เซียวจิ่งซียืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้ากระท่อมหลังเก่าที่พังทรุดโทรม ค่าความหวาดกลัวพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในวินาทีนั้น
แต่ในเมื่อกำลังถ่ายรายการอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะต้องแสดงฝีมือให้ดูกว่านี้ จึงแกล้งทำเป็นตั้งไต่ ลากกระเป๋าเดินทางเดินไปข้างหน้า
ทันใดนั้นลมพัดแรงปะทะมาจากด้านหลัง เขาตกใจยกมือขึ้นบัง
“เอ๊ะ?”
พอลมหยุด เขาหันหลังกลับไปมองด้วยความสยดสยอง
“อะไรนะ?”
ข้างหลังว่างเปล่าเตียนเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคน
เขาวางใจถอนหายใจ ยิ้มอย่างโล่งอก
“ฮ่าฮ่า ตัวเองหลอกตัวเองนี่เอง...”
ทว่าเพียงชั่วขณะที่เผลอตัวปล่อยการ์ด เงาดำอันหนึ่งก็พุ่งลอดผ่านหน้ากระท่อมไปอย่างรวดเร็ว
เซียวจิ่งซีกลั้นไม่อยู่ ตะโกนกรีดร้องเสียงหลง
“เฮี้ย!!”
[? แม่จ๋า ตอนนี้เราน่าจะเคยดูมาแล้ว]
[ไม่รู้ก็ถาม เขาแสดงตลกอยู่รึเปล่าเนี่ย]
[ฤดูร้อนของเซียวจิ่งซีงั้นหรอ?]
[สงสัยเซียวจิ่งซีตั้งใจเล่นมุมกวนให้ชาวเน็ตขำ]
คดีคลี่แล้วครับท่าน เงาดำนั่นมันคือหนูตัวหนึ่ง
เมื่อเปิดหลอดไฟเก่าที่แกว่งไกวอยู่หน้าประตู เซียวจิ่งซีก็ได้เห็นสภาพเต็ม ๆ ของกระท่อมหลังนี้ในที่สุด
มันคือบ้านเก่าร้างมานานที่ทีมงานจัดการปัดกวาดออกมาใหม่ ในบ้านมีแค่เตียงเดียว นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
แม้แต่ห้องอาบน้ำยังต้องไปใช้ของหลังข้าง ๆ ที่ปลูกพอ ๆ กันไว้ชั่วคราว
เขาจะต้องใช้คืนที่อากาศหนาวของฤดูใบไม้ร่วงนอนหลับอยู่ในบ้านรั่วหวิวหลังนี้หนึ่งคืน