“เซี่ยหมี!”
“เซี่ยหมี!”
เสียงเรียกอันร้อนรนดังระงมอยู่ข้างหู จนเซี่ยหมีขมวดคิ้วแน่น พยายามเบิกตาขึ้น
เปลือกตาหนักอึ้งเหมือนมีน้ำหนักพันชั่ง เธออ้าตาขึ้นอย่างทรมาน แล้วสิ่งแรกที่เห็นคือสีขาวจ้าจนตาพร่า
‘ติ๊ก… ต๊าก—’
‘ติ๊ก… ต๊าก—’
เสียงหยดของสายน้ำเกลือประสานกับเสียงเครื่องวัดชีพจรดังขึ้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลลอยเข้าจมูก
เสียงเรียกข้างหูนั้นในที่สุดก็ชัดเจนขึ้น
“เซี่ยหมี! ตื่นแล้วสิ เซี่ยหมี! ดีจัง ไม่รู้เลยใช่ไหมว่าข้าวัน ๆ กังวลกับตัวแค่ไหน ข้าจริง ๆ แล้ว…”
น้ำเสียงชายหนุ่มสะอึกสะอื้นอย่างฝืนกลั้นไว้สุดชีวิต
เซี่ยหมีเปลือกตากระตุก แล้วความรู้สึกไม่ดีก็ผุดขึ้นมาทันที รีบเอียงหน้ามองไปยังทิศทางที่เสียงดัง
แล้วก็เห็น—
ชายร่างผอมบางนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย กำมือของเธอที่วางแนบขอบเตียงไว้แน่น ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับของล้ำค่าที่พลอยได้คืนมา
เพียงแวบเดียว เซี่ยหมีก็จำได้ทันทีว่าคนนี้คือใคร
มู่อี้เหอ ตัวเอกของโลกที่เธอเคยอยู่
งั้นแปลว่า…
เธอกลับมาแล้วสินะ
“เจ้าหมดสติไปทั้ง 3 เดือน รู้ไหมว่า 3 เดือนนั้นข้าฝ่ามันมาได้ยังไง…” มู่อี้เหอสะอึกสะอื้น จ้องมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำเปี่ยมด้วยความรัก “เซี่ยหมี ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้ายอมทำถึงขั้นนี้เพื่อข้า มาตลอดข้านึกว่าเจ้าแค่เล่นกับความรู้สึกของข้า เพราะคนอย่างเจ้าที่เป็นดาวจรัสแห่งโรงเรียนน่ะ จะมาชอบข้าได้ยังไง…”
“จนกระทั่งตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเข้าใจผิดไปมหาศาล ที่แท้เจ้ารักข้ามากขนาดนั้น รักจนยอมแลกชีวิตตัวเองเพื่อชูชีวิตข้า”