“เพราะงั้น พวกคุณก็ไม่ใช่...มนุษย์เหรอ?” หยวนฉือกอดสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มสีดำสนิทไว้ พลางขยับก้นเงียบ ๆ ตั้งใจถอยห่างจากทั้งสามคนที่อยู่ริมเตียงให้มากที่สุด
อันเคอจนใจ ดวงตากลมโตเหมือนลูกหมาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้าง “แต่ที่รัก สิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนเธอก็ไม่ใช่มนุษย์เหมือนกันนะ”
แขนที่โอบกอดสิ่งมีชีวิตนั้นแน่นิ่งไปเล็กน้อย หยวนฉือก้มหน้าลง สบกับดวงตากลมดำเป็นประกายคู่หนึ่ง
อ๊า น่ารักจัง น่ารักที่สุดเลย!
เธอก้มหน้าลงถูไถกับมันโดยไม่รู้ตัว สิ่งมีชีวิตเย็นลื่นนุ่มยวบถูกกดจนเป็นก้อนนิ่ม ๆ น่ารักเด้งดึ๋ง
ทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นเห็นภาพนี้เต็มตา เยว่ฉางเซิงหลับตาลง ไม่ยอมมองฉากชวนหึงหวงจนแทบทนไม่ไหว
อันเคอกำหมัดแน่น คิดสถานที่ซ่อนศพของกู้เซิงอู้ไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนลู่จิ้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงสุขุม เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนภรรยาจะรับมือเรื่องแปลก ๆ ได้ดีทีเดียว ถ้าอย่างนั้นเขา...
“เอาละ มีใครอธิบายให้ฟังได้ไหมว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?”
หยวนฉือวางสิ่งมีชีวิตในอ้อมแขนไว้ข้าง ๆ พร้อมสั่งห้ามมันมาเกาะแกะอย่างเด็ดขาด เมื่อกู้เซิงอู้รับรู้ได้ว่าคู่ของตนรังเกียจ เขาจึงได้แต่หดตัวเงียบ ๆ ไปอยู่อีกมุม แล้วขดตัวเป็นก้อนกลม
เวลาผู้หญิงทำธุระสำคัญ ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนความมุ่งมั่นของเธอได้
ลู่จิ้นดันแว่นกรอบทองขึ้น จัดแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า “คุณถูกหลอกแล้ว”
ถูกหลอกอีกแล้วเหรอ?
หยวนฉือพองแก้ม จ้องลู่จิ้นตาเขม็ง “ช่วยเลิกพูดจาเป็นปริศนาได้ไหม! กู้เซิงอู้ก็เหมือนกัน ไม่ยอมอธิบายอะไรให้ชัดเจนเลย”