นางร้ายแสนยั่วเย้าหยามพระเอกสายหม่น ก่อนถูกเอาคืนอย่างสาสม

ตอนที่ 2 เจ้านาย

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เจียงสวินมีสีหน้าตกตะลึง

“ถอดเสื้อเหรอ?”

“ใช่สิ ไม่เต็มใจเหรอ?”

หลีอู้กอดอก ดวงตาคู่สวยมองเขาจากที่สูงกว่าอย่างวางอำนาจ

“งั้นก็ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ชอบบังคับใครหรอก แต่ตอนนี้อารมณ์ไม่ดี ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับพ่อแม่ของนายบ้าง...”

“เดี๋ยวก่อน”

เห็นได้ชัดว่าเจียงสวินไม่มีทางเลือกอื่น

เขาสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ผมถอด”

หลีอู้เห็นแววขัดขืนในดวงตาของเขา

เธอเท้าคาง ดวงตาเป็นประกายจับจ้องเขาอย่างคาดหวัง “ถอดสิ”

เจียงสวินใช้มือข้างเดียวดึงชายเสื้อยืดขึ้น แล้วถอดมันออก

ใต้แสงไฟสลัว กล้ามเนื้อของชายหนุ่มได้สัดส่วนและแน่นกระชับ ไหล่กับต้นแขนกว้างหนา ช่วงเอวและหน้าท้องไม่มีไขมันส่วนเกิน เส้นเลือดปูดนูนขึ้นมาตามแขนเพราะออกแรง...

รูปร่างของเขาไม่ได้มีกล้ามโตเกินจริงแบบคนเล่นกล้ามในยิม แต่เป็นความงามที่เปี่ยมด้วยพละกำลังและแรงดึงดูดแบบชายชาตรี

สุขภาพดีและดูดีจนยากจะละสายตา

หลีอู้แอบสบถในใจ นางเอกยัยนี่กินดีอยู่ดีจริง ๆ

ส่วนเธอในฐานะตัวประกอบสาวสายรักนวลสงวนตัว ได้แต่มองตาปริบ ๆ แต่กินไม่ได้...

น้องสามเอ๊ย ชีวิตฉันช่างขมขื่นเหลือเกิน

หลีอู้กระฟัดกระเฟียดค้นหาแส้ไปทั่ว ตั้งใจจะดำเนินเรื่องต่อ แต่หาอยู่ตั้งนานก็ไม่เจอแส้หนังเส้นเล็ก...

หลีอู้สงสัยว่าระบบรวนหรือเปล่า

“ระบบ แส้หนังอยู่ไหน?”

【โฮสต์โปรดดำเนินเรื่องตามเนื้อเรื่อง!】

“ขอคุยกับพนักงาน”

【โฮสต์โปรดดำเนินเรื่องตามเนื้อเรื่อง!】

หลีอู้บ่นงึมงำ

ระบบเฮงซวยนี่รู้จักแต่ช็อตคน ไม่รู้จักแก้ปัญหาเลย

สายตาของหลีอู้ไล่จากกล้ามหน้าท้องที่นูนแน่นของเจียงสวินลงไป ก่อนจะเลื่อนไปยังในกางเกงขายาวสีดำของเขา

กำลังสร้างไอเดียเจ้าเล่ห์ 99%...

“ปลดเข็มขัด”

“...”

คุณหนูใหญ่หลีไม่เพียงนิสัยเสียและเอาแต่ใจ แต่ยังมีรสนิยมประหลาดสุดโต่งอีกด้วย

ถึงเจียงสวินจะเป็นผู้ชาย แต่การถูกเหยียดหยามทางร่างกายอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ก็ทำให้เขาทั้งอับอายและกระอักกระอ่วน

เขามองหลีอู้ด้วยหางตาแดงก่ำ

เหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด

แต่ไม่นานเขาก็หลับตาลง ก่อนจะยอมแพ้อย่างสิ้นหวัง

มือเรียวยาวคู่นั้นวางลงบนเข็มขัดในที่สุด แล้วค่อย ๆ ปลดมันออก

กระทั่งดึงเข็มขัดออกมาได้

หลีอู้ก็รีบร้องห้ามเขา “พอแล้ว”

มือของเจียงสวินชะงัก ดวงตาชื้นวาวเต็มไปด้วยความงุนงง

หลีอู้คว้าเข็มขัดจากมือเขาไปแล้ว

หลีอู้พูดว่า “หันหลังไป แล้วให้นายฟาดฉันสองที”

เจียงสวิน “...”

ความจริงก็คือ

เวลาคนกำลังทำเรื่องไม่ดี ไม่มีทางรู้สึกเหนื่อยหรอก

หลีอู้พันเข็มขัดรอบฝ่ามือกันหลุด แล้วฟาดลงไปอย่างไม่ปรานี...

เธอสวมบทนักแสดงเต็มตัว สีหน้าค่อย ๆ บิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ

“ตีให้ตายเลย!”

ใบหูของเจียงสวินแดงก่ำ เขากัดฟันด้วยความอัปยศอดสู ไม่ส่งเสียงสักแอะ

เขาประเมินขีดจำกัดรสนิยมของหลีอู้ต่ำไปจริง ๆ

ไม่นานนัก

คุณหนูใหญ่หลีเล่นจนเหนื่อย ในที่สุดก็เมตตาประกาศว่า “เลิกเล่นแล้ว”

เธอโยนเข็มขัดทิ้ง เตรียมจะหนี

เจียงสวินที่เดิมหันหลังให้ พอได้ยินว่าเธอจะไป ก็ไม่สนใจความเจ็บแสบที่แผ่นหลัง รีบลุกขึ้นคว้าข้อมือเธอไว้ทันที

หลีอู้ถูกกระชากกลับมาอย่างกะทันหัน ก้าวเท้าไม่ทันจึงเซถลาล้มลงในอ้อมแขนของเจียงสวิน

ใบหน้าของเธอกระแทกเข้ากับแผงอกแข็งปั๋งของเขาตรง ๆ

ปลายจมูกเล็ก ๆ แดงขึ้นทันที

แข็งชะมัด

“โอ๊ย”

หลีอู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูบปลายจมูกที่เจ็บเพราะถูกกระแทก แล้วบ่นว่า “นายชนฉันจนเจ็บแล้วนะ”

“ขอโทษ”

ใบหน้าของเจียงสวินร้อนผ่าวเล็กน้อย

เขาประคองเธอให้ยืนตรง ก่อนถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วพูดว่า “เมื่อกี้คุณบอกว่า ถ้าผมยอมทำตามที่คุณต้องการจนเสร็จ... ก็จะปล่อยพ่อแม่ผมไป”

หลีอู้เพิ่งนึกขึ้นได้ “อ๋อ ใช่ ฉันจะปล่อยพวกเขาไป แต่มีข้อแม้ว่านายต้องเชื่อฟัง”

เจียงสวินถามว่า “ผมทำตามที่คุณสั่งแล้ว ยังต้องการอะไรอีก?”

หลีอู้กะพริบตาปริบ ๆ ขนตายาวงอนกระพือไหวอย่างร่าเริง “ก่อนที่ฉันจะเบื่อนาย นายห้ามออกจากบ้านหลังนี้”

ขนตาหนาเข้มของเจียงสวินสั่นไหวเล็กน้อย แววตาพลันมืดครึ้ม “เล่น?”

พอเขาทำเสียงดุ หลีอู้ก็เริ่มประหม่า

ทันใดนั้น

เสียงน่ารักสดใสก็ดังมาจากท้องฟ้า ขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างเธอกับเจียงสวิน

【~\(≧▽≦)/~ เสียงดังสนั่นฟ้า ระบบน้อยผู้นี้ขอเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่! โฮสต์ ฉันมาแล้ว~】

ตรงหน้าหลีอู้พลันขาวโพลน

ดูเหมือนเธอถูกดึงเข้าไปในพื้นที่ประหลาดแห่งหนึ่ง

“คุณเป็นใคร?”

【(゜▽゜*) ฉันคือระบบของคุณไง โฮสต์】

หลีอู้งงงัน

ระบบของเธอไม่ได้โผล่มาแล้วหรอกเหรอ?

ระบบจากเขตสามเหลี่ยมทองคำที่พูดจาเย็นชาและชอบช็อตเธออยู่เรื่อย ๆ นั่นไง

แล้วระบบที่พูดเสียงเล็กเสียงน้อยตรงหน้านี่มันตัวอะไรกัน?

ระบบ:【ヽ(o`皿′o)ノ โฮสต์ ภารกิจครั้งนี้ของคุณคือเปิดโปงตัวตนลูกสาวปลอมของตัวประกอบตัวร้าย [หลีอู้] และช่วยไถ่บาปให้พระเอก [เจียงสวิน]...】

“หยุด!”

หลีอู้ขัดจังหวะก่อนที่ระบบจะร่ายคาถาจบ แล้วถามว่า “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”

ระบบ:【(*╹▽╹*) ช่วยไถ่บาปให้พระเอกเจียงสวิน!】

หลีอู้ถามว่า “ประโยคก่อนหน้านั้น”

ระบบ:【ヾ(。`Д´。) เปิดโปงตัวตนลูกสาวปลอมของตัวประกอบตัวร้ายหลีอู้!】

หลีอู้บอกว่า “สวัสดี ฉันคือหลีอู้”

ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นมันก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมลั่น!

ระบบ:【╰(‵□′)╯ อ๊ากกกกกกกกกก!!! ฉันผูกมัดโฮสต์ผิดคน!!!!】

หลีอู้ถอนหายใจเบา ๆ

ถ้ารู้สึกกดดันมาก ลองมองระบบโง่ ๆ ตัวนี้ดูก็ได้นะ...

หนึ่งนาทีต่อมา...

ระบบ:【ヾ(=゚・゚=)ノ เมี้ยว~ เมื่อกี้เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยน่ะ ไม่มีปัญหาอะไร เรามาต่อกันเถอะ】

หลีอู้พูดว่า “ที่รัก ทางนี้คือตัวประกอบตัวร้ายหลีอู้ คงทำต่อกับคุณไม่ได้แล้วนะ”

ระบบ:【ヽ(✿゚▽゚)ノ โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ตอนนี้ประเด็นคือ... คุณยอมเป็นตัวประกอบรับเคราะห์จริง ๆ เหรอ? ไม่อยากพลิกชะตาชีวิตบ้างเหรอ?】

หลีอู้ไม่ได้อยากเป็นแม่พระไปช่วยไถ่บาปให้พระเอกอะไรนั่นเลย

เธอปฏิเสธอย่างเย็นชาว่า “อย่ามายุ่ง ฉันแค่ทำเนื้อเรื่องให้จบก็ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว”

ระบบร้อนใจขึ้นมา

ตราบใดที่มันผูกมัดโฮสต์ในโลกนี้แล้ว ก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป้าหมายได้ตามใจชอบ

ถ้าหลีอู้ทำแค่ภารกิจของตัวประกอบ แล้วใครจะทำภารกิจนางเอกที่มันได้รับมาล่ะ?

ระบบ:【o(▼皿▼メ;)o โฮสต์อย่าลืมสิ เนื้อเรื่องกำหนดให้คุณตายในหนังสือนะ】

สมองของหลีอู้ชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง เธอถามว่า “ฉันจะตายเหรอ?”

ระบบ:【┗|*`0′*|┛ ใช่สิ ระบบชั้นต่ำตัวนั้นไม่ได้บอกตอนจบของเรื่องให้คุณรู้เหรอ? แต่คิดอีกทีก็สมเหตุสมผล ถ้ามันบอกตอนจบ คุณคงไม่ยอมทำภารกิจแน่】

หลีอู้อึ้งไปหลายวินาที ก่อนจะส่งเสียง “เอ่อ” ออกมาช้า ๆ

เหมือนจะจริงแฮะ

เธอรู้ทิศทางในอนาคตของเรื่องราวแค่คร่าว ๆ ที่ผ่านมาเอาแต่ดำเนินเรื่องตามคำแนะนำของระบบ

“อย่างมากฉันก็คืนทุกอย่างของตระกูลหลีให้พระเอกเอง เขาคงไม่ถึงกับฆ่าฉันหรอกมั้ง”

ระบบ:【โฮสต์ คุณไร้เดียงสาเกินไปแล้ว แค่คุณทำตามเนื้อเรื่องที่ระบบชั้นต่ำตัวนั้นกำหนด คุณก็จะค่อย ๆ กลายเป็นตัวประกอบรับเคราะห์ของเรื่อง ตอนจบคุณจะถูกคนรักหักหลัง ถูกขายไปให้แก๊งมิจฉาชีพในต่างประเทศ แล้วกลายเป็นของเล่นของผู้ชายมากมาย...】

หลีอู้ “????”

ระบบ:【สุดท้ายคุณจะติดโรคร้าย จนหมดประโยชน์ พวกผู้ชายก็จะตัดมือเท้าคุณทิ้ง แล้วทิ้งศพไว้กลางป่า...】

พล็อตชั่วร้ายอะไรขนาดนี้!

เนื้อเรื่องชวนคลื่นไส้ชะมัด!

หลีอู้โมโหจนแทบระเบิด ยกมือปิดหูแล้วพูดว่า “หุบปาก ฉันไม่อยากฟัง!”

ระบบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ดูท่าโฮสต์คนนี้จะโง่ ๆ กลัวตายสุด ๆ ควบคุมง่ายชะมัด

ระบบ:【.(๑>؂<๑)۶ ถ้าไม่อยากตายก็ฟังฉัน มีแค่ฉันเท่านั้นที่ช่วยคุณได้】

หลีอู้ถามว่า “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย คุณเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร”

ระบบ:【(。ì _ í。) ฉันเป็นระบบระดับสูงนะ ระบบตัวประกอบจิ๋ว ๆ นั่น ฉันไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก】

หลีอู้รู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์ “...เล่าแผนของคุณมาสิ”

ระบบ:【o(* ̄︶ ̄*)o ฝึกพระเอกให้เชื่อง แล้วทำให้เขากลายเป็นหมาของคุณไง】

ระบบพูดยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะได้ข้อสรุปอย่างหนึ่ง

มีแต่หมาเท่านั้นที่จะไม่กัดเจ้านาย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป