“เอาอะไรให้คุณมาแบ่งง่าวะ?” หลายปิงเสวียนแหยมใส่
ชิวเฉิงเยี่ยตอบเสียงดังฟังชัดว่าตัวเองถูกขัดข้องไม่ได้ “งานหนักอย่างทำความสะอาดครัวพวกคุณละมือไหว? อย่าเพิ่มงานให้โลกสิ ฉันกับหลิ่วว่อซิงไปกันสองคนพอ”
“แล้วคุณไม่ถามหน่อยเหรอว่าหลิ่วว่อซิงยินยอมไหม?”
เห็นทีทั้งสองกำลังจะทะเลาะกันอีกรอบ หลิ่วว่อซิงที่ยึดหลักเรื่องน้อยกว่าปลอดภัยกว่ารีบเข้าไปห้ามทันควัน
“งั้นถ้าเป็นแบบนี้ จับฉลากก็แล้วกัน ครูเซี่ย ยังมีฉลากเหลืออยู่ไหม?”
เซี่ยหมีที่นั่งยองดูละครมาครึ่งวันเอื้อมมือกลับหยิบไม้ไผ่สี่แท่งออกจากกระเป๋าอีก
“แกนี่แหละ รู้ได้ไงว่าจริง ๆ ฉันกินไส้ย่างไป 12 ไม้”
หลิ่วว่อซิง: “เอ่อ…”
เธอไม่รู้จริง ๆ แหละ
สุดท้ายผลจับฉลากออกมา ไม่รู้ว่าแม้แต่สวรรค์จะเห็นใจชิวเฉิงเยี่ยหรือเปล่า มันออกมาตรงตามที่เขาปรารถนาจริง ๆ
ชิวเฉิงเยี่ยกับหลิ่วว่อซิงอยู่คู่กัน หลายปิงเสวียนกับสวี่ชวงหรงอยู่คู่กัน
ชิวเฉิงเยี่ยเยาะเย้ยหลายปิงเสวียนอย่างสำราญใจ “บอกไว้แล้วว่าต้องแบ่งแบบนี้ ต้องดื้อเสียเวลาเปล่า ไม่รู้เพื่ออะไร”
หลายปิงเสวียนที่กำลังจะห้อยกระจาดออกไปเก็บผัก ได้ยินดังนั้นก็แกล้งทำท่าจะพุ่งเข้ามาตีเขา
“ไม่อยากกินข้าวแล้วสินะ? งั้นก็อย่ามีใครได้กินเลย!”
หลิ่วว่อซิงรีบดึงชิวเฉิงเยี่ยไปไว้ข้าง ๆ แล้วปลอบหลายปิงเสวียน “ไม่ต้องสนใจเขาเลยค่ะ คุณหลาย ขอบคุณที่ช่วยเก็บผักนะคะ”
“เฮอะ” หลายปิงเสวียนเอ่ยเสียงเฮอะเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป