บางทีอาจเป็นเพราะ “แฟนหนุ่ม” ฉลาดกันเกินไป หรือไม่ก็ความรักที่พวกเขามีต่อหยวนฉือชัดเจนเกินไป
ศึกชิงตำแหน่งว่าใครกันแน่คือแฟนตัวจริงจึงเริ่มต้นขึ้น
หยวนฉือก็แค่เข้าเรียนตามปกติ นั่งอยู่ในห้องเรียน แล้วรับสตรอว์เบอร์รีที่เพื่อนร่วมโต๊ะเลือกมาอย่างตั้งใจตามปกติ
อย่าถามว่าสตรอว์เบอร์รีมาจากไหน
จากนั้นเรื่องก็ปะทุขึ้น
อาเจียเย่ เพื่อนที่นั่งข้างหลังเธอ ผิวสีน้ำผึ้งคล้ำจนขึ้นสีแดงเรื่อ คนที่ในสายตาหยวนฉือดูเชื่องราวกับลูกแกะมาตลอด บัดนี้กำลังรั้งแขนเฟิงเหอไว้จนเส้นเลือดปูดขึ้นมา สีหน้าของเขายังคงอ่อนโยน ทว่าคำพูดกลับลอดไรฟันออกมา “นักเรียนเฟิงเหอ กรุณารู้จักเว้นระยะห่างด้วย”
เฟิงเหอสะบัดมือที่จับข้อมือเขาออกได้อย่างง่ายดาย มองความโกรธที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นของอาเจียเย่ แล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ “นักเรียนอาเจียเย่ ไม่ทราบว่าที่พูดถึงการเว้นระยะห่างนั่น หมายถึงระหว่างคุณกับผม หรือระหว่างผมกับเธอกันแน่?”
“แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาเลือกแทนหยวนฉือ…เพื่อนนักเรียนหยวนฉือล่ะ?”
เขาต่างหากคือแฟนตัวจริงของหยวนฉือ จะอดทนไม่ประกาศให้โลกรู้ก็พอแล้ว ยังจะมีใครหน้าไหนมาหาเรื่องโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก? อยากจะหยิบหลักฐานความสัมพันธ์ของพวกเขามาฟาดใส่จริง ๆ — อ๊ะ เหมือนจะไม่มีนี่นา?
หรือควรทำแหวนคู่สักวง แบบนั้นก็แอบประกาศความเป็นเจ้าของได้แล้วสินะ
“หึ ผมไม่มีสิทธิ์หรือ?” อาเจียเย่ทำราวกับได้ยินเรื่องน่าขัน ก่อนจะหันไปมองหยวนฉือที่กำลังก้มตัว ย่องหนีออกจากสนามรบอย่างระมัดระวัง
เธอค่อย ๆ ก้มศีรษะกลม ๆ ลง เอวบางใต้เครื่องแบบตัวโคร่งโค้งงอ นิ้วมือขาวนุ่มยันอยู่บนโต๊ะ แก้มด้านข้างป่องออกอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังอมสตรอว์เบอร์รีที่ได้มาจากเฟิงเหอไว้ในปาก
แม้อาเจียเย่จะดูบอบบาง แต่แขนท่อนโตของเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น เขาใช้แขนแข็งแรงรวบเอวบางของหยวนฉือไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้วยกเธอขึ้นจากท่าที่กำลังยองอยู่บนพื้น ก่อนพลิกตัวเธอให้หันมา
ดวงตาสีดำราวกับอัญมณีของเขาโค้งลง น้ำเสียงอ่อนโยน “เบบี๋ บอกเฟิงเหอเบา ๆ ได้ไหมว่าผมมีสิทธิ์หรือเปล่า”
“ไม่ต้องกังวล แบบนี้ไม่ถือว่าผิดกฎหรอก”