‘เสียงน้ำสาดซ่าาาาา—’
ของเหลวเย็นเฉียบถูกราดลงบนใบหน้า หยดน้ำไหลลงไปในคอ รู้สึกเย็นวูบจนถึงหัวใจ
ชิวเฉิงเยี่ยนอนแผ่หลังเป็นรูปตัวชีอยู่กับพื้น จู่ ๆ ก็โดนความเย็นกระตุกจนสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง เช็ดน้ำบนหน้าแล้วสบถด่าออกมาเสียงดัง
“ใคร! ใครกันแน่ที่เอาน้ำสาดฉัน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!”
แต่ไม่มีใครตอบรับ รอบด้านเงียบสนิทไม่มีวี่แววคน เหลือเพียงแก้วน้ำเปล่าวางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ
ชิวเฉิงเยี่ยขมวดคิ้ว พยายามนึกย้อนไปว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ แต่หัวปวดจี๊ดจ๊าดจนนึกอะไรไม่ออกเลย
“ซี้ด…แบล็คเอาต์อีกแล้วสินะ”
“ถ้าให้ฉันรู้ว่าใครรอฉันเมาแล้วสาดน้ำ ลองดูเถอะ ฉันจะทำให้แกเจ็บตัวแน่!”
…
ส่วนเซี่ยหมี ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แกว่งในสวน มองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านผ่านกระจกบานใหญ่ก็ได้แต่ “…”
แน่นอนว่าเธอเปิดฉากนี้ผิดวิธีแน่ ๆ
ชิวเฉิงเยี่ยถึงขั้นเดินเข้าฉากเส้นเรื่องรักเจ็บแสบแล้วเหรอเนี่ย
อ้าว เดี๋ยวนะ…
เขาไม่มีคนให้รักอยู่แล้ว
รอจนชิวเฉิงเยี่ยเดินโซซัดโซเซขึ้นชั้นบนไปแล้ว เซี่ยหมีจึงเก็บสายตากลับ แหงนมองดวงดาวบนฟ้า หยิบกระป๋องข้าง ๆ ขึ้นมาจิบหนึ่งอึก
ที่นั่งข้าง ๆ จู่ ๆ ก็ยุบลงเบา ๆ มีคนนั่งลงข้างเธอ
หันไปดู ก็คือเสิ่นเยว่ชิงนั่นเอง ที่เมื่อครู่เมาจนไม่ได้สติ
“เฮ้”
เซี่ยหมีหัวเราะขำ วางคางบนมือหนึ่งข้าง มองเขาอย่างสนุกสนาน “คุณก็แกล้งเมาเหมือนกันสินะ?”