——“มีกี่คนที่รู้เรื่องพรสวรรค์ของข้า? แล้วมีกี่คนที่รู้เรื่องพวกนั้น?”
——“เจ้ากำลังจะแย่งพรสวรรค์ของข้า เหรียญทองของข้า สมบัติของข้าใช่ไหม? ใครส่งเจ้ามาทำร้ายข้า?! พูดมารึเปล่า?!”
——“เจ้าเป็นองค์กรไหน ยังมีพวกพ้องอีกไหม? พวกเจ้ามีแผนอะไรต่อจากนี้?! พูดมาทั้งหมด!”
อวี๋หรานหราน: พอได้แล้ว ข้าบอกว่าพอได้แล้ว...
อวี๋หรานหรานไม่ใช่เด็กสามขวบ ไม่มีทางที่เฟิงหรานจะพูดอะไรแล้วเธอจะเชื่อหมด เธอส่งสายตาให้ถูหลาน บอกให้มันทำต่อไป
โจมตีอีกครั้งหนึ่ง
เสียงของเฟิงหรานอ่อนแรงลงไปอีก นางพูดว่า “ท่านราชา ข้ามีอะไรจะพูด...”
เจตนาฆ่าในใจของอวี๋หรานหรานมลายหายไปทันใด สภาพจิตใจเช่นนี้ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เธอตื่นตัวขึ้นมาทันที
แต่ถึงแม้เธอจะรู้ตัวว่าสภาพนี้ไม่ปกติ เธอก็ยังไม่อาจก่อเจตนาฆ่าต่อเฟิงหรานได้! ไม่สิ ไม่ใช่แค่เจตนาฆ่าหายไปเท่านั้น แม้แต่ความเป็นศัตรูก็หายไปด้วย...
นี่คือสกิลอย่างนั้นหรือ? หรือเป็นอิทธิพลของปีก?
แต่อย่างน้อยตอนนี้ดูเหมือนว่าเฟิงหรานจะได้ยินแค่เสียงพูดจริง ๆ แต่มองไม่เห็นสถานการณ์ภายนอก ไม่อย่างนั้นนางคงไม่รอจนถูหลานใช้สกิลครั้งที่สองแล้วถึงยอมจำนน อวี๋หรานหรานผ่อนคลายอารมณ์ที่ตึงเครียดลงเล็กน้อย เธอพูดว่า “ข้าให้เวลาเจ้า 5 วินาที โน้มน้าวข้ามา”
ถูหลานหนีบกระดูกมือไว้ใต้รักแร้ทันที กงเล็บข้างหนึ่งกำลังบีบอะไรบางอย่างในอากาศว่างเปล่า ส่วนอีกกงเล็บหนึ่งกำลังผัดไปมาในอากาศ
อวี๋หรานหรานมองถูหลานด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าเจ้าตัวแสบนี้จะบ้าอะไรอีก
ถูหลาน: “ขอยืมน้ำมันสักหน่อย ข้าจะผัดกับข้าว”
อวี๋หรานหราน: “………………”
ไอ้เด็กเวรกล้ามาว่าเธอมันเยิ้ม! เธอคว้าดอกไม้ในแจกันบนโต๊ะปาใส่ถูหลานทันที