“เรื่องก็เป็นอย่างที่เล่ามานั่นแหละ” หยวนฉือนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะไม้ ประนมมือวางไว้ใต้คาง ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า
เธอคิดว่าตัวเองดูจริงจัง มีเหตุมีผล และน่าเชื่อถือ
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มทั้งสามที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ แต่ละคนต่างมีความคิดของตัวเอง... กลับดูน่ารักเกินไปหน่อย
แสงตะเกียงค่อนข้างสลัว ตั้งอยู่ตรงกลางโต๊ะไม้ ส่องสว่างให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน
บนศีรษะของหยวนฉือมีผ้าคลุมไว้ ก่อนหน้านี้เธอยังไม่ได้เช็ดผม จึงใช้ผ้าโพกศีรษะคลุมเอาไว้ชั่วคราว เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องและใบหน้าทั้งหมด
ใบหน้าขาวราวเครื่องเคลือบงดงามและมีชีวิตชีวา ยามพูด แก้มขยับดุกดิก ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อก็ยิ่งดูนุ่มนวลชวนให้เข้าใกล้
แสงตะเกียงสีเหลืองนวลสาดลงบนใบหน้า เกิดเงาทอดใต้ขนตายาว ทุกครั้งที่เธอกะพริบตา เงานั้นก็วูบไหว ทำให้ซูเยวี่ยเซียนที่นั่งอยู่ทางขวามองอยู่นานแล้ว
ส่วนซูจิงเซี่ยนที่นั่งตรงข้าม เผลอมองคางของเธอเป็นพัก ๆ มองเนื้อนุ่ม ๆ ที่เบียดออกมา พลางพยายามสะกดมุมปากที่ยกขึ้น
เวลานี้ทั้งสามเหมือนใจตรงกันอย่างน่าประหลาด ไม่เคยมีมาก่อนที่พวกเขาจะได้พูดคุยกับหญิงสาวในห้องแคบ ๆ อย่างเท่าเทียมกัน
หยวนฉือเล่าตั้งแต่ต้นเหตุของเรื่อง ไล่เรียงเหตุการณ์ ไปจนถึงผลลัพธ์ น้ำเสียงหวานใสมีชีวิตชีวา เล่าได้เห็นภาพยิ่งนัก
ซูหลีโจวพยักหน้ารับ “อืม ๆ” แต่ในหัวกลับผุดความคิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่าเธอเหมาะจะไปเล่านิทานหาเงิน คงทำรายได้ดีแน่
“เพราะฉะนั้น...” หยวนฉือลุกขึ้น ยืนเท้ามือบนโต๊ะ เปิดเผยจุดประสงค์อย่างตรงไปตรงมา แล้วถามอย่างจริงจังว่า “พวกท่านรับข้าไว้ได้ไหม?”
“ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนมีบุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น น้องรองของพวกท่านช่วยข้าขึ้นมาจากน้ำแล้ว...แค่ก ๆ เช่นนั้นก็ควรรับผิดชอบให้ถึงที่สุดไม่ใช่หรือ?”
พูดจบ เธอก็กอดอก เชิดหน้าอย่างฮึกเหิม “รับข้าไว้ พวกท่านไม่ขาดทุนหรอก”
เธอยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ชูนิ้วชี้แล้วกวาดไปโดยรอบ “พวกท่านยากจนมากใช่ไหมล่ะ ฮึ ๆ~”