกแล้วไม่มีใครออกมาสวมบทสวนทาง ถึงชิวเฉิงเยี่ยจะออกอาการตื่นตระหนกแค่ไหน สุดท้ายก็ตามคาดถูกโหวตออกไปจนได้
มองดูชิวเฉิงเยี่ยที่ถูกหมาป่าตัวร้ายคว้าตัวลากไปพร้อมเสียงกรีดร้องแทบคลั่ง เซี่ยหมีอมยิ้มยิ้มกว้างขำไปนานเป็นบท พอขำเสร็จถึงได้ค่อยๆ นึกตามทัน