กลิ่นแปลก ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วอากาศ เซี่ยหมีรู้สึกมึนตึ้งไปหน้าตา มองอะไรเบลอ ๆ เห็นเพียงรอยยิ้มที่ค่อย ๆ ยกขึ้นที่มุมปากของอวี่จินเช่อ และแววเจริญในดวงตานั้น
“เตี้ย... เตีย พี่สาวรอวันนี้มานานแล้วนะ”
“เวลาสองต่อสองของพวกเรา ในที่สุดก็จะ—”
เพี๊ยะ!
อวี่จินเช่อยังแสดงไม่จบ หัวก็โดนตบจากด้านหลังเต็มแรง
ผู้ก่อกรรมก็คือเสิ่นเยว่ชิงที่เดินมาโดยไม่รู้ตัวว่าเมื่อไหร่ ตอนนี้กำลังยืนแหนข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋า มองมันด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ
“เวลาสองต่อสองกับใครน่ะหรือ”
ตบทีแรกดูเหมือนเล่น ๆ แต่แรงไม่หักเลยสักนิด ระเบิดอวี่จินเช่อแทบเป็นเชคคอนชั้นสาม
อวี่จินเช่อตกใจที่โผล่มา แววหงุดหงิดที่แผนถูกกวนฉุดผ่านในดวงตา มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋าบีบถุงหอมที่ปล่อยกลิ่นแน่นแฟงไว้แน่น
“คุณเสิ่น มาได้เวลาจ๋อยจริง ๆ นะครับ อย่างนี้ผมคงต้องทำให้คุณก็...”
เพี๊ยะ!
เสียงตบหัวดังกึกก้องอีกครั้ง
เสียงของเซี่ยหมีดังขึ้นจากด้านหลังมัน “ให้ใครก็ ให้ก็อะไรเหรอ เตี่ย พี่ยังไม่หน้ามืดซะหน่อย”
อวี่จินเช่อหันไปมองเซี่ยหมีที่ยังยืนตัวแกร่งแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “พี่ไม่ใช่ควรจะ...”
“เสียดายสิท่าเจ๊ก ช่วงนี้เป็นหวัด จมูกตันหน่อย” เซี่ยหมีเล็มยิ้มกว้าง คลึงจมูกตัวเอง “ได้กลิ่นอะไรไม่เห็นเลยจ้า”
อวี่จินเช่อเปิดปากอ้าวะ ๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง