บทที่ 7 พ่อทำให้ความปรารถนาของลูกเป็นจริงได้
หลังจากเหตุการณ์แทรกสั้น ๆ จบลง เกมหักนิ้วก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
ชิวเฉิงเยี่ยเป็นคนแรกที่พูด เปิดฉากมาก็อวดของใหญ่ทันที “ฉันมีตึกห้าสิบหลัง พวกคุณมีไหม?”
【ให้ตายสิ! เกมนี้เล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?!】
【รวยจนไร้มนุษยธรรม ฉันร้องไห้แล้ว】
ชิวเฉิงเยี่ยกวาดตามองรอบเวทีอย่างมั่นใจ เห็นคนอื่น ๆ พากันหักนิ้วลง ก็ยิ้มอย่างได้ใจ แต่ยิ้มได้แค่ครึ่งเดียว
เพราะมีสองคนที่ไม่หักนิ้ว
เสิ่นเยว่ชิงทำหน้าอ่อนใจ “คุณชิว เล่นเกมก็ต้องเล่นจริงจังสิครับ ออมมือแบบนี้ก็หมดสนุกกันพอดี ตึกห้าสิบหลังเอง ใครไม่มี...”
ระหว่างพูด เขากวาดตามองนิ้วที่คนอื่นหักลงไป แล้วชะงักอย่างประหลาดใจ ก่อนถามอย่างจริงใจว่า “พวกคุณไม่มีเหรอครับ?”
คนอื่น ๆ ยิ้มเจื่อน ๆ อย่างสุภาพ
มีบ้านคุณสิ
【ให้ตายสิ! คนที่รวยกว่านั่งอยู่ตรงนี้ต่างหาก!】
【ถึงว่า ทรัพย์สินของคุณเสิ่นถึงยังเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้】
【แย้งไม่ออก อันนี้แย้งไม่ออกจริง ๆ】
【คุณเสิ่นน่ะเข้าใจได้ แล้วเซี่ยหมีนี่หมายความว่ายังไง?】
ตอนนั้นเองถึงมีคนสังเกตว่าเซี่ยหมีชูนิ้วทั้งห้าค้างไว้สูง สีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มีคนกลั้นหัวเราะไม่ไหว
“พรืด—”
เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของทุกคน เซียวจิ่งซีถึงค่อยหุบยิ้มลง “ขอโทษครับ ผมแค่นึกถึงเรื่องตลกขึ้นมา”
เซี่ยหมีมีดีแค่ไหน เขารู้ดีที่สุด
ตึกห้าสิบหลังงั้นเหรอ?
ทำมาอวดอะไร
เซี่ยหมีไม่ตามใจเขาแม้แต่น้อย ชูนิ้วกลางขึ้นมาตรง ๆ “ดื่มฉี่ม้าแล้วก็อวดดีหัวสูง ล้อเลียนพ่อแล้วชีวิตอาจไม่ถึงพรุ่งนี้”