เมื่อเห็นสวนสตรอว์เบอร์รีที่ตัวเองตั้งใจเตรียมไว้กำลังจะกลายเป็นสถานที่เดตของคนอื่น เซียวจิ่งซีที่ไม่อยากทำเพื่อสมบัติให้คนอื่นใส่ตัวเองก็นั่งไม่ติดแล้ว
ในที่สุด เมื่อเซี่ยหมีบอกว่าหิวน้ำอยากออกไปซื้อน้ำ เขาก็เบียดบ่าเสิ่นเยว่ชิงออกจนสุด แล้วดันตัวเข้าไปข้าง ๆ เซี่ยหมี
“เดี๋ยวข้าไปด้วย…”
คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงเรียกก็ดังขึ้นมาเฉย ๆ
'เพื่อเจ้า♫♫ฉันกลายเป็นหน้าตาหมาป่า♫♫เพื่อเจ้า♫♫เป็นบ้าเป็นปลื้ม♫♫เพื่อเจ้า♫♫สวมหน้ากากหนา ๆ♫♫เพื่อเจ้า♫♫เปลี่ยนแปลงหัวใจ♫♫'
“เอ๊ะ?”
เซี่ยหมีหยิบโทรศัพท์ออกมา “นาฬิกาปลุกดังแล้วล่ะ”
คิ้วเซียวจิ่งซีขมวดเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงเรียกอีกเสียงก็ดังขึ้นจากอีกทิศหนึ่ง
“พอจะได้เจอกันอีกไหม♫♫ฉันสวดอ้อนวอนต่อหน้าพระมาเป็นพันปี♫♫ยอมทิ้งไปกี่ชาติ♫♫เพื่อคู่รักชาตินี้ของเรา♫♫หวังว่าจะขอแม่ฟ้าให้สงสาร♫♫พอจะได้เจอกันอีกไหม♫♫”
เซียวจิ่งซีหันไปมองเสิ่นเยว่ชิง “?”
เสิ่นเยว่ชิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ปัดหน้าจอ มุมปากยกขึ้นนิด ๆ “บังเอิญจัง นาฬิกาปลุกข้าก็ดังพอดี”
[เดียวเถอะ! เดี๋ยวนะเดี๋ยว ๆ ๆ พวกนายสองคนเดี๋ยวก่อน]
[ทำไมเสียงปลุกของพวกนายถึงร้องเพลงเบียดกันต่อได้!!]
[ใช้เพลงเดียวกันเป็นเสียงปลุกก็แปลกพออยู่แล้ว ยังจะต่อกันเนียนเป๊ะอีก จะไม่ใช่ว่า…]
เซี่ยหมีแข็งทื่อไปทันที เหมือนได้ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง แววตาก็เอาแต่เคร่งเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เปิ่นแล้ว
เผลอ ๆ เปิดเผยอะไรบางอย่างไปแล้วมั้ง…