เหลืออีกสองวันก่อนงานกีฬา
พรุ่งนี้ก็ถึงจุดชี้ขาดสุดท้ายแล้ว หยวนฉือกลับไม่ร้อนใจอีกต่อไป
จะตายก็ช่าง
เธออ้าปาก งับเค้กชิ้นเล็กที่ยื่นมาให้เข้าปาก แก้มพองตุ่ย
นิ้วโป้งที่แต่งแต้มสีชมพูชูขึ้น เธอค่อย ๆ กลืนลงไป ก่อนเอ่ยว่า “อร่อย!”
เฉิงอวี่เท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างยื่นเค้กชิ้นเล็กมาให้ คิ้วตาหล่อเหลาแลดูเรียบเฉย ทว่าในยามนี้กลับมองเธออย่างอ่อนโยน
“ค่อย ๆ กิน ยังมีอีก”
กู้เซิงอู้ยังคงเป็นก้อนสสารสีดำสนิท
ดวงตาเม็ดถั่วดำมืดมิดเห็นสายตาของตัวผู้ที่กำลังแย่งชิงคู่ครองกัน จึงกระโจนแผละไปบนโต๊ะตรงหน้าหยวนฉือ แล้วเบียดตัวเข้าไปในซอกนิ้วอย่างรู้งาน
หยวนฉือขยำมันโดยไม่รู้ตัว
กู้เซิงอู้ครางงึมงำด้วยความสุขสบายจนแทบลืมตัว
คนรอบข้างต่างรู้สึกเปรี้ยวใจ แอบอิจฉาอยู่บ้าง
“รู้อย่างนี้ฉันก็กลายพันธุ์ไปด้วยดีกว่า”
“อย่าเลย ถ้านายกลายพันธุ์ ต่อให้เบบี๋ไม่ว่าอะไร ฉันก็จะเป็นคนแรกที่ไล่นายออกไป ดูสภาพตัวเองก่อนแล้วค่อยคิดจะกลายพันธุ์”
“นาย—”
“อย่าทะเลาะกันสิ มองเมียดี ๆ ไม่ได้หรือไง ต้องหยาบคายกันขนาดนี้ด้วย”
คนรอบข้างส่งเสียงจอแจ แต่สายตายังคงจับจ้องหยวนฉือที่อยู่ตรงกลางไม่วาง
มองเธออ้าปากเล็ก ๆ แดงระเรื่อ คิดไปเองว่ากัดคำโต ทั้งที่จริงแค่ชายผ้าเค้กเผยอออกนิดเดียวเท่านั้น
แก้มขาวนวลพองตุ่ย ชวนให้อยากยื่นนิ้วไปจิ้มสักที ไม่แน่ว่าอาจแตะโดนอาหารที่อยู่ข้างในก็ได้ พอได้กินของอร่อย ดวงตาคู่สวยก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ขนตายาวงอนราวปีกผีเสื้อสั่นไหวเบา ๆ ประหนึ่งพัดเล็ก ๆ