เมื่อมีองครักษ์คอยคุ้มกัน การเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงก็เริ่มต้นขึ้นเช่นนี้
เช้าตรู่วันนั้น หยวนฉือมานั่งรออยู่หน้ากระจกแต่งหน้าแต่เนิ่น ๆ โดยไม่ต้องให้ซูเยวี่ยเซียนเรียก
หลังซูเยวี่ยเซียนตักน้ำมาล้างหน้าแปรงฟัน หยวนฉือก็สวมชุดบุรุษที่สั่งตัดตัวนั้น ทั้งชุดเป็นสีเขียวไผ่สะอาดตา ดูเหมือนคุณชายผู้สง่างามและเปี่ยมคุณธรรม
ซูเยวี่ยเซียนยังรวบผมให้นางเป็นมวยครึ่งศีรษะ ประดับด้วยปิ่นหยกหนึ่งอัน
หน้าผากมีหน้าม้าบาง ๆ อยู่หลายปอย ใบหน้าขาวนุ่มอิ่มเอิบจากการทะนุถนอมเลี้ยงดู บางครั้งเส้นผมสองสามเส้นก็ร่วงลงมาแตะปลายจมูก นางใช้นิ้วคีบมันขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วมองซูเยวี่ยเซียนที่อยู่ด้านหลังด้วยแววตาไร้เดียงสา
“รวบไม่อยู่” ซูเยวี่ยเซียนจนปัญญา เส้นผมสองสามปอยนี้ไม่ยอมเชื่อฟังเสียที เขาจึงได้แต่ปล่อยผ่านไป
หยวนฉือเบ้ปาก แกว่งขาไปมา “งั้นก็ถือว่าเป็นทรงผมแล้วกัน”
เพราะเส้นผมของนางหยิกงอนกว่าคนทั่วไป แต่ไม่ได้หยิกเป็นลอนเล็กแบบคนต่างแดน กลับดูสวยไม่น้อย พวกเขาจึงกำหนดให้นางมีผมหยิกมาตั้งแต่เกิด
อย่างไรเสีย คนหน้าตาดีถึงเพียงนี้ ย่อมมีคนจับจ้องอยู่เสมอ
ซูจิงเซี่ยนกับซูหลีโจวกำลังช่วยเหล่าองครักษ์จัดของขึ้นรถม้าอยู่ด้านนอก เดิมทีสิ่งของของทั้งสามคนมีไม่มาก จะเดินทางแบบเบา ๆ ก็ได้
แต่พอมีหยวนฉือ ก็ทำเช่นนั้นไม่ได้แล้ว
ซูหลีโจวกำลังเก็บของกระจุกกระจิกที่หยวนฉือซื้อมา มองของแต่ละชิ้นที่ตนวางลงในหีบแล้ว ก็เกิดความพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก
“ตรวจนับเรียบร้อยหรือยัง?” ซูจิงเซี่ยนเดินเข้ามา เห็นท่าทางอืดอาดของซูหลีโจวแล้วก็ไม่พอใจนัก
ซูหลีโจวเร่งมือเก็บของ พลางตอบว่า “ใกล้แล้ว ๆ”
“เก็บให้ดีหน่อย ถ้าขาดไปสักชิ้นนางต้องไม่พอใจแน่” พอเห็นว่าเป็นของหยวนฉือ ซูจิงเซี่ยนก็ไม่เร่ง กลับกำชับให้เขาเก็บอย่างละเอียดกว่าเดิม
ซูหลีโจวกลอกตาใส่ มือยังคงทำงานไม่หยุด
ส่วนทางซูเยวี่ยเซียนกำลังสะพายกระเป๋าใบเล็กให้นาง
ตั้งแต่รู้ว่านางชอบสะพายห่อผ้า ซูเยวี่ยเซียนก็ใช้ผ้าที่เหลือเย็บกระเป๋าสะพายสีดำสนิทใบเล็กให้