“ไม่นึกเลยว่าเจ้าสามซูผู้รักษาธรรมเนียมมาโดยตลอด จะดอดไปยืนหน้าห้องคุณหนูยามดึกดื่น เอาของใช้ส่วนตัวชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปให้เสียได้”
ซูหลีโจวพูดจาเหน็บแนม ใบหน้าหล่อเหลางดงามฉายแววไม่พอใจอยู่หลายส่วน
ซูเยวี่ยเซียนถูกหยอกจนกระดากอาย ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนมีสีแดงระเรื่อแต้มอยู่ “ไม่ใช่อย่างนั้น พี่รอง ข้าแค่ยังหาโอกาสไม่ได้”
“คุณหนูหยวนฉือขี้อาย หากมอบให้ตอนกลางวัน เกรงว่านางจะทำตัวไม่ถูก”
เขามีเหตุผลมากมายไว้แก้ต่างให้การกระทำของตน ต่อให้เป็นพี่รองก็จับผิดเขาไม่ได้
“เจ้า...ช่างเถอะ” ซูหลีโจวไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้ จึงไม่ได้พูดกับเขาต่อ “ดึกมากแล้ว นอนเถอะ”
หยวนฉือเฝ้ารอเสื้อผ้าชุดใหม่มาส่ง และในวันที่แดดจ้า วันนั้นก็มาถึง
ทันทีที่มีเสียงเคาะประตูไม้ หยวนฉือก็วิ่งปรู๊ดออกไป
ผู้มาเยือนเป็นชายร่างใหญ่กำยำ ผิวสีน้ำผึ้ง เขาจูงม้าอยู่ ส่วนบนหลังม้ามีห่อสัมภาระที่มัดไว้อย่างเรียบร้อย
ด้านหลังยังมีคนอีกหลายคนแต่งกายเหมือนกัน ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายสังหารออกมา
หยวนฉือรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าส่งเสื้อผ้าแค่ชุดเดียวจะมากันหลายคนขนาดนี้
ชายร่างใหญ่กำยำเองก็ไม่คิดว่าคนเปิดประตูจะเป็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก สวมเสื้อผ้าตัวโคร่ง เขามักใจอ่อนกับเด็กตัวนุ่มนิ่มเช่นนี้อยู่แล้ว
เขาเกาหัว ยิ้มซื่อ ๆ “พวกพี่น้องตระกูลซูหรือ? ข้ามาส่งของ”
พูดพลางผงกศีรษะไปทางห่อสัมภาระข้างตัว
หยวนฉือพยักหน้า ดึงประตูไม้ให้เปิดกว้าง เชิญเขาเข้ามา
นางมองชายร่างใหญ่ยกห่อสัมภาระลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เดินตามหลังเขา แอบถามเบา ๆ ว่า “พวกท่านส่งของต้องมีคนตามมามากขนาดนี้ด้วยหรือ? อะไรนะ...คุ้มกันขบวนสินค้าหรือ?”
นางคิดในใจว่าแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดเอง จำเป็นต้องคุ้มกันขบวนสินค้าด้วยหรือ?
ชายร่างใหญ่เต็มไปด้วยคำถาม เขาคุ้มกันขบวนสินค้าตั้งแต่เมื่อไรกัน เขามาคนเดียวชัด ๆ