สวี่ชวงหรงเป็นคนบ้าคลั่ง มาตลอดก็เป็นแบบนี้แล้ว
เหตุผลที่เธอยังรักษาภาพผู้ใจเย็นมีเสถียรภาพไว้ได้ในเรื่องต้นฉบับ ก็เพราะชีวิตเธอในนั้นลื่นไหลราบรื่น ผลประโยชน์ไม่เคยถูกกระทบ
พอผลประโยชน์ถูกคุกคามเมื่อไหร่ ด้านหยาบโหดไม่เลือกวิธีของเธอก็จะถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก
จัดฉากชนรถ ทำให้คนบริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บ — สำหรับเธอมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เซี่ยหมีมองเธออยู่อย่างนั้นนาน แล้วจู่ ๆ ก็แสดงความสมเพชออกมาทางสีหน้า
“สวี่ชวงหรง จริง ๆ แล้วเธอก็น่าสงสารอยู่นะ”
สวี่ชวงหรงหัวเราะเยาะออกมาทันที เหมือนได้ยินมุกตลกร้ายที่ขำที่สุดในโลก
“จะเริ่มโปรดให้ความรู้อีกแล้วสินะ?”
“ไม่ใช่ นี่คือความจริงใจของฉัน”
เซี่ยหมีเดินอ้อมเธอไปนั่งที่ม้าหินยาวใต้เสาไฟ มองเงายาวเหยียดที่ถูกแสงไฟส่องดึงออก “พวกเราทุกคนคือตัวละครที่ถูกสิ่งที่เรียกว่า'ผู้เขียน'สร้างขึ้น มีฉายาที่ถูกกำหนดมาแต่กำเนิด และมีเนื้อเรื่องที่ต้องเล่นให้จบ”
“เหมือนหุ่นเชิดที่ถูกด้ายปลาควบคุม แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ไม่สามารถควบคุมได้”
“มันก็เป็นเรื่องเศร้าอยู่แล้ว เพราะงั้นถึงมีคนพยายามสุดชีวิตจะหนีออกจากฉายาและชะตากรรมที่กำหนดไว้น่ะ — ถึงตอนนี้คนส่วนใหญ่ก็หนีออกมาได้กันหมดแล้ว”
“แต่มีเพียงเธอคนเดียว สวี่ชวงหรง ที่ยังติดอยู่ในฉายานั้น”
“เพราะงั้นฉันเลยรู้สึกว่าเธอน่าสงสาร”
เปลือกตาสวี่ชวงหรงกระตุก กล้ามเนื้อใบหน้าที่นานครั้งจะไม่เคยพลิ้วก็กระตุกเป็นครั้งแรก
“ทำตามฉายามันไม่ดียังไง? เนื่องจากเป็นหมากที่ถูกสร้างขึ้น ก็ควรเชื่อฟังผู้สร้างโลกอย่างว่าง่ายนี่นา! เธอกล้าอะไรเล็กด้อยค่าจะพยายามเปลี่ยนมัน? ก็แค่สิ่งของที่ถูกสร้างขึ้นชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง...”