ผู้กำกับหนิวกับคณะที่อยู่ห่างออกไปกางเต็นท์เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว
มองไปที่สองคนไม่ไกลนักที่ในที่สุดก็สงบลง นอนตาหยับในถุงนอนราวกับเด็กดีตัวจริง ผู้กำกับหนิวก็หาวยาวยืดยาว
“หยุดเฮงซวยซักที”
“ไม่รู้พลังล้นเหลือมาจากไหนวะแต่ละวัน ควรส่งพวกนั้นไปออกรายการผจญภัยสุดขั้วเลยนะเนี่ย……”
หาวยาวอีกรอบแล้วผู้กำกับหนิวก็พออยู่ไหวไม่ไหว รอจนช่างภาพคนเวรกลางคืนมาแทน จึงพากันเข้าเต็นท์ไปพักพร้อมเหล่าทีมงาน
ช่างภาพมือใหม่ยืนเฝ้ากล้อง ภาพจากกล้องหันตรงไปยังสองเงาบนชายหาดแห่งนั้น
อาการนี้มันดึกมากแล้ว
[แสดงว่าวันนี้ก็ถ่ายทอดสดทั้งคืนเหมือนกันเหรอ เย้ ๆ ดีแล้ว ๆ]
[ฉันง่วงแล้วนะ พี่เซี่ย พี่เสิ่น ราตรีสวัสดิ์! จะเปิดถ่ายทอดสดทิ้งไว้แล้วนอนตะโกนเล่นกับเค้าเลย ฮิ ๆ]
[ตื่นเวลาสองวัวบ้า หลับเวลาสองเด็กดี ใครเข้าใจบ้าง]
[เข้าใจมาก ๆ เหมือนได้เห็นลูกชายวัย 3 ขวบของฉันเลย นี่ทำฉันหนักใจจะแย่แล้ว]
[ทุกคนจะนอนกันหมดแล้วเหรอ? มีคนเล่นไพ่นกกระจอกไหม?]
[ข้ามาก่อน! ไพ่คู่เสือ!!]
[? เชื่อไหมเดี๋ยวฉันพลิกโต๊ะทิ้งซะเลย]
……
ทั้งสี่ห้องถ่ายทอดสดเงียบลง แขกรับเชิญในภาพหลับอย่างสงบ ส่วนเหล่านกฮูกบนคอมเมนต์เด้งผ่านจอก็ยังเฝ้าประจำการ เล่นไพ่นกกระจอกกันข้ามจอ
แม้จะประกาศแรง ๆ ว่าจะสู้ตลอดคืน แต่ทั้งวันเหนื่อยยับแล้วค่ำนี้จะอดทนได้ไงกัน
แต่เพราะการหลับยังให้คะแนนด้วย สี่คนนี้จึงแหกกฎกันสุดขีดคนละแบบ
นอกจาก “ทฤษฎีถุงนอนกลางแจ้ง” ของเซี่ยหมีกับเสิ่นเยว่ชิงแล้ว