วันที่ 10 มาถึงจนได้
นาน ๆ ครั้งหยวนฉือถึงจะตื่นแต่เช้า
แต่พอลุกจากเตียง เธอก็พบว่าในห้องพักมีเธออยู่เพียงคนเดียว
“ไม่ใช่สิ ปกติอันเคอกับคนอื่น ๆ ต้องรอไปพร้อมฉันไม่ใช่เหรอ?” หยวนฉือพึมพำ พลางมองผ้าปูเตียงที่ดูเหมือนไม่มีใครแตะต้อง จึงอดสงสัยไม่ได้
เมื่อคืนพวกเขากลับมาหรือเปล่านะ?
ทำไมในความทรงจำของเธอถึงเหมือนพวกเขากลับมาแล้วล่ะ?
ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว
หยวนฉือรีบจัดการธุระส่วนตัว ตั้งใจจะไปยังสถานที่ที่กำหนดตามประกาศ
ตามหลักแล้ว การจัดงานกีฬาควรเป็นหน้าที่ของครูประจำชั้นในการจัดการแต่ละห้อง ทว่าคำสั่งที่เธอได้รับกลับบอกให้ไปที่นั่นคนเดียว
หยวนฉือให้กำลังใจตัวเองในใจ “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว อย่างมากก็แค่ตายแหละ”
ถึงจะปลอบตัวเองเช่นนั้น แต่หยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอก็เผยให้เห็นความประหม่าและหวาดกลัว
ถึงอย่างไรอันเคอกับคนอื่น ๆ ก็บอกแล้วว่าพวกเขาจะคืนร่างเดิม
ร่างเดิมนี่มันอะไรกันนะ...
ถ้าทุกคนเป็นแบบกู้เซิงอู้ เธอก็ยังพอรับได้อยู่
ขออย่าให้เป็นอะไรทำนองครูซูลูเลย
เมื่อไปถึงสถานที่ที่กำหนด หยวนฉือก็ยืนงง
นี่มันงานกีฬาจริงเหรอ?
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นหอประชุมขนาดใหญ่ต่างหาก
พรมแดงกินพื้นที่เกือบทั่วทั้งสนาม รอบด้านเรียงรายไปด้วยดอกไม้ ซุ้มดอกไม้ถูกจัดเป็นรูปหัวใจ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงบันไดของสนามกีฬา
ที่นี่ไม่มีคนอยู่เลยสักคน
ถ้าบรรยากาศโดยรอบไม่ได้โรแมนติกขนาดนี้ หยวนฉือคงเผ่นไปตั้งนานแล้ว
“เฮ้ มีใครอยู่ไหม!” หยวนฉือทำมือเป็นปากลำโพง ตะโกนไปยังลานโล่ง “พวกคุณอยู่ไหนกัน?”
พอรอจนหมดความอดทน เธอก็คิดจะหมุนตัวกลับ ปากยังบ่นงึมงำว่า “คงไม่ได้หลอกฉันหรอกนะ ต้องหลอกฉันแน่ ๆ!”
แต่ชายกระโปรงยาวกลับขวางทางไว้ ร่างของเธอเซถลาไปข้างหน้าแล้วล้มลง
เธอหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ ยกแขนขึ้นป้องกันศีรษะ
คราวนี้แย่แน่
ทว่าในวินาทีถัดมา เธอกลับตกลงสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น
“ไม่เป็นไรใช่ไหม” เสียงสง่างามและนุ่มนวลดังขึ้น หยวนฉือค่อย ๆ ลืมตา
“อาจารย์ลู่?!” เธอร้องด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะประหลาดใจที่เขาเป็นคนรับเธอไว้ แต่เพราะการแต่งตัวของเขาต่างหาก