หยวนฉือมองผู้มาใหม่แล้วอดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้
ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
ชิงอู้สวมชุดผ้าโปร่งสีเขียวหม่นราวหมอก ไม่ได้เปิดเผยเนื้อหนัง เพียงเผยลำคอระหง ทำให้เขาดูสง่างามและสำรวมประหนึ่งเทพแห่งผืนป่า
พู่ห้อยบนเขากวางโปร่งใสขนาดใหญ่ไหวตามการเคลื่อนไหวของเขา ปลายพู่สะกิดแก้มขาวผ่องเบา ๆ ดวงตาสีเขียวใสกระจ่างกะพริบช้า ๆ
เขาก้าวออกมาจากมุมสงบ
ในมือประคองช่อดอกไม้ มีทั้งดอกไม้โปร่งใส สีชมพู สีขาว และสีเขียว ดอกไม้แต่ละชนิดสะท้อนรับกันอย่างงดงาม แตกต่างกันไป
เหล่าหญิงสาวที่รายล้อมหยวนฉืออยู่ค่อย ๆ ถอยออกไป แม้แต่ชายหนุ่มโสดที่กำลังเต้นอย่างเร่าร้อนอยู่บนเวที ก็ยังดูหงุดหงิดขึ้นมา ท่วงท่าเริ่มไม่ประสานกัน
“แย่แล้ว ทำไมท่านหัวหน้าเผ่าถึงมาด้วย?”
“มีเขาอยู่ หยวนฉือจะชายตามองฉันสักแวบไหม?”
“ปกติท่านหัวหน้าเผ่าไม่เคยเข้าร่วมพิธีจับคู่ไม่ใช่หรือ?” ชายเผ่าคนหนึ่งถามอย่างสงสัย ก่อนถูกอีกคนที่กำลังผิดหวังโต้กลับ “โง่หรือไง นั่นหยวนฉือนะ แถมท่านหัวหน้าเผ่ายังเป็นคนพากลับมา ใครจะปฏิเสธนางลง...”
“คะ...คุณคือ?” หยวนฉือรู้สึกว่าเสียงของชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ชั่วขณะนั้นกลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร
ชิงอู้ยิ้มบาง ๆ ดวงหน้างามอ่อนโยนมองนางอย่างนุ่มนวล “ฉันชื่อชิงอู้”
“ชิงอู้งั้นเหรอ? ฮ่า ๆ ที่แท้ก็คุณนี่เอง” หยวนฉือหัวเราะแก้เก้อ ทว่าในหัวก็ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร
เซียวหลิง ผู้เป็นฉากหลัง กระซิบข้างหูนาง “กวางตัวที่พาพวกเราเข้ามาในเผ่านี้ไง”
อ๋อ!
พูดแบบนี้แต่แรกก็เข้าใจแล้ว
“หยวนฉือ ดอกไม้นี่ให้คุณ” บนใบหน้าขาวดุจหยกของชิงอู้มีริ้วแดงจาง ๆ เขายื่นช่อดอกไม้ในมือให้นางด้วยสองมือ ขนตายาวกะพริบเบา ๆ อย่างคาดหวัง