วันเวลาผ่านไปกับกิจวัตรสองอย่างของหยวนฉือ—ไปเรียนและเลิกเรียน
ตอนนี้เธอยังจับต้นชนปลายเรื่องผู้เล่นไม่ถูกเลย
อย่างเช่น ในชั้นเรียนมีบางคนที่มักมีเหงื่อผุดบนหน้าผาก สายตาล่อกแล่ก และหวาดกลัวครู หยวนฉือจึงหาเวลาว่างไปคุยกับเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้น แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น
「สวัสดีเพื่อนร่วมชั้น ฉันมีโจทย์ข้อหนึ่งที่ทำไม่เป็น ช่วยสอนหน่อยได้ไหม」หยวนฉือใช้โจทย์คณิตศาสตร์ง่าย ๆ ลองหยั่งเชิง
โชคดีที่เพื่อนร่วมชั้นเป็นคนมีน้ำใจ เขารับโจทย์ไปอย่างง่ายดาย แล้วเริ่มคิดอย่างจริงจัง
「ข้อนี้น่าจะทำแบบนี้…แล้วก็…」
「อืม ๆ」หยวนฉือฟังอย่างตั้งใจราวกับเป็นเช่นนั้น ทว่าความจริงสายตาไม่เคยละจากคนที่กำลังอธิบาย เธอเห็นใบหูของเขาแดงขึ้นเรื่อย ๆ แต่สีหน้ากลับยังสงบนิ่ง
「ว้าว นายอธิบายเก่งจัง ฉันนับถือนายมากเลย~」
หยวนฉือมีคำหวานพร่ำชมไม่รู้จบ จนเด็กหนุ่มเคลิบเคลิ้มแทบไม่รู้เหนือรู้ใต้
คนรอบข้างได้ยินคำชมของหยวนฉือก็พากันพูดด้วยน้ำเสียงเปรี้ยว ๆ แล้วลอบด่าคนหน้าด้านที่แกล้งทำเป็นเขิน
「หมอนั่นมีอะไรให้ที่รักนับถือกัน？」
「เฮ้อ ฉันต้องแกล้งทำเป็นเด็กเรียนเก่งบ้างหรือเปล่านะ」
「หน้าด้าน ๆ ๆ ๆ ๆ」
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะคลายความระแวง หยวนฉือก็กลอกตากลมโตดำขลับไปมา ก่อนขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเด็กหนุ่มอย่างเงียบเชียบว่า「คี่เปลี่ยนคู่ไม่เปลี่ยน？」
「เครื่องหมายดูควอดแรนต์？」
เดิมทีเด็กหนุ่มหวั่นไหวเล็กน้อยกับลมหายใจหอมหวานที่เข้ามาใกล้ แต่ที่รักกลับกระซิบคำพวกนี้ข้างหู เขาจึงตอบออกไปโดยไม่รู้ตัว