เซี่ยหมีนั่งแซ่บอยู่บนเก้าอี้ จับขนมเข้าปากไปด้วย มองชายสองคนตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แม้จะไม่รู้ว่าระหว่างสองคนนี้ใครกันแน่ที่เป็นนางฟ้าผู้พิทักษ์ของเธอ แต่ความรู้สึกตอนที่ความปรารถนาเป็นจริงมันช่างดีเหลือเกิน
ไม่ต้องทำงานยังมีขนมกิน นี่ไม่ใช่[ได้มาโดยไม่ต้องเหนื่อย]แล้วหรือ
[ฉันชอบดูศึกชิงใจชายชนิดหนักแน่น ชาติก่อนฉันต้องเป็นสายศึกชิงใจแน่ ๆ]
[งั้นความปรารถนาเรื่องได้มาโดยไม่ต้องเหนื่อยของพี่เซี่ยก็เป็นจริงแล้วสินะ งั้นระหว่างสองคนนี้ใครกันแน่ที่เป็นนางฟ้าผู้พิทักษ์ของพี่?]
[มองแบบนี้ต้องยกให้พี่เซี่ยฉลาดสุด ความปรารถนานี้มันส์จริง ๆ]
พอประกอบแคมป์เสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลงเรื่อย ๆ
พวกเขาจัดเตาย่างไว้หน้าเต็นท์ หยิบวัตถุดิบที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตออกมา ถือเป็นการเปิดฉากแคมป์ปิ้งอย่างจริงจัง
“เดี๋ยวฉันเป็นหัวหน้าเตาย่างเอง!” เซี่ยหมีแตะแขนเสื้อ ตาลุกวาว
“ปฏิเสธ”
เสิ่นเยว่ชิงดันเธอกลับลงไปนั่งที่เดิม หัวเราะเบา ๆ “ละทิ้งฝีมือทำอาหารไปเถอะ ลืมเรื่องวันนั้นไม่ได้หรือไง”
คนอื่น ๆ ทั้งหมดตัวสั่นพรึ่บพร้อมกัน
ภาพสยองตอนพิษเห็ดเบียดเสียดอยู่บนเทรนด์เป็นเวลาสามวันเต็ม เป็นบาดแผลที่พวกเขาไม่อยากพูดถึง
“งั้นก็เปลี่ยนคนเถอะ” หลิ่วว่อซิงไอแห้งเบา ๆ
“ให้ใครดี?” ชิวเฉิงเยี่ยหันสายตาไปมองเซียวจิ่งซีกับสวี่ชวงหรง
ในที่นี้มีแต่สองคนนี้เท่านั้นที่ยังไม่เคยโชว์ฝีมือทำอาหาร ส่วนอีกสี่คนความกากทางครัวเป็นที่รู้กันทั้งประเทศ ก็เลยต้องลุ้นกล่องสุ่มจากสองคนนี้เท่านั้น