(หมายเหตุ: เนื้อหาที่ละไว้ในจุดไข่ปลาอยู่ในคอมเมนต์ท้ายตอน ฉันก็หมดหนทางแล้ว)
เมื่อหยวนฉือกลับถึงห้องพัก ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึมครึมที่แผ่เข้ามาปะทะหน้า
เหลือเชื่อจริง ๆ อันเคอที่ปกติกระตือรือร้นที่สุด ชอบเข้ามากอดเธออยู่เสมอ กลับเงียบผิดปกติ!
แม้แต่เยว่ฉางเซิงที่ชอบแต้มรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าและทำท่าวางมาด ก็ยังหน้าดำคร่ำเครียด
หยวนฉือใจสั่น แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้เธอคิดว่าควรเงียบไว้จะดีกว่า
เธออาบน้ำแปรงฟันเงียบ ๆ เสร็จแล้วก็ปีนขึ้นเตียง
เธอไม่รู้เลยว่าตอนเดินเข้ามา ตัวเองมีสภาพอย่างไร
เส้นผมที่จัดแต่งไว้เรียบร้อยยุ่งเล็กน้อย ราวกับถูกใครจับอยู่นาน มีผมยาวหลายเส้นหลุดออกมาจากใต้เสื้อ
ใบหน้าเปียกชื้น หางตาแดงเรื่อ เห็นชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
ที่เห็นเด่นชัดที่สุดคือริมฝีปากแดงที่บวมเจ่อจากการถูกดูด เดิมทีมีสีชมพูอ่อน ตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงสดจนชวนร้อนรุ่ม เธอยังเลียริมฝีปากล่างที่รู้สึกไม่สบายอยู่เป็นระยะ ปลายลิ้นสีแดงระเรื่อเผยออกมาตรงร่องปาก
ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเย้ายวนออกมา แต่มีใครบางคนที่โลภมากปลอบประโลมเธออย่างดี จนเธอกลับมาพร้อมความเปราะบางราวกับถูกสูบกลืนพลังไปมากเกินไป
นอกจากหยวนฉือแล้ว คนอื่น ๆ ไม่มีใครขึ้นเตียง ราวกับกำลังทำธุระของตัวเองอย่างเงียบ ๆ
หากมีคนมองจากมุมมองบุคคลที่สาม ก็จะเห็นว่าพวกเขาทั้งสามกำลังทำสิ่งเดียวกัน
—กอดโทรศัพท์มือถือ พลางไถดูเว็บบอร์ดในมหาวิทยาลัย
ส่วนกระทู้ที่กำลังถูกดันขึ้นมาในตอนนี้ มีภาพพร่ามัวภาพหนึ่งแนบอยู่ด้วย
ตรงมุมทางเดิน มีร่างสูงใหญ่กำลังรวบกอดร่างเพรียวบางไว้แน่น เหลือให้คนถ่ายเห็นเพียงขาเรียวยาวคู่หนึ่ง
แขนขาวผ่องที่เผยออกมาเป็นครั้งคราวห้อยพาดอยู่บนตัวชายหนุ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับเธอเป็นตุ๊กตาคนที่ไม่มีแรงต่อต้านแม้แต่น้อย