หยวนฉือไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในกลุ่มแชตนักเรียน เพราะเธอไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มือถือ แม้จะเคยเห็นนักเรียนสองสามคนหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น แต่เธอก็ไม่กล้าเดินเข้าไปพูดว่า «ขอยืมโทรศัพท์เล่นหน่อยสิ»
ถึงตอนนี้เธอจะมีสถานะเป็นแฟนกับนักเรียนแทบทั้งโรงเรียนก็ตาม
เธอค่อย ๆ แง้มประตูห้องพัก แล้วลอดผ่านช่องแคบ ๆ เข้าไป
โชคดีที่ข้างในไม่ได้เปิดไฟ
เธอคิดว่าตัวเองย่องอย่างเงียบเชียบแล้ว ตั้งใจจะค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียง ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักสะอาดหรอกนะ แต่สภาพการณ์ไม่เอื้ออำนวยจริง ๆ
เธอถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปได้ครึ่งทาง
«แปะ—» หลอดไฟเหนือศีรษะสว่างขึ้น
หยวนฉือหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึม
«พวก...พวกนายยังไม่นอนกันอีกเหรอ?» หยวนฉือหันกลับไปอย่างระมัดระวัง สีหน้ากระอักกระอ่วนเมื่อมองแฟนหนุ่มทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า
เธอค้างอยู่บนบันไดแบบนั้น ขากางเกงที่พับขึ้นไว้ถูกดึงร่นสูงกว่าเดิมเพราะท่าทางของเธอ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนช่วงหนึ่ง ข้อเท้าที่ไม่มีถุงเท้าปกปิดก็ปรากฏต่อหน้าพวกผู้ชาย
แม้จะเป็นเพียงส่วนที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย แต่ผิวเนื้อที่เจือสีชมพูจาง ๆ ก็ทำให้สายตาของพวกเขาหยุดอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว
«ฉือฉือ วันนี้กลับดึกจังเลยนะ~» อันเคอดัดเสียงให้เล็กลง จากเสียงทุ้มแหบที่ฟังดูหยาบกระด้าง กลายเป็นเสียงนุ่มนิ่มราวกับลูกหมาอย่างฝืน ๆ
หยวนฉือไม่รู้ว่าได้ยินแล้วรู้สึกอย่างไร แต่ชายอีกสองคนข้าง ๆ กลับอดขนลุกไม่ได้
«ฉะ...ฉันแค่...แค่เรียนจนดึกน่ะ» หยวนฉือพูดตะกุกตะกัก อึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอเป็นแฟนของพวกเขา เรื่องนี้ก็เอามาใช้ประโยชน์ได้เหมือนกัน
พอพูดจบอย่างติดขัด เธอก็เชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ ยืนอยู่บนบันไดพลางยกคางขึ้นเล็กน้อย «อะไร เรื่องแค่นี้ก็ต้องรายงานนายด้วยเหรอ?»