อาการของกู้เซิงอู้ผิดปกติมาก เยว่ฉางเซิงสัมผัสได้ก่อนใคร
เขาประคองคนที่กำลังสะลึมสะลือในอ้อมแขนวางลงบนเตียงนุ่มอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็โปรยอะไรบางอย่างลงตรงหน้าเธอ หยวนฉือจึงหลับสนิท
ต่อมา เยว่ฉางเซิงกำหมัดแน่น เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ก่อนหมัดจะพุ่งใส่คนที่เริ่มควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้
กู้เซิงอู้ถูกชกเข้าเต็ม ๆ เขาส่ายหัวไปมา มุมปากที่ควรจะช้ำกลับไม่เป็นอะไรเลย ราวกับถูกเคลือบด้วยซิลิโคนนุ่ม ๆ ชั้นหนึ่ง
เยว่ฉางเซิงสะบัดมือ ก่อนคว้าอันเคอที่กำลังจะปีนขึ้นเตียงไปนอนด้วยลงมา
ใบหน้าหล่อเหลาและสง่างามเป็นปกติเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ป่านนี้แล้ว นายช่วยสนใจกู้เซิงอู้ก่อนได้ไหม?”
อันเคอส่งเสียง “ชิ” อย่างไม่พอใจ “นายเองก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันนี่นา ขนาดกู้เซิงอู้ยังเอาไม่อยู่”
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์เร่งด่วน เยว่ฉางเซิงคงอยากฉีกปากอันเคอให้ขาด
ทันใดนั้น รอบตัวอันเคอก็มีหมอกควันล้อมขึ้นมา ชั้นหมอกนั้นคล้ายกับที่อยู่บนร่างกู้เซิงอู้
หมอกค่อย ๆ พันรอบร่างของกู้เซิงอู้ที่กำลังกลายสภาพอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้ร่างกายท่อนล่างของกู้เซิงอู้กลายเป็นขาสีดำบิดงอที่ขยับยุกยิก พวกมันพุ่งเข้าหากลิ่นหอมจากบนเตียงตามใจเจ้าของ พร้อมแรงที่เจ้าของจงใจใส่ลงไป
แต่ระหว่างที่กำลังไต่ขึ้นไป ขาเหล่านั้นก็ถูกหมอกฟันขาด ร่วงลงพื้นและสลายกลายเป็นควันดำ
“ไสหัวไป—นังสารเลว—”
กู้เซิงอู้อ้าปากไม่ได้ แต่เสียงกรีดร้องแหบพร่ากลับดังออกมาจากอก
เยว่ฉางเซิงทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งข้อความไปบอกลู่จิ้นว่า 【กู้เซิงอู้เริ่มคลุ้มคลั่งก่อนกำหนดแล้ว】
ทางลู่จิ้นกำลังดื่มด่ำกับความหวานชื่นเมื่อครู่ แต่พอเห็นข้อความจากเยว่ฉางเซิง สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
เขาตอบกลับไปด้วยจุดหนึ่งเพื่อบอกว่ารับทราบ แล้วรีบรุดไปยังหอพักนักเรียน
“กู้เซิงอู้ ใจเย็นก่อน! ยังไม่ถึงงานกีฬาสีเลย—”
หมอกควันของอันเคอฟันขาบิดงอเหล่านั้นขาดอีกครั้ง เขาเข้าไปประชิด ใช้นิ้วมือที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนบีบคออีกฝ่ายแน่น หวังใช้กำลังบังคับให้กลับมามีสติ
แต่กู้เซิงอู้ที่จมอยู่ในจินตนาการเรื่องการได้เป็นคู่ครอง กลับมองภาพตรงหน้าเป็นอุปสรรคทั้งหมด และคนพวกนี้ก็เป็นพวกสารเลวที่หมายปองคู่ของเขา