หยวนฉือใช้ชีวิตอยู่ในดันเจียนแห่งนี้ด้วยความหวาด ๆ มาตลอด 5 วัน
ตลอดช่วงเวลานั้น ไม่ว่าเธอจะอยากคุยกับใครเป็นการส่วนตัว ก็มักมีคนที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ไหนสักแห่งอยู่เสมอ
ราวกับมีคนติดกล้องวงจรปิดไว้บนตัวเธอ เดินไปทางไหนก็เจอคนอยู่ทุกที่
“เฮ้อ—” หยวนฉือถอนหายใจยาวอย่างหมดแรง
ช่างมันเถอะ เธอไม่อยากตามหาผู้เล่นแล้ว
ทุกคนระแวดระวังกันยิ่งกว่าอะไร ไหนล่ะท่าทีของผู้เล่น?
ยกตัวอย่างเช่น เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ
เฟิงเหอ ไอ้หมอนี่ตัวดี
คนแรกที่เธอหาโอกาสคุยด้วยเป็นการส่วนตัวก็คือเขา
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นยังไง แต่คืนหนึ่งทั้งคู่คุยกันตั้งแต่ครอบครัวเดิมไปจนถึงสาวในอุดมคติ จากแผนชีวิตไปจนถึงสาวในอุดมคติ จากการเรียนการสอบไปจนถึงสาวในอุดมคติ จาก...เอาเป็นว่าไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไร ก็วกไปถึงสาวในอุดมคติได้ทั้งนั้น
อืม
บ้านเฟิงเหอมีฐานะดี พ่อแม่ไม่ลงรอยกัน เขาขาดความรัก และสาวในอุดมคติของเขาก็คือผู้หญิงที่เขาชอบ
เธอไม่ได้อยากฟังเรื่องพวกนี้เลยสักนิด!!! ให้ตายสิ!
หยวนฉือทำได้แค่ยิ้มให้เพื่อแสดงความเป็นมิตร
จากนั้นเธอก็ไปหาอาเจีย เพื่อนร่วมชั้นผิวเข้มผมหยิกคนนี้
แค่มองก็รู้แล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่นี่ โรงเรียนชายล้วนธรรมดา ๆ จะมีชาวต่างชาติที่พูดภาษาจีนกลางได้คล่องมาจากไหนกันล่ะ!
ท่าทีของเขาคลุมเครือ ไม่ได้แสดงออกชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
หยวนฉือจึงปักใจว่าเขาคือผู้เล่นคนแรก
เรื่องของคนคนนี้เอาไว้ก่อนแล้วกัน
หลังจากนั้นเธอก็ลองหยั่งเชิงคนอีกหลายคนซ้ำไปซ้ำมา ตั้งแต่นักเรียนไปจนถึงครู ตั้งแต่ป้าโรงอาหารไปจนถึงภารโรง