ประกาศของไจ้จิ่วเอ่ยถึงนาง คงเพียงเพราะนางทำสัญญาเท่าเทียมกับอวี๋หรานหราน และก่อนหน้านี้นางก็เคยล็อกอินเข้าเซิร์ฟเวอร์ไจ้จิ่ว
ถูหลานผลักใบไม้แห้งกลับ นางเข้าใจดี นี่ไม่ใช่ของที่ไปต่อสู้ในสนามประลองแล้วจะได้มาเหมือนหีบสมบัติฝันร้าย นี่ต้องเป็นรางวัลที่แท้จริงจากเกมเทพเจ้า
แต่อวี๋หรานหรานที่เพิ่งจะหวงของเมื่อครู่กลับส่ายหน้า "แบ่งตามคอนทริบิวชัน ตานี้ต้องยกความดีให้ฝีมือขับรถของเจ้า พวกเราควรแบ่งกันคนละครึ่ง"
นางรู้ว่าใบไม้แห้งของต้นไม้ทองคือหัวใจของรางวัล นี่ต้องเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าหีบสมบัติฝันร้าย
แต่นางไม่ใช่คนที่ปากหวานยามปกติ พอคนอื่นลำบากแทนก็ทำเป็นทุกข์ร้อนแทบตาย แต่พอฝ่าฟันมาด้วยกันแล้ว พอถึงเวลาแบ่งผลประโยชน์กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
นางคิดเช่นนี้ และพูดเช่นนี้ นางมองตาถูหลานอย่างจริงจัง
"ข้าอาจไม่มีทางมอบความเชื่อใจทั้งหมดให้เจ้าได้ นี่ไม่ใช่ปัญหาของข้า และไม่ใช่ความผิดของเจ้า แต่ขอแค่เจ้าเป็นมังกรของข้า ถูหลาน ข้าจะไม่มีวันทรยศหรือละเลยสิ่งที่เจ้าทำเพื่อข้า"
ถูหลานมองอวี๋หรานหรานอย่างตะลึงงัน นางถาม "ความยืนกรานของเจ้าล่ะ? เจ้าบอกว่าเจ้าต้องการแข็งแกร่งขึ้น ต้องการพลังมหาศาล นี่ไง"
พูดจบ นางก็ยื่นใบไม้แห้งต้นไม้ทองสามใบจ่อตรงหน้าอวี๋หรานหรานอย่างกระวนกระวาย ราวกับอยากให้นางดูให้ชัด "นี่ไง!"
อวี๋หรานหรานผลักใบไม้แห้งใส่อ้อมอกถูหลาน นิ้วไล้ผ่านอัญมณีสีขาวทรงหยดน้ำบนหัวของถูหลาน นางกล่าว "เจ้าก็เช่นกัน"