【ข้อควรระวัง: เป็นมุกพ้องเสียง ไม่ใช่พิมพ์ผิด!!
แก้ครั้งที่สอง: จนปัญญาแล้ว ไปอ่านคอมเมนต์ท้ายบทเถอะ
แก้ครั้งที่ n ลบออกหมดแล้วค่ะ คุณผู้ตรวจที่เคารพ ไม่มีอะไรเขียนไว้เลยนะ】
กู้เซิงอู้สังเกตเห็นเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เธอถูกกฎส่งตัวมายังที่นี่
เขาอยู่ในดันเจียนนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ?
…เขาจำไม่ได้แล้ว
ร่างกายมนุษย์ค่อย ๆ หลุดลอยไป สติรับรู้ในฐานะมนุษย์ของเขาพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ เขาผ่านวันคืนในความสับสนมานับไม่ถ้วน
ทว่าเสียง “ติ๊ง—” ดังขึ้น ภาพพร่ามัวตรงหน้ากลับชัดเจนขึ้น เขามองเห็นทุกสิ่งรอบตัว แล้วจึงพลันเข้าใจว่า—
ที่แท้เขาเป็นผู้เล่นนี่เอง…
ไม่สิ ตอนนี้เขาเป็นตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นแล้ว ต้องรับบทเป็น “ผู้เล่น” เพื่อทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่สับสน
แต่เขาอยากรู้เหลือเกินว่าผู้เล่นใหม่ที่เข้ามาเป็นใคร
เขาเดินตามคำชี้นำ ค่อย ๆ เข้าไปใกล้
นั่นอะไรน่ะ?
ร่างบอบบางเล็กกะทัดรัด เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องตรงสวย เธอเดินไปตามทาง พลางเหลียวซ้ายแลขวาเป็นระยะ
เขาตามเธอเข้าไปในห้องน้ำที่ไม่มีคนอยู่
เขาไม่ได้เข้าไป
รออยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ออกมา
กลายเป็น “เขา”
เส้นผมดำสนิทหยิกหยักศกฟูฟ่องถูกรวบเก็บซ่อนไว้ในปกเสื้อ เผยให้เห็นหน้าผากขาวเนียน ขนตายาวงอน และสันจมูกโด่งสวย…สุดท้ายคือริมฝีปากสีชมพูชุ่มชื้น