ผ่านไปไม่กี่วัน เหลียงอวี๋ชวนและจ้าวซูอิ่งมาถึงบ้านของเธอตามลำดับ ทั้งสองถูกตาข่ายสายฟ้าขวางอยู่หน้าประตู
ตอนที่ถูหลานเดินออกจากตาข่ายสายฟ้ามาเปิดประตู ในอ้อมแขนยังถือไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รี่ 96 คะแนนที่อวี๋หรานหรานทำให้กินอยู่
ช่วงนี้เธอนับว่ากำลังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายสมกับเป็นสมบัติของหญิงสาวผู้มีมังกร จะกินอะไรอวี๋หรานหรานก็ทำให้หมด แถมยังใช้วัตถุดิบระดับสูงสุด [ครัวอลเวง]กับ[ร้านเก่าแก่ร้อยปี]ใช้หมดทุกอย่าง
เธอมองปีกสีดำกับสีเขียวสองคู่ที่อยู่ด้านนอก ปีกหนึ่งเหมือนหยดหมึกหยดลงในน้ำ อีกปีกเหมือนสาหร่ายทะเล เอาล่ะ ถึงแม้ทั้งหมดจะประกอบขึ้นจากจุดแสง ไม่ใช่ปีกจริง แต่ถูหลานก็ยังรู้สึกว่าปีกของเสี่ยวอวี๋ที่บ้านตัวเองสวยที่สุด
แถมผมสั้นของเหลียงอวี๋ชวนก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มแล้ว
เหลียงอวี๋ชวนยื่นปีกมาตรงหน้า ตบฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนนั้น: "ไม่ได้เจอกันนาน อวี๋หรานหรานอยู่บ้านไหม"
ถูหลาน: "………………เธอเสแสร้งได้ชัดเจนมาก"
เหลียงอวี๋ชวนใช้ปีกปิดปาก: "โอ้ จริงเหรอ?!"
จ้าวซูอิ่ง: "………………" เธอนึกทบทวนอย่างจริงจังว่าตอนตัวเองอวดปีกเมื่อเร็ว ๆ นี้คงไม่ได้โง่ขนาดนี้
ถูหลาน: "……เธอบอกว่ารอเธอ 1 นาที เธอให้อาหารแมวอยู่ที่สวนหลังบ้าน เมื่อกี้เธอยังบอกว่าวันนี้พวกเธอสองคนจะมา"
ระหว่างที่พูดอยู่ อวี๋หรานหรานก็รีบมาแล้ว ทั้งสามคนไม่ได้ทักทายกันมาก พอพบหน้าก็จัดทีม ต่างคนต่างดื่มยาล่องหนที่เตรียมไว้แล้วบินไปทางทะเล
สถานที่คือดันเจี้ยนเลเวล 15 ที่อวี๋หรานหรานค้นพบใต้ทะเลก่อนหน้านี้ ถึงตอนนี้จ้าวซูอิ่งกับเหลียงอวี๋ชวนจะเพิ่งเลเวล 12 แต่พวกเธอสามคนไปตีดันเจี้ยนเลเวล 15 ด้วยกันก็เกินพอแล้ว