เช้าวันถัดมา แสงอรุณเพิ่งส่องทะลุม่านหมอกบาง ๆ ภายในลานบ้านก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว
“แม่นางหยวนฉือ ได้เวลาตื่นแล้ว” ซูเยวี่ยเซียนเคาะประตู พลางปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยน
เสียง “ก๊อก ๆ” ดังขึ้นอีกครั้ง หยวนฉือที่ยังนอนอยู่บนเตียงพลิกตัวอย่างหงุดหงิด
นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาเคาะประตู ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้เธอนอนต่อ แต่เมื่อคืนตกลงกันไว้แล้วว่าเช้านี้เธอจะไปซื้อของในตัวอำเภอกับพี่ใหญ่และพี่รอง
เธอยังกำชับเป็นพิเศษว่าต้องปลุกให้ได้
ทว่าตอนนี้ ซูเยวี่ยเซียนที่ยืนฟังความเงียบงันหลังประตูรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จะทำอย่างไรดี นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาปลุกคน ไม่รู้เหมือนกันว่าควรพูดแบบไหน
ในเมื่อยากนัก ก็มีแต่ต้องใช้แผน...เอ่อ แผนบี๊บหรือเปล่านะ?
กลอนประตูด้านในไม่ได้ลงไว้แน่น ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนไม่คิดมาก หรือเพราะไว้ใจเขากันแน่
ซูเยวี่ยเซียนผลักประตูเปิดอย่างง่ายดาย แล้วเดินเข้าไปในห้องที่คุ้นเคย
แสงยามเช้าใสกระจ่างส่องผ่านหน้าต่างกระดาษ ตกลงบนผ้าห่มผ้าหยาบสีครามอย่างพอดิบพอดี คนที่นอนหันหลังให้เขาเผยให้เห็นเพียงศีรษะผมดำ
เส้นผมหยิกเป็นลอนงอนงามแผ่กระจายเต็มหมอนราวกับต้นหญ้า ดูยุ่งเหยิงพร่าเลือนจากการเพิ่งตื่น
ซูเยวี่ยเซียนหยุดห่างจากเตียงสามก้าว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม “แม่นางหยวนฉือ หยวนฉือ?”
หยวนฉือปัดมือออกมาจากผ้าห่มอย่างรำคาญ ราวกับกำลังไล่แมลงวัน แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนขาวเนียนเล็กน้อย
ซูเยวี่ยเซียนเบือนสายตา กระแอมเบา ๆ แล้วเรียกต่อ “แม่นางหยวนฉือ เมื่อวานท่านบอกว่าจะไปซื้อของในตัวอำเภอไม่ใช่หรือ หากพลาดรถวัวเที่ยวแรกของเช้านี้ เกรงว่าจะต้องรออีกนาน”
“...แต่ฉันยังอยากนอน” เสียงอู้อี้ปนตัดพ้อดังมาจากใต้ผ้าห่ม เธอครางงึมงำ “เช้าเกินไปแล้ว...ขออีก 5 นาที 5 นาที...”
พูดจบก็เงียบไปอีก
ซูเยวี่ยเซียนไม่เข้าใจว่า 5 นาทีหมายถึงอะไร แต่ก็ยังยืนรออยู่หน้าเตียง ครั้นผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เขาจึงทำแบบเดิมซ้ำอีกครั้ง